บทที่ 138 อิสรภาพถึงจะเป็นศรัทธาของนาย

"ดึกแล้ว ในเมื่อเธอชอบอยู่ที่นี่ งั้นเธอก็อยู่ ฉันไม่อยากทะเลาะกับเธอ แต่ในทางเดียวกัน ที่เกี่ยวข้องกับลูกสาวฉัน ฉันไม่อยากได้ยินจากปากเธอเป็นครั้งที่สอง"

เซิ่งอันหรานลุกจากโซฟา ตอนผ่านข้างตัวเซิ่งอันเหยาค่อยๆ หันหน้า พูดอย่างไม่แคร์ว่า

"ในเมื่อไม่ชอบคู่หมั้นที่แม่เธอจัดให้เธอ ก็พากลับมาบ้านให้แม่ดูเนิ่นๆ หากเธอกังวลไม่กล้าล่ะก็ ฉันที่เป็นน้องตามความรู้สึกคนนี้ช่วยเธอถามดูได้ ยังไงพ่อไม่ใช่คนที่มองแต่ฐานะเหมาะสม เธออย่าเข้าใจผิดถึงความตั้งใจของพ่อแม่"

"ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดอะไร"เซิ่งอันเหยาว้าวุ่นแล้ว หนึ่งประโยคติดๆ ขัดๆ พูดไม่ชัด มองไปรอบๆ มีแต่คนของเส้าซือที่มองเธอ สายตาลึกลับสุดๆ

"พวกคุณอย่าฟังเธอพูด เธอพูดเหลวไหล อยากทำลายชื่อเสียงของฉัน ฉันเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลเซิ่ง จะเลี้ยงดูผู้ชายได้ยังไง"

เธอเป็นผู้หญิงที่รักหน้าตาและชื่อเสียงจอมปลอมมาก จุดนี้เซิ่งอันหรานเห็นชัดเจนมาก

เรื่องเลี้ยงดูหนุ่มหล่อนี้เกิดความคาดหมาย แต่เซิ่งอันหรานกล้ารับประกัน เลี้ยงดูเป็นเรื่องหนึ่ง เธอกล้าพูดต่อหน้าคนอื่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

คนต่างก็ชอบซุบซิบ ชอบสอดรู้ โยนข่าวเชิงชู้สาวนี้ออกไป ทุกคนจะถูกเรื่องนี้ดึงดูดไปในชั่วพริบตา เวลานี้ต่างถกเถียงสไตล์ส่วนตัวของเซิ่งอันเหยา สถานการณ์กดดันสุดๆ

หากไม่ใช่หล่อนยั่วยุก่อน เธอก็ไม่กดดันหล่อนต่อหน้าทุกคนหรอก

"เธอ!" เห็นไม่มีใครฟังเธออธิบาย เซิ่งอันเหยาร้อนใจ "เซิ่งอันหราน นังสารเลว หน้าไม่อาย ทำลายชื่อเสียงฉัน ฉันจะตบเธอ"

พูดอยู่ก็ดึงแขนเสื้อยกมือขึ้น

เซิ่งอันหรานไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะลงมือต่อหน้าสาธารณะ คิดจะหลบฝ่ามือก็ลงมาแล้ว เหมือนไม่ทันแล้ว

แต่ชั่วพริบตาที่ฝ่ามือลงมา ร่างหนึ่งบังแสงปากประตูไว้ มือข้างหนึ่งจับข้อมือของเซิ่งอันเหยา ขว้างฝ่ามือนั้นได้อย่างมั่นคง ตามมาด้วยเสียงตำหนิอย่างไม่เกรงใจ

"เซิ่งอันเหยา เธอทำอะไร?"

เห็นคนที่มา เซิ่งอันเหยาหน้าเปลี่ยนสี

"เสี่ยวซือ"

"นี่เป็นถิ่นของฉัน เธอยังคิดจะรังแกอันหรานในถิ่นของผม เธออยากให้เรียกตำรวจมาไหม?"เส้าซือสีหน้าเย็นชา สะบัดมือ

เซิ่งอันเหยาออก อย่างไม่เกรงใจสักนิด

"เสี่ยวซือนายเข้าใจผิดแล้ว เป็นเธอที่ใส่ร้ายฉันต่อหน้าคนมากมายเมื่อกี้ ทำลายชื่อเสียงของฉัน ฉันโมโหมากจริงๆ ถึงอดไม่ได้ที่จะลงมือ แต่ฉันมาสนับสนุนนาย ยังเอาดอกไม้มาให้นาย ขนส่งทางอากาศเพิ่งถึงเช้านี้ทั้งนั้น นายดูสิ"

เธอยังฟ้องก่อนอย่างชั่วร้าย

เซิ่งอันหรานหัวเราะเยาะ ไม่แก้ตัวใดๆ สายตาเย็นชามองเธอเล่นละครต่อไป

เส้าซือไม่แลดอกไม้นั้นเลย พูดเสียงเย็นว่า"อันหรานไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล สำหรับเธอ ฉันจำได้ว่าไม่ได้เชิญเธอมามั้ง เชิญเธอออกไป"

คำพูดเมื่อกี้ของเซิ่งอันหรานทำให้เธอแย่มากๆ ตอนนี้เส้าซือไล่เธอไปต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ หน้าตาชื่อเสียงพังหมดแล้ว

เซิ่งอันเหยาเม้มริมฝีปาก ขมวดคิ้วพูดอย่างโมโหว่า

"เสี่ยวซือ พวกเราโตมาด้วยกัน ฉันเห็นนายเป็นญาติมาตลอด ตั้งแต่นายกลับประเทศเข้าวงการบันเทิง ฉันยังหาทุนมาให้รายการวาไรตี้กับละครเรื่องใหม่ของนาย สนับสนุนนายอย่างไร้เงื่อนไขมาโดยตลอด นายทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง นายอย่าลืมหากตอนนั้นไม่ใช่ตระกูลเซิ่ง นายได้ตายอยู่ในเวทีมวยใต้ดินแล้ว"

คำนี้ออกไป อากาศในงานเหมือนถูกแช่แข็งไป

เซิ่งอันหรานข้างๆ ร้อนใจ มองทางเส้าซือด้วยความเครียด

เส้าซือแจ่มใสร่าเริง เวลานี้กลับเหมือนภูเขาน้ำแข็ง ความเย็นกระจายไปทั้งตัว เข้าใกล้ไปสองก้าว

เซิ่งอันเหยาลนลานเพราะถูกสายตาเขาจ้อง สะดุ้งถอยหลังไปสองก้าว ยันผนังเหมือนเข่าอ่อนเล็กน้อย