บทที่ 117 เงินสามารถแก้ไขทุกอย่างเหรอ

เด็กหนุ่มที่สูงหนึ่งร้อยแปดสิบสามเซนติเมตรเดินมาจากระเบียงอีกด้านหนึ่ง กลุ่มคนถอยออกโดยอัตโนมัติ ใบหน้าที่ยังอ่อนวัยมีความใจเย็นราวกับชายวัยกลางคนอย่างอธิบายไม่ถูก

เซิ่งอันหรานชะงักไปเล็กน้อยจึงได้สติกลับมา รีบดึงเขาแล้วพูดเสียงเบา“นายมาทำไม?”

เทียนเอินมองเธออย่างปลอบใจ และตบหลังมือของเธอ“ผมมาดูว่ามีโจรร้องเรียกให้จับโจร ยัดของกลางให้กับสาวน้อย เรื่องนี้ถ้าหากแฉกับนักข่าว ผมคิดว่าวงการบันเทิงคงไม่ต้อนรับคุณอีกแล้ว คุณหลิน”

“นายพูดจาซี้ซั้วอะไร?”หลินเสวี่ยสีหน้าซีดเผือด“นายเป็นเด็กเกเรหลอกลวงมาจากไหน โรงแรมเซิ่งถังไม่มีคนอื่นแล้วเหรอ?”

“ผมเป็นใครไม่สำคัญ สำคัญก็คือ คุณหลินคุณพูดว่าเหวินเหวินขโมยสร้อยเพชรของคุณ คุณแน่ใจได้ยังไงว่าเหวินเหวินขโมย”

“ในกล้องวงจรปิดเห็นชัดเจนว่าเมื่อคืนเวลาสี่ทุ่มเธอเข้าห้องของฉัน”

“เวลาที่เหวินเหวินเข้าห้องของคุณ คุณน่าจะอยู่เถอะ”

ได้ยินประโยคนี้ ทุกคนก็มองหน้ากันเลิกลั่น ตั้งแต่ทีมงานกองถ่ายเข้ามาพัก ทุกคนรู้ดีว่าพวกเขาทีมงานกองถ่ายนี้มีนิสัยชอบพบปะพูดคุยกันเวลาประมาณสี่ทุ่ม เวลานี้ปกติจะไม่มีคนอยู่ในห้องนักแสดงแล้ว ดังนั้นในกล้องวงจรปิดเหวินเหวินเข้าไปในห้อง สักพักก็วิ่งออกมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจึงทำให้เกิดความสงสัย

“ฉันอยู่แล้วจะทำไม?ฉันห้าทุ่มจึงกลับห้อง”

จู่ๆหลินเสวี่ยก็สีหน้าเปลี่ยน พูดตำหนิ“พวกนายอยากปกป้องคนผิด ก็หาวิธีที่เหนือชั้นกว่านี้เถอะ”

“เหนือชั้นกว่านี้?”เทียนเอินหัวเราะเยาะเย้ย ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความดูถูก

“คำพูดนี้คือผมอยากจะบอกคุณหลินมากกว่า คุณอยากจะนัดพบกับผู้ชายลับๆและทำเรื่องที่ไม่เหมาะสมที่จะถูกเปิดเผย อย่าใช้ระเบียงห้องสองห้องเชื่อมกันแล้วคิดว่าจะใช้วิธีตบตาได้ ถูกคนเห็นก็อยากจะปิดปากคนอื่นไว้ก่อน”

พูดประโยคนี้ออกมา คนบริเวณรอบๆก็เสียงดังเกรียวกราว

หลินเสวี่ยกับผู้ชาย?

เซิ่งอันหรานก็ได้สติขึ้นมาฉับพลัน เหมือนกับได้ตรัสรู้ ในที่สุดก็คิดอย่างเข้าใจแล้ว ก่อนหน้านี้เกาหย่าเหวินกับหลินเสวี่ยเคยขัดแย้งกันหนึ่งครั้ง เวลาที่เธอเพิ่งจะเดินผ่านห้องก็เคยได้ยินหนึ่งประโยค เหมือนเกาหย่าเหวินกำลังด่าหลินเสวี่ยว่าไม่ตั้งใจทำงาน เวลาที่เริ่มประชุมพูดคุยเรื่องบทละครคนก็หายไปแล้ว

เทียนเอินพูดแบบนี้ จู่ๆเธอก็นึกออกแล้ว

เพียงแต่ห้องหลายห้องบนชั้นที่มีทีมงานกองถ่ายพักอยู่ก็เชื่อมต่อกันด้วยระเบียง เวลาที่ทุกคนกำลังพูดคุยเรื่องบทละครก็แอบหนีไปเท่านั้นเอง

ส่วนแอบหนีไปทำอะไร ตอนนี้ก็เห็นชัดเจนแล้ว

หลินเสวี่ยสีหน้าซีดเผือด รีบพูด“นายพูดซี้ซั้วอะไร?นายต้องรับผิดชอบกับคำพูดนี้ ระวังฉันจะฟ้องร้องว่านายใส่ร้ายป้ายสี”

“จะฟ้องร้องเรื่องผมใส่ร้ายป้ายสีเรื่องนี้ไม่ต้องรีบร้อน เมื่อกี้ผมว่างพอดี ถือโอกาสถามคนในทีมงานกองถ่าย เวลาของคุณ คุณพูดว่าช่วงเวลานั้นสร้อยคอของคุณหาย คุณไม่ได้อยู่ในห้องผู้กำกับพูดคุยเรื่องบทละครกับนักแสดงคนอื่น และบังเอิญว่า โปรดิวเซอร์ก็ไม่อยู่”

‘โปรดิวเซอร์’พูดสามคำนี้ออกมา เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของคนบริเวณรอบๆก็ยิ่งดังขึ้น สายตาที่งงงันตกอยู่บนตัวของหลินเสวี่ย เต็มไปด้วยความดูถูกและรังเกียจ

โปรดิวเซอร์ของกองถ่ายนี้เมื่อสองสามปีก่อนเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงและมีศักยภาพแต่ผันตัวไปอยู่เบื้องหลังแล้ว แต่งงานนานแล้ว นี้คือเป็นเมียน้อยเหรอ?

“นาย…นายหุบปาก”หลินเสวี่ยสีหน้าซีด

“ยังมีที่บังเอิญกว่านี้นะ”เทียนเอินกระตุกมุมปาก“ข้อมูลเบื้องหลังของโรงแรม เวลาสามทุ่ม อ่างอาบน้ำในห้องคุณหลินเปิดน้ำตลอดเวลา”

หลักฐานยิ่งมีออกมามากขึ้น เปรียบเทียบกับหลักฐานเหล่านั้นที่หลินเสวี่ยยืนยันว่าเหวินเหวินขโมยของเธอ ไม่รู้ว่าจริงมากกว่าแค่ไหน มีคนหยิบโทรศัพท์ออกมาแอบถ่ายวิดีโอแล้ว

เซิ่งอันหรานกวาดสายตามองพนักงานของโรงแรม ขมวดคิ้วและพูด