บทที่ 196 ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?

บนเส้นทางชายทะเลของหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆห่างไกลจากในเมืองหลินปัว รถแลนด์โรเวอร์สีขาวขับผ่านมา พลังที่ออกมาคลุ้มคลั่งกว่าลมทะเล

ตามตำแหน่งที่เกาจ้านให้ เธอก็อยู่บริเวณใกล้ๆนี้

ไฟรถยนต์ส่องกระทบกับรถที่จอดอยู่มุมไกลๆ โลโก้รถอาวดี้สีเงินที่มีวงกลมสี่วงด้านหลังของรถนั้นสะดุดตาเป็นพิเศษ

อวี้หนานเฉิงตึงเครียดขึ้นมา รีบเหยียบเบรกรถ

รีบเดินไปที่รถเพื่อตรวจสอบ ในรถกลับไม่มีคน ฝากระโปรงหน้ารถถูกยกขึ้น กันชนถูกชนจนแตก อวี้หนานเฉิงมองไปบริเวณรอบๆ ทันใดนั้นก็มองเห็นรอยเลือดเป็นบนพื้น

ชั่วพริบตาเดียวนั้น หัวใจของเขาแทบจะตกลงไปในเหวลึก แทบจะยืนไม่มั่นคง

“เซิ่งอันหราน!”

เขาคำรามออกมา ตะโกนไปบริเวณรอบๆ นอกจากภูเขาที่หนาวเย็น ก็ไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมา

รอยเลือดดูทารุณมาก อวี้หนานเฉิงแทบขาไร้เรี่ยวแรง ค่อยๆคุกเข่าลง เข่าชนกับปูนซีเมนต์บนถนน กางเกงสั่งตัดราคาแพงเปื้อนคราบเลือดและฝุ่นที่อยู่บนพื้น

แสงจันทร์สาดส่องบนคราบเลือดนั้น สะท้อนสีหน้าที่มัวๆของเขา

แม้ว่าจะพยายามควบคุมตัวเองให้รักษาสติ แต่ยังควบคุมไม่ได้ที่จะนึกถึงจุดจบที่แย่ที่สุด

เขาเสียใจภายหลังมาก มือสองข้างกำหมัดแน่น แทบอยากจะชกตัวเองสองครั้ง

ถ้าหากไม่ใช่ก่อนหน้าโกรธเธอ ถ้าหากไม่ใช่ตัวเองทำร้ายเธอ เธอจะลาออกจากบริษัทตัวเองได้ยังไง ถ้าหากเธอไม่ได้ลาออกจากโรงแรมเซิ่งถัง ทุกอย่างคงไม่มีทางเกิดขึ้น

“ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?”

เสียงเยือกเย็นดังมาจากเหนือศีรษะราวกับเสียงสะท้อนวิญญาณที่ตายไปแล้ว อวี้หนานเฉิงชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นก็มองเห็นเซิ่งอันหราน ร่างที่สมบูรณ์แบบยืนอยู่ตรงหน้าของตัวเอง สีหน้าก็งงงัน

เซิ่งอันหรานเพิ่งจะออกไปหาสัญญาณโทรศัพท์ ผลลัพธ์คือหาครึ่งชั่วโมงแล้วยังหาสัญญาณไม่ได้ โทรศัพท์ใกล้จะไม่มีแบตเตอรี่ กลัวจะเกิดเรื่อง จึงรีบกลับมา คิดไม่ถึงว่าจะเห็นอวี้หนานเฉิงนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นสีหน้าเหมือนจะตายอยู่แล้ว

เกิดอะไรขึ้น?

กำลังมึนงง ลมภูเขาเย็นยะเยือกพุ่งเข้าหาพร้อมกับกลิ่นฮอร์โมนอันเป็นเอกลักษณ์บนตัวของผู้ชาย ทำให้เธอชะงัก เธอดิ้นรนเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แต่แรงอันน้อยนิดของเธอ อวี้หนานเฉิงไม่สนใจความยินยอมของเธอ ราวกับจะนำเธอฝังตัวเข้าไปบนร่างกายของเขา กอดเธอไว้แน่น

เหมือนกับกอดสมบัติมีค่าที่กลัวจะหายไป

“เธอไม่เป็นไร”

ได้ยินไม่ชัดเจนว่าประโยคบอกเล่าหรือประโยคคำถาม เซิ่งอันหรานสงสัยมาก งงงวยไม่ได้ให้ความร่วมมือกับเขา

คลื่นกระทบโขดหิน สายลมเย็นพัดโชยเข้ามา

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน อวี้หนานเฉิงจึงปล่อยมือ พูดด้วยน้ำเสียงด่า“เซิ่งอันหราน คนที่ขับรถกลางคืนอาจจะตายได้เธอรู้ไหม?”

ถูกครอบครองนานมาก ก็พูดประโยคนี้อธิบาย เซิ่งอันหรานผลักเขาออกอย่างไม่พอใจ

“อวี้หนานเฉิง คุณเป็นโรคประสาทเหรอ”

หลายชั่วโมงก่อน จู่ๆก็มีแพะวิ่งเข้ามาตอนที่รถกำลังเข้าโค้ง ตอนนั้นเซิ่งอันหรานคุยโทรศัพท์กับถานซูจิ้ง สติก็ไม่ค่อยจะโฟกัส เห็นแล้วก็รีบหักพวงมาลัย ผลลัพธ์คือชนท้ายรถตู้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ชนรถแล้วเธอไม่ได้เป็นอะไร คิดว่าน่าจะต้องชดใช้ค่าเสียหาย ถึงยังไงรถก็มีประกัน เพียงแค่ตามขั้นตอน แต่เจ้าของรถตู้ก็ตกใจมาก กลัวว่าเธอจะขู่กรรโชก

เจ้าของตรวจสอบด้วยความขมขื่น

“รถคุณคงจะแพงมาก ต่อให้ฉันขายรถนี้ก็คงไม่มีปัญหาชดใช้ค่าเสียหาย”

“พี่ชาย ฉันเป็นคนชนคุณ ไม่ใช่คุณชนฉัน ฉันจะให้คุณชดใช้ค่าเสียยังไงล่ะ?”

เซิ่งอันหรานถูกพี่ชายคนนี้ขอโทษอยู่นานมาก จึงเข้าใจว่าพี่ชายคนนี้ไม่เข้าใจกฎจราจร หลังจากที่อธิบายแล้ว เจ้าของรถจึงเข้าใจเซิ่งอันหรานไม่ให้เขาชดใช้ค่าเสียหาย แต่จะชดใช้ค่าเสียให้เขา

“ผลลัพธ์สุดท้ายล่ะ?”

เสียงของอวี้หนานเฉิงดึงเซิ่งอันหรานจากความทรงจำกลับสู่ความจริง ในมือของอวี้หนานเฉิงหยิบชาในขวดความร้อนออกมาจากรถ ไอร้อนลอยขึ้นไม่ขาดสาย อีกมือยังมีขนมคุกกี้หนึ่งกล่อง ก็ไม่รู้ว่ารถของเขาจะมีของครบถ้วนแบบนี้