บทที่ 147 หายไปเมื่อหกปีก่อน

“มีอะไรเหรอ?”

เห็นอวี้หนานเฉิงสีหน้าเปลี่ยนไป เซิ่งอันหรานก็ไม่เข้าใจ

หลังจากนำต่างหูนั้นออกมาจากกล่องเครื่องประดับมองอย่างละเอียดสักพัก เหมือนอวี้หนานเฉิงจะแน่ใจอะไรแล้ว ไปที่ห้องหนังสือฝั่งตรงข้ามและหยิบรูปภาพขาวดำออกมา มองดูช่วงเวลา มุมด้านข้างเป็นสีเหลืองแล้ว

ในรูปภาพคือผู้หญิงวัยรุ่นสวมชุดกี่เพ้า อายุประมาณสิบแปดสิบเก้าปี ใบหน้าสวยราวกับภูเขาน้ำแข็งที่เยือกเย็นและเงียบเหงา บนคอแขวนสร้อยคอทองคำ ฝังด้วยมรกตขนาดใหญ่และขนาดเล็ก ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลานานแล้ว แต่ยังสามารถมองเห็นรูปร่างความเรียบเนียนของมรกตได้ชัดเจน

“นี่คือ?”เซิ่งอันหรานไม่เข้าใจ

อวี้หนานเฉิงเปรียบเทียบต่างหู วางรูปภาพลง

“นี้คือคุณย่าของผม บนคอของเธอสวมมรดกสืบทอดของวงศ์ตระกูลฝ่ายแม่เธอ ฝังมรกตไว้สองชิ้น ขนาดใหญ่และเล็ก ขาวสะอาดบริสุทธิ์และงดงาม หลังจากนั้นกลุ่มข้าศึกรบกัน ตระกูลอวี้ก็เปลี่ยนไป เธอขายมรกตชิ้นเล็กไปเพื่อสงเคราะห์ให้ครอบครัวใช้”

“มรกตเม็ดเล็ก?”สายตาของเซิ่งอันหรานตกอยู่บนต่างหูที่อยู่ในมือของตัวเอง รูปร่างมรกตฝังเหมือนกับในรูปภาพ“คือเม็ดนี้？”

อวี้หนานเฉิงพยักหน้า

ใครก็คิดไม่ถึงว่า มรกตเม็ดนี้จะเร่ร่อนอยู่ต่างประเทศ อยู่ในมือของเจนนิเฟอร์

ขณะนี้กลับมาอยู่ในมือของเซิ่งอันหราน

“งั้นยังมีอีกเม็ดหนึ่ง?”เซิ่งอันหรานก็ถาม

เอ่ยถึงคำถามนี้ อวี้หนานเฉิงก็ขมวดคิ้ว

“เม็ดที่เหลือคุณปู่มอบให้ผม ผมทำสร้อยคอแล้ว แต่น่าเสียดายที่หายไปเมื่อหกปีก่อน”

เซิ่งอันหรานสีหน้าชะงัก อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น สีหน้าตึงเครียดขึ้นมา

อวี้หนานเฉิงพูดถึงสร้อยคอนั้น น่าจะเป็นตัวเองปีนั้นดึงสร้อยคอนั้นมาจากบนคอเขาเถอะ

“เป็นอะไร?คิดอะไร?”

เสียงของอวี้หนานเฉิงดึงความคิดของเธอกลับมา เธอรู้สึกใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว และพูด“ไม่มีอะไร ก็แค่ประหลาดใจมาก คิดไม่ถึงว่าต่างหูนี้ยังเกี่ยวข้องกับตระกูลอวี้”

“โชคชะตาเถอะ”สายตาอวี้หนานเฉิงมีความอบอุ่น ตั้งแต่เกิดมานี้เป็นครั้งแรกที่พูดคำนี้“โชคชะตา”คำพูดแบบนี้เมื่อก่อนสำหรับเขาไม่มีค่าเลย

เซิ่งอันหรานอารมณ์ซับซ้อนมาก หลังจากที่อำลาชายชราก็พาเด็กสองคนกลับบ้านก็ยังนึกถึงเรื่องสร้อยคอนั้น

พูดว่าโชคชะตาชอบล้อเล่นกับคน การมีอยู่ของสร้อยคอนั้น ราวกับเตือนเธอถึงเหตุการณ์เมื่อหกปีก่อน เอ่ยเตือนเธอว่าขณะนี้เธอกำลังปิดบังฐานะของตัวเองอีกด้านกับอวี้หนานเฉิง เดิมทีเธอหาเบาะแสลูกของเธอ วันนี้กลับเป็นของมันวาวที่ลวกมือ

เวลาที่ย้ายบ้านเธอนำต่างหูและสร้อยคอใส่ไว้ในตู้เซฟ เวลาที่กดล็อกไว้ ราวกับนำตัวเองล็อกไว้กับอดีตที่ไม่อยากจะนึกถึงชั่วคราว ก็ผ่อนคลายลง

“หลังจากนี้ก็อยู่ที่นี่แล้ว พวกเธอชอบไหม?”

ใช้เวลาช่วงบ่ายกับการจัดบ้าน และกลับไปรับเด็กสองคนกลับมาจากบ้านถานซูจิ้ง

เซิ่งเสี่ยวซิงดีใจมาก เปิดประตูข้างในทุกบาน “ว้าว สวยจังเลย บ้านใหญ่กว่าบ้านป้าซูจิ้งมากด้วย หนูชอบห้องของหนูมาก”

“คือคุณยายช่วยลูกจัดแต่ง”

เซิ่งอันหรานตามมาอยู่ด้านหลัง มองดูของเล่นที่จัดวางอย่างตั้งอกตั้งใจเป็นพิเศษ ในใจก็เต็มไปด้วยความอบอุ่น

น้าสะใภ้พูดว่าบ้านนี้ว่างไม่มีใครสนใจมาโดยตลอด แต่เวลาที่เธอมา เฟอร์นิเจอร์ก็มีครบถ้วนแล้ว แม้แต่ของใช้ในชีวิตประจำวันก็ถูกซื้อไว้หมดแล้ว ห้องของเซิ่งเสี่ยวซิงถูกทาสีชมพูอย่างตั้งใจ เต็มไปด้วยของเล่นเด็ก ในตู้เสื้อผ้าก็มีเสื้อผ้าใหม่ทั้งหมด

“จิ่งซี นี้คือห้องของนาย”

เซิ่งอันหรานผลักประตูออกไป กวักมือเรียกจิ่งซี“มาดูสิ”

อวี้จิ่งซีพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ก้าวเท้าเล็กเดินเข้ามา ยืนอยู่หน้าประตูสักพัก เหมือนกับพ่อของเขาดูไม่ออกว่าชอบหรือไม่ชอบ

“ชอบไหม?”เซิ่งอันหรานเป็นฝ่ายถาม“ตกแต่งเรียบง่ายไปหน่อย คุณยายน่าจะไม่รู้ว่านายจะมาอยู่ ดังนั้นรอให้ผ่านช่วงนี้ไปป้าจะนำห้องทำให้ใหม่ ชอบอะไรก็สามารถพูดกับป้าได้”

อวี้จิ่งซีวิ่งกลับไปที่โซฟาและหยิบกระดานวาดรูปของตัวเอง ก้มหน้าเขียนตัวอักษรสองสามคำ“อยู่กับป้าและซิงซิงน้อย ผมชอบทุกอย่าง”

เวลาที่เห็นคำพูดนี้ เซิ่งอันหรานก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมากะทันหัน คุกเข่านำเขาเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก

กริ่งหน้าประตูดังขึ้นมา