บทที่ 191 จิตใจเหี้ยมโหดไม่ใช่คน

เห็นฉากคนเลิกกันมันโหดร้ายเกินไปจริงๆ เซิ่งอันหรานรู้สึกว่าตัวเองหน้าไม่ด้านพอที่จะดูความคึกคักต่อหน้าบุคคลในเหตุการณ์ ดังนั้นใช้ท่าทางที่กระฉับกระเฉง แอบชิ่งหนีไปจากศาลา

ตอนไปประโยคสุดท้ายได้ยินคือคำพูดของเกาจ้าน

ฉากรักของผู้ชายเสเพลนี้ เห็นชัดว่าเป็นผู้ชายหลายใจในสายตาผู้หญิงทั่วเมือง แต่เมื่อขมขื่นขึ้นมา กลับทำให้ใจคนเจ็บตามไป เขาว่า

"ถานซูจิ้ง ถือซะว่าสองวันนี้ไม่เคยเกิดอะไรขึ้น พวกเรา พวกเราเป็นเหมือนเมื่อก่อนดีไหม?"

เซิ่งอันหรานคิดไม่ถึงเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เกาจ้านกลับยังยอมถอย ถึงขนาดยอมเอาทั้งหมดกลับสู่จุดเดิม ถือว่าเรื่องใหญ่อย่างการขอแต่งงานและถูกถานซูจิ้งปฏิเสธไม่เคยเกิดขึ้น?

"ไม่ได้ ฉันเล่นเบื่อแล้วเกาจ้าน "

ถานซูจิ้งตอบแบบนี้

เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ ไม่เกี่ยวเรื่องกับเพศจริงๆ

——

ท้องฟ้าใกล้มืด เซิ่งอันหรานขับรถส่งถานซูจิ้งกลับแฟชั่นสตูดิโอ

"อันที่จริงฉันไม่เป็นไร เธอไม่ต้องมาส่งฉันโดยเฉพาะ"

"ใครสนว่าเธอเป็นไรหรือเปล่า?"

เซิ่งอันหรานมองเธออย่างรังเกียจแวบหนึ่ง "ฉันแค่อยากกินคอเป็ดย่าง ร้านที่อยู่ข้างที่ทำงานเธอร้านนั้นเอง"

"งั้นฉันเลี้ยงเธอ"

"แน่นอนว่าเป็นเธอเลี้ยงฉัน เธอยังมีหน้าให้ฉันคนที่ตกงานควักเงินเหรอ?"

ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล อารมณ์ของถานซูจิ้งก็ดิ่งลงตลอด เซิ่งอันหรานกลัวเธอข่มตัวเองจนไม่สบายขึ้นมา ดังนั้นใช้วิธี

โต้เถียงแบบนี้มาคุยกับเธอตลอดเวลา

หากเป็นปกติ ถานซูจิ้งกระโดดเอาทฤษฎีออกมาเถียงเธอไม่หยุดแล้ว แต่ตอนนี้เธอเหมือนคนป่วยพิงบนเบาะข้างคนขับ สักพักอุทานออกมาหนึ่งคำ

"น่าเสียดายจัง"

"เธอก็รู้สึกน่าเสียดายเหรอ?"เซิ่งอันหรานมองถานซูจิ้ง นึกว่าเธอเสียดายเรื่องที่เลิกกับเกาจ้าน "หายากเนอะ?"

ถานซูจิ้งกลับมองเธอเงียบๆ "เสียดายก่อนหน้านี้ฉันกับเกาจ้านยังหารือนัดเธอกับอวี้หนานเฉิงออกไปเที่ยวด้วยกัน ใช้โอกาสนี้ผ่อนปรนความสัมพันธ์ของพวกเธอสองคน ตอนนี้ฉันกับเกาจ้านเลิกกันแล้ว ก็ช่วยพวกเธอไม่ได้แล้ว"

พูดถึงอวี้หนานเฉิง รอยยิ้มปลอบใจบนหน้าของเซิ่งอันหรานก็ค้างที่มุมปาก นิ้วที่จับพวงมาลัยรัดแน่นขึ้นเล็กน้อย "ใครให้พวกเธอช่วย เธอเอาเรื่องตัวเองให้รอดเถอะ"

สตูดิโอออกแบบของถานซูจิ้งอยู่ทิศตะวันออกของเมืองจินหลิง ติดเมืองโบราณ ปัจจุบันมีคนมาท่องเที่ยวเยอะมาก ถึงเที่ยงคืนยังมีผู้คนขวักไขว่ไปมาไม่ขาดสาย

เซิ่งอันหรานกับถานซูจิ้งทั้งสองคนนั่งอยู่ตรงหน้าต่างพูดวิจารณ์การแต่งตัวของนักท่องเที่ยวที่มาอย่างปากร้าย ในสายตาถานดีไซเนอร์ใหญ่ ทั้งหมดคือสินค้าพื้นเมืองไม่เข้าตาสักอย่าง

เซิ่งอันหรานดูเธอทำท่ามองบน

"ยังมีหน้าพูดคนอื่น เธอควรส่องกระจกดูสภาพตัวเองตอนนี้จริงๆ เครื่องสำอางเลอะเหมือนหมี กินจนปากมีแต่น้ำมัน สภาพดูไม่ได้เลย"

ถานซูจิ้งได้ยินหันหน้า เหล่ตามองเซิ่งอันหรานอย่างเกียจคร้าน ตอนนี้กำลังจับคอเป็ดย่างอยู่ มืออีกข้างหนึ่งจับปีกไก่ทอด แล้วพูดหน้าตายว่า

"พอๆ กัน"

ถูกผู้ชายทำร้ายใจมาเหมือนกัน และเป็นผู้หญิงที่ใช้การกินจุมาขับความเศร้าในใจ เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ทำไมต้องทำให้ลำบากใจกันด้วยล่ะ?

"หากไม่ป่วยล่ะก็ ตอนเกาจ้านขอเธอแต่งงาน เธอคงตอบตกลงเขาอย่างไม่ลังเลใช่ไหม"

เซิ่งอันหรานถาม

ถานซูจิ้งกลับไม่สนใจกดปีกไก่ พูดอย่างไม่ชัดเจนว่า

"หากไม่เป็นโรคนี้ เกรงว่าฉันจะแต่งงานไปนานแล้ว ถึงตาเขาที่ไหน?"

แต่รักความตื่นเต้นของโลกถึงเอาตัวรอดไปวันๆ ไม่ยอมสร้างภาระให้ชีวิตคนอื่นดังนั้นเลยไปมาอย่างอิสระ หากชีวิตราบรื่น