ตอนที่ 152
บทที่ 152 สามารถพูดได้ก็ดีแล้ว
October 22, 2026
“รบกวนนายไปส่งฉันที่เขตซีเฉิงแล้ว”
เซิ่งอันหรานออกมาจากสระว่ายน้ำและขึ้นรถ“จิ่งซีกับซิงซิงน้อยถูกพ่อบ้านตระกูลอวี้รับไปแล้ว ฉันมาสายไปหน่อย”
สีหน้าของเทียนเอินก็มืดลงฉับพลัน“เขตซีเฉิง?”
“หรือว่าไกลไป?”เซิ่งอันหรานกำลังคาดเข็มขัดนิรภัยก็หยุดชะงัก“งั้นฉันเรียกรถดีกว่า นายมีธุระก็ไปก่อนเถอะ”
“ไม่เป็นไร”เทียนเอินสีหน้ากลับคืนสู่ปกติ ยิ้มและพูด“ผมจะมีธุระอะไรได้ ไร้ญาติขาดมิตร ผมไปส่งคุณ”
ดวงตาไร้เดียงสาของเขาเหลือบมองกระจกมองหลังรถ ใครที่ได้เห็น ก็ไม่สงสัยคำพูดของเขา
“งั้นรบกวนนายแล้ว”เซิ่งอันหรานยิ้มตาม“มิน่าล่ะฉันมาสายแล้ว คุณปู่ของอวี้หนานเฉิงเป็นห่วงเด็กสองคน ทุกวันก็จะให้พ่อบ้านมาก่อนเวลา คาดว่าไม่เห็นฉัน จึงนำเด็กสองคนรับไปแล้ว”
มาถึงเขตซีเฉิงก็มืดแล้ว พนักงานรักษาความปลอดภัยที่หน้าประตูใหญ่มองเห็นเซิ่งอันหราน รีบออกมาจากห้องรักษาความปลอดภัย และพูดทักทายที่นั่งด้านข้างคนขับรถ
“คุณชาย คุณหญิง พวกคุณรอเดี๋ยว ประตูขัดข้องเล็กน้อย ต้องใช้มือเปิด”
“คุณชาย?”
เซิ่งอันหรานชะงักไปเล็กน้อย ยิ้มและพูด“คุณมองผิดแล้ว นี้ไม่ใช่คุณชายของพวกคุณ”
พนักงานรักษาความปลอดภัยก็ชะงักไป ยื่นคอออกไปดูในรถหลายวินาที ตบศีรษะ และยิ้ม
“ผมสายตาไม่ดี เมื่อกี้คิดว่าเป็นคุณชาย ผมก็คิดอยู่ว่าคุณชายไม่ใช่ออกไปดูงานนอกสถานที่ไหม มองกะทันหันก็เหมือนเล็กน้อย ท่านนี้คือ…”
“เพื่อนของฉัน”
เซิ่งอันหรานพูดตอบง่ายๆหนึ่งประโยค ไม่ได้อธิบายอะไรเยอะ
พนักงานรักษาความปลอดภัยเปิดประตู เทียนเอินขับรถเข้าไปบ้านเก่าตระกูลอวี้ ขับห้าถึงหกนาทีจึงจอดหน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลอวี้
“ผมไม่เข้าไปแล้ว”
“ได้ ฉันไปรับซิงซิงน้อยกับจิ่งซีแล้วจะรีบออกมา”
หลังจากที่เซิ่งอันหรานเข้าไปในบ้าน เทียนเอินมองออกไปนอกกระจกหน้ารถ มองเห็นขั้นบันไดในคฤหาสน์ตระกูลอวี้ เป็นชั้นๆ เป็นบ้านที่มีเอกลักษณ์ ชั่วพริบตาเดียวสีหน้าก็ซับซ้อน
ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาในรถ เทียนเอินมองดูหมายเลขหน้าขอโทษ กดรับสาย
“แม่”
“……”
ไม่นาน เสียงเคาะหน้าต่างรถก็ดังขึ้น เทียนเอินเงยหน้าขึ้น ก็มองเห็นเด็กผู้หญิงฟุบอยู่ที่กระจกรถ ดวงตาสดใสกำลังหมุนไปมา
เขาเปิดหน้าต่างรถ “คุณคือ?”
“คุณคือเทียนเอิน?”
เด็กผู้หญิงไม่รอให้เขาตอบคำถาม กลับตอบคำถามเอง
เทียนเอินชะงักไปเล็กน้อย สายตาระมัดระวัง
“เธอรู้จักฉัน?”
เด็กผู้หญิงส่ายหน้า ถามด้วยความดื้อรั้น“คุณคือเทียนเอินไหม?”
เทียนเอินเห็นเธอดูเซ่อซ่า จึงพยักหน้า
“งั้นก็มากับฉันเถอะ”
เด็กผู้หญิงกะพริบตา “พ่อฉันให้มาเรียกคุณไปกินอาหารค่ำ”
“พ่อเธอ?”
“ใช่ รีบไปเถอะ”
เทียนเอินไม่เข้าใจ ลงจากรถเดินตามเด็กผู้หญิงคนนี้ไปทางลานบ้าน มองสังเกตเธอจากด้านหลัง เด็กผู้หญิงคนนี้อายุประมาณสิบสองสิบสามปี รูปร่างตัวเล็กและผอม ยังดูเฉิ่มๆ แค่มีดวงตาสีดำเปล่งประกายคู่นั้น
“พ่อเธอคือใคร?”
“คุณเป็นใครเหรอ?”เด็กผู้หญิงก็ถามอีก“เกี่ยวข้องอะไรกับเซิ่งอันหราน?”
“ฉัน?”เทียนเอินขมวดคิ้ว“ก็ถือว่าเป็นน้องชายเถอะ”
“อ้อ งั้นเรียกฉันว่าคุณน้า”
“อะไรนะ?”