บทที่ 180 หึงแม่มึงสิ

โจวฟังเฝ้าอยู่หน้าห้องรับรองตลอด มองนาฬิกาครู่หนึ่ง

ทั้งสองเขาไป 15นาทีแล้ว

หลินมั่นหันเข้ามาถามสองครั้ง ทั้งแบบตั้งใจและไม่ตั้งใจ ถูกเขากั้นไว้นอกห้อง ดูสถานการณ์ตอนนี้ ทั้งสองจะคืนดีกันแล้ว?

กำลังคาดหวังอยู่ ด้านหลังก็มีเสียงเปิดประตู เซิ่งอันหรานเดินออกมา

"ผู้จัดการเซิ่ง"

"อย่าเรียกฉันแบบนั้น ฉันไม่ใช่ผู้จัดการของโรงแรมแล้ว" เซิ่งอันหรานกวาดตามองโจวฟัง หน้าเย็นชาและห่างเหิน

โจวฟังกำลังอึ้ง อวี้หนานเฉิงก็ออกมา หน้าดำเหมือนก้นหม้อ

เขาหวั่นใจมาก เรียกความทุกข์ เป็นการคืนดีที่ไหน? เห็นชัดว่าทะเลาะกันหนักกว่าเดิม แตกหักกันแล้ว!

งานเลี้ยงเริ่มแล้ว คนตระกูลหลินยกแชมเปญแสดงความเคารพแขกแล้ว

หลังเซิ่งอันหรานออกมาก็ไปรวมกลุ่มกับถานซูจิ้งและเส้าซือ ไม่นานหลินมู่เหยียนก็เข้าร่วม ยืนกองอยู่ด้วยกัน หลินมู่เหยียนเอาแต่แนะนำพวกเขากับแขกในงานให้รู้จักกันตลอดเวลา

"พี่ใหญ่ไปสนิทกับคนพวกนั้นตอนไหน?" หลินมั่นหันดึงแม่มาถามอย่างไม่เข้าใจ

แม่หลินมีอายุ 60 กว่าปีแล้ว ดูแลตัวเองดีมาก ดูสง่าเหมือนเดิม ได้ยินมองไปที่ไกลๆ ตาเป็นประกาย "เอ๊ะ? จริงด้วย ทำไม

พี่ชายถึงสนิทกับคนพวกนั้น? ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร? แต่งงานหรือยัง?"

แม่ของหลินมั่นหันเป็นคนไต้หวัน พูดเหน่อมาหลายสิบปีก็แก้ไม่ได้ คำเรียกคนในครอบครัวก็แปลกๆ เรียกลูกชายคนโตว่าพี่ชาย เรียกน้องชายคนรองว่าน้องชาย หลินมั่นหันเป็นน้องสาว เด็กทั้งสามต่างก็จนใจสุดๆ

"หม่าม้าถามถึงคนไหน?" หลินมั่นหันมองไปที่ไกลๆ อย่างลังเล "มีสองคนนะ"

"คนนั้น ผู้หญิงที่สวมชุดราตรีสีดำ ฉันเห็นเมื่อกี้เอาแต่คุยกับพี่ชาย ปกติพี่ชายไม่ค่อยคุยกับผู้หญิงเท่าไหร่ คนนี้คงไม่ใช่แฟนเขาหรอกมั้ง"

คนที่พูดถึงคือเซิ่งอันหราน

จู่ๆ หลินมั่นหันก็ดีใจ "ยังไม่แต่งงาน ชื่อเซิ่งอันหราน เป็นพนักงานในบริษัทของพี่หนานเฉิง หม่าม้าชอบเธอไหม?"

"ดูหน้าตาดี ก็ไม่รู้ว่าจะดูแลครอบครัวได้ไหม ลูกก็รู้พี่สะใภ้คนก่อนไม่สนใจครอบครัว บอกหย่าก็หย่า"

"ดูแลครอบครัวแน่นอน คนเขามีลูกสาวแล้ว สั่งสอนเป็นอย่างดี"

"มีลูกสาวแล้ว?" แม่หลินทำหน้าช็อก "ดูอายุยังน้อย มีลูกสาวแล้วเหรอ"

"ใช่แล้ว เหมือนหย่ากันนานแล้วมั้ง ดูแลลูกด้วยตัวคนเดียวมาตลอด ไม่ง่ายเลย แต่ครอบครัวแบบเรา เหมือนไม่เหมาะสมที่ให้

พี่ใหญ่ขอผู้หญิงที่เคยแต่งงานมีลูกติดหรอก"

หลินมั่นหันลองเชิงผู้เป็นแม่

ตามที่คิด แม่ไม่สนใจสักนิด โบกมือ นัยน์ตายังเหมือนสาวน้อยบริสุทธิ์ไร้เดียงสา

"นั่นจะเป็นไรไป ขอแค่พี่ชายชอบ มีลูกแล้วไง ยิ่งไปกว่านั้นพี่ชายยังไม่มีลูกของตัวเอง ได้เล่นด้วยกันก็ดีไม่น้อย ฉันไปทักทายหน่อยนะน้องสาว"

"โธ่ หม่าม้า……"

หลินมั่นหันแสร้งขวางไว้ แต่ขวางไม่อยู่ แอบยิ้มทีหนึ่ง ตามหลังไป

หากแม่มีความสามารถช่วยเธอจับคู่เซิ่งอันหรานพี่ใหญ่ล่ะก็ นั่นคือการช่วยเธอแก้ปัญหายุ่งยากขนาดใหญ่อย่างไม่ต้องเสียแรง?

เซิ่งอันหรานนั่งแขวะคำถามที่อวี้หนานเฉิงถามเธอเมื่อกี้กับถานซูจิ้งตรงมุมหนึ่งของโซฟา ถานซูจิ้งเดือดพล่านพายุทันที

ถูกเซิ่งอันหรานคว้าไว้ถึงไม่โวยวายในงาน

"เขาถามคำถามอะไรโง่ๆ ? นั่นต่างเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาแท้ๆ ไอ้โง่เอ๊ย"

"ช่างเถอะ ยังไงเขาก็ไม่รู้"

เซิ่งอันหรานคิดได้แล้ว ก็แค่เศร้านิดๆ เท่านั้น ยกแก้วเหล้าดื่ม "เขาจะคิดยังไงก็เชิญ"

"วันหลังเขาต้องเสียใจ"

เหล้าก็ดื่มแล้ว ความสนุกก็ดูแล้ว เซิ่งอันหรานมองหลินมู่เหยียนบอกตัวเองจะกลับแล้ว เส้าซือก็ลุกขึ้นตามทันที