บทที่ 119 คนเยอะเกินไปพัฒนาได้ยาก

ตอนเย็นก่อนเลิกงาน พนักงานทำความสะอาดโรงแรมทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลังกำชับงานทำความสะอาดสุดท้ายเสร็จ เซิ่งอันหรานเก็บของเลิกงาน ระหว่างขับรถกลับบ้านได้รับการแจ้งจากผู้จัดการทั่วไปของโรงแรม

เวลาเลิกงานเป็นช่วงที่รถติดอย่างหนัก เธอเลยเปิดข้อความมาดูหน่อย หลังเห็นเนื้อหาคิ้วก็ขมวดขึ้น โทรกลับไปโดยตรง

"ผู้จัดการหวัง จู่ๆ ทำไมถึงขอให้ฉันพักที่โรงแรมด้วย?"

เสียงจำใจของผู้จัดการหวังดังมาจากอีกฝั่ง "สำนักงานใหญ่แจ้งมา ผมก็ไม่ค่อยรู้ น่าจะกลัวตอนแขกต่างชาติมาถึงจะเกิดอะไรขึ้น จัดการเร่งด่วนได้ง่าย ทำไม? เธอมีปัญหาอะไรเหรอ?"

"คืออย่างนี้ ลูกสาวฉันปิดเทอมฤดูร้อนอยู่บ้าน การแจ้งนี้มากะทันหันเกินไป ฉันยังไม่รู้จะจัดการลูกสาวฉันยังไง ฉันพาเธอเข้าไปพักด้วยได้ไหม?"

"เธอว่าล่ะ?"

ฟังโทนเสียงไม่พอใจของผู้จัดการหวัง เซิ่งอันหรานทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยม "ฉันรู้แล้ว ก็แค่ถามไปงั้นๆ ไม่ได้ก็ช่างเถอะ ฉันคิดหาวิธีจัดการก่อน"

เซิ่งอันหรานวางสาย ถลึงตาใส่หน้าจอมือถือแรงๆ หนึ่งที

สูงกว่า1 ระดับกดคนตายจริงๆ จัดการด่วนเธอไม่เจ็บแค้นไม่เสียใจ พาลูกสาวเข้าพักด้วยทำไมถึงทำไม่ได้?

เห็นทียังคงต้องรบกวนถานซูจิ้ง

โชคดีช่วงนี้ถานซูจิ้งลาพัก กลางวันกลางคืนก็อยู่บ้าน

"เดิมไม่อยากยึดเวลาของเธอ แต่ครั้งนี้เป็นอุบัติเหตุจริงๆ"

"เธอกับฉันยังต้องเกรงใจอะไร? อย่างน้อยฉันก็เป็นแม่บุญธรรมของซิงซิงน้อย ไม่ทำหน้าที่ได้เหรอ? วางใจมอบให้ฉัน จะดูแลให้เธอเป็นอย่างดี"

ถานซูจิ้งตกลงทันที "จริงด้วย พรุ่งนี้วันเสาร์ไม่ใช่เหรอ? เธอก็พักผ่อน ออกไปช็อปปิ้ง?"

"ฉันต้องไปส่งซิงซิงน้อยไปเรียนคลาสว่ายน้ำก่อน"เซิ่งอันหรานอธิบายว่า"บอกว่าวันเสาร์อาทิตย์เป็นคลาสครอบครัว ต้องการผู้ปกครองร่วมด้วย ฉันไปดูก่อน ถึงเวลาไม่ต้องการฉันแล้วล่ะก็ ฉันติดต่อเธอ"

"คลาสครอบครัวอะไร? ไม่ใช่โรงเรียนอนุบาล"ถานซูจิ้งทำหน้าสงสัย

รอตอนเซิ่งอันหรานไปเข้าห้องน้ำ เธอนอนคว่ำอยู่บนโซฟา จิ้มไหล่ของเซิ่งเสี่ยวซิง"ซิงซิงน้อย บอกความจริงมา จู่ๆ ขยันไปเรียนว่ายน้ำขนาดนี้ มีอะไรปิดบังอยู่"

เซิ่งเสี่ยวซิงกำลังดูการ์ตูนอยู่บนพรม จู่ๆ ถูกถามอย่างนี้ หัวเราะหึหึ หดตัวไปข้างหลัง "แม่บุญธรรม แม่หมายความว่าไง ไม่เข้าใจ"

"น้อยๆ หน่อย"ถานซูจิ้งบีบแก้มเธอ"แม่เธอเป็นเป็ดแห้งแล้งตัวหนึ่ง หนูก็ไม่หนีไปไหนไกล ตอนเด็กอาบน้ำยังร้องไห้โฮค่อนวัน ยังอาสาจะไปเรียนว่ายน้ำ?"

เห็นว่าปิดบังถานซูจิ้งไม่ได้ เซิ่งเสี่ยวซิงทำปากยื่นออดอ้อน "ยังไงหนูทำเพื่อความสุขตลอดชีวิตของหม่าม้า แม่บุญธรรมหากแม่เป็นเพื่อนรักของหม่าม้า ก็ต้องช่วยหนู ให้พรุ่งนี้ท่านไปสระว่ายน้ำด้วยกันกับหนู"

"ความสุขตลอดชีวิต?" ถานซูจิ้งกลอกตา"ทำไม? หนูจัดนัดบอดที่สระว่ายน้ำให้เธอ?"

"ไม่ถึงขั้นนั้น แต่ก็ไม่ต่างเท่าไหร่"

"ฉันจะไปดู"

"ไม่ได้!"เซิ่งเสี่ยวซิงปฏิเสธทันที "คนเยอะเกินไปพัฒนาได้ยาก!"

"เจ้าตัวเล็ก แผนร้ายหนึ่งแผนต่ออีกหนึ่งแผน แม่เธอถูกหนูขายแล้ว ยังช่วยหนูนับเงินอีกใช่ไหม!"

สองคนอยู่ห้องรับแขกกระซิบกระซาบกัน เซิ่งอันหรานอยู่ห้องน้ำแปรงฟังฮัมเพลง ไม่รู้เรื่องราวกับเรื่องนี้เลย

คืนหนึ่งผ่านไป เช้าวันถัดไปกินข้าวเช้าที่บ้านเสร็จ เซิ่งอันหรานค่อยๆ เก็บของอย่างช้าๆ พาเซิ่งเสี่ยวซิงออกเดินทางไปสระว่ายน้ำ

"พวกเราไปแล้วนะ"

ก่อนไป เธอมองไปทางโซฟาแวบหนึ่ง ส่ายหน้าอย่างจำใจ

ถานซูจิ้งนอนสบายในโซฟา มาสก์หน้ากินมันฝรั่งแผ่นทอดกรอบดูซีรีส์เกาหลีตั้งแต่เช้า

คนอื่นลาพักก็คิดอยากหาสถานที่ท่องเที่ยวอะไรทำนองนั้น ถานซูจิ้งตัวดี ยากจะมีวันหยุดพักร้อนที่ไหนก็ไม่ไป นอนอยู่บ้าน แทบนอนจนโซฟาเป็นหลุมแล้ว

"รอข้อความจากเธอ"

ก่อนปิดประตู ก็ได้ยินเสียงอ่อนแอหนึ่งคำของถานซูจิ้ง

เซิ่งอันหรานขมวดคิ้ว คิดอยู่ครู่หนึ่ง คงเป็นเรื่องนัดช็อปปิ้ง?

ถึงสระว่ายน้ำ คลาสช่วงเช้าเริ่มแล้ว ผู้ปกครองมากันไม่น้อย ต่างเป็นคุณแม่ยังสาว พูดคุยกันอยู่ในห้องล็อกเกอร์เปลี่ยนชุดว่ายน้ำ