บทที่ 132 ฉันจะต้องให้ของขวัญเธอแน่นอน

เป็นกลางฤดูร้อนของเมืองจินหลิง หลังจากพระอาทิตย์ตกดินข้างนอกหาได้ยากที่จะมีลมพัดเบาๆ

เซิ่งอันหรานใส่รองเท้าส้นสูงสิบสองเซนติเมตรเดินไปที่ล็อบบี้ของโรงแรม ทันทีที่เดินออกจากลิฟต์ก็เห็นรถที่คุ้นเคยจอดอยู่หน้าประตู อวี้หนานเฉิงลงจากรถในชุดสูทรองเท้าหนัง กำลังติดกระดุมเสื้อสูท

เธอกำลังจะเดินเข้าไป แต่กลับเห็นร่างที่คุ้นเคยยืนอยู่ข้างหลังเขา

ถึงแม้ว่าจะใส่ชุดเรียบง่าย เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงสีดำแต่ไม่สามารถซ่อนความได้เปรียบของรูปร่างที่เหมือนกับดาราสาวได้ หมวกสีดำและแว่นกันแดดขนาดใหญ่ก็ยิ่งประกาศฐานะของเธอ

เท้าของเซิ่งอันหรานหยุดชะงัก จับพลัดจับผลูหดเท้ากลับไป ยืนอยู่หัวมุมระเบียงของลิฟต์ มองดูสองร่างนั้นที่หน้าประตูโรงแรม ราวกับกิ่งทองใบหยกที่ยืนเผชิญหน้ากัน ทิ้งไว้แค่เงาภาพด้านข้าง

เกาหย่าเหวินจัดการคอเสื้อของอวี้หนานเฉิง เขาแทบจะไม่ปฏิเสธ มุมของเซิ่งอันหรานมองไม่เห็นสีหน้าของเขา ไม่รู้ว่าอวี้หนานเฉิงพูดอะไร เกาหย่าเหวินขึ้นรถแล้ว หัวเล็กโผล่ออกมาจากรถ เกาหย่าเหวินบีบแก้มอย่างอ่อนโยน

เซิ่งอันหรานกำหมัดแน่น

นี้คือเรื่องที่อวี้หนานเฉิงพูดกับเธอว่าสำคัญที่สุดเหรอ?

เธอไม่มีวิธีจะควบคุมคำพูดนั้นในสมองได้ โกรธจนกัดฟัน——

“เนกไทเอียงแล้ว”

“ที่นี่คนเยอะ ขึ้นรถก่อนเถอะ ให้ผู้ช่วยไปส่งเธอกลับบ้าน”

“ค่ะ”

“ดูแลจิ่งซีให้ดี”

“คุณไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลเขาให้ดี”

“……”

มองดูร่างของอวี้หนานเฉิงเดินเข้าไปในลิฟต์ เซิ่งอันหรานขมวดคิ้วและจ้องไปที่ประตูลิฟต์ ใกล้จะนำใบไม้ของต้นไม้นำโชคฉุดออกมาแล้ว

เวลาที่ผู้หญิงพบเรื่องน่าสงสัยว่าจะมีชู้ ส่วนใหญ่จะสูญเสียความสามารถในการคิดอย่างมีเหตุผล ไม่สามารถหาคำอธิบายที่สมเหตุสมผลได้ทันเวลา เรื่องราวก็พัฒนาไปอย่างควบคุมไม่ได้

เซิ่งอันหรานกลุ้มอกกลุ้มใจอยู่หน้าประตูงานเลี้ยงสักพักจึงกลับเข้ามาอีกครั้ง ไม่ได้มองเห็นเงาของอวี้หนานเฉิง

“อันหราน”เสียงของเจนนิเฟอร์ดึงความคิดของเธอกลับมา

“มีอะไรเหรอ?”เซิ่งอันหรานได้สติกลับมา เวลาที่หมุนตัวกลับมาก็จัดการอารมณ์บนใบหน้าแล้ว

เจนนิเฟอร์ดึงมือของเธออย่างกระตือรือร้น“ประธานอวี้กลับมาแล้ว กำลังพูดคุยธุระกับคุณผู้ชาย พอดีฉันมาหาเธอก็มีธุระนะ เธอมากับฉัน”

เซิ่งอันหรานตามเจนนิเฟอร์ไปที่ห้องพักของเธอ

ในห้องรับแขกวางกระเป๋าเดินทางไว้สามใบ พวกเขาสามีภรรยาเก็บกระเป๋าเดินทางเสร็จแล้ว

“มีเรื่องอะไรเหรอคะ?”เซิ่งอันหรานกังวลเล็กน้อย“คือโรงแรมมีปัญหาอะไรไหม?”

“ไม่”เจนนิเฟอร์หันหน้ากลับมาและยิ้ม“โรงแรมดีมาก ฉันกับฮานส์ขอบคุณการต้อนรับของเธอครั้งนี้ พวกเราชอบประเทศจีนมาก ดังนั้นฉันจะให้ของขวัญกับเธอ นี้คือเมื่อวานที่ฉันสัญญากับเธอ”

พูดแบบนี้ เซิ่งอันหรานก็จำได้แล้ว ก็รู้สึกตื่นตะลึงที่ได้รับความชื่นชอบมากเกินไปจนทำให้ประหลาดใจ

เจนนิเฟอร์ส่งกล่องผ้าซาตินสีม่วงมาตรงหน้าเธอ มองเธออย่างคาดหวัง

“เปิดดูสิ”

กล่องผ้าซาตินสีม่วงดูย้อนยุคเล็กน้อย สี่เหลี่ยมขนาดเท่าฝ่ามือ ตัวล็อกทองเหลืองละเอียดอ่อนมาก หลังจากที่เปิด ข้างในมีต่างหูเพชรฝังมรกต

เซิ่งอันหรานชะงักไปเล็กน้อย“นี้คือ…”

“นี้คือให้เธอ”เจนนิเฟอร์เอียงศีรษะ คนอายุห้าสิบแล้ว ยังคงมีนิสัยเฉพาะตัวที่มีเสน่ห์ ท่านั่งที่งดงามมีสง่า“ครั้งแรกที่พบเธอ เธอบอกว่าฉัน

สามารถเรียกเธอว่านาตาชา เวลานั้นฉันคิดว่าต่างหูคู่นี้เหมาะสมกับเธอ”

“นี้แพงเกินไป”เซิ่งอันหรานรีบบ่ายเบี่ยง

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยจะรู้จักเครื่องประดับ แต่ได้ยินมาว่าฮานส์กับเจนนิเฟอร์ล้วนเป็นนักสะสมเครื่องประดับที่มีชื่อเสียง ของที่ให้ไม่มีทางราคาถูกแน่นอน กับเจนนิเฟอร์เพียงแค่รู้จักกันครึ่งเดือนผ่านงานการทำงาน รับของขวัญแบบนี้ไม่เหมาะสมจริงๆ

เจนนิเฟอร์กลับยืนหยัดมาก ใช้ภาษาจีนพูด

“ฉันจะต้องให้เธอแน่นอน”