บทที่ 210 ผ้าอ้อม สำหรับเธอ

“คุณชื่อหนวนหน่วนใช่ไหม？”

“ค่ะ” สาวน้อยพยักหน้าอย่างจริงจัง

“ขอบใจหนวนหน่วนมากนะจ๊ะ ที่ช่วยเข็นฉันมา ”

เซิ่งอันหรานยิ้มและใช้มือพยุงรถเข็น ไม่นานหลังจากนั้นพ่อแม่ของเด็กหญิงตัวน้อย นัยน์ตาก็เป็นประกายขึ้น "เพราะหนวนหน่วน เต็มใจที่จะช่วยเหลือผู้อื่น คุณป้าจึงสามารถยืนขึ้นได้"

ดวงตาของเด็กสาวเบิกกว้าง ใบหน้าของเธอช่างเหลือเชื่อ "ว้าว คุณป้า ขาของคุณ"

“ดังนั้นเพื่อเป็นการขอบคุณ ป้าจะให้ช็อกโกแลตกับเธอ ดีไหม？”

เซิ่งอันหรานพูดขึ้นพลางยื่นกล่องช็อกโกแลตให้เด็กหญิงตัวน้อย พร้อมกับลูบที่ศีรษะของเธอเบาๆ

“ขอบคุณค่ะ ต่อไปหากว่าเธอเห็นคนอื่นที่ต้องการความช่วยเหลือ เธอควรจะกล้าหาญเหมือนยังวันนี้ ตกลงไหม?”

หลังจากที่เด็กหญิงตัวน้อยได้รับช็อกโกแลต เธอก็พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม พร้อมกับจ้องไปที่ขาของเซิ่งอันหรานเป็นเวลานาน ก่อนที่จะเดินตามพ่อแม่ของเธอไปอย่างไม่เต็มใจ

หลังจากที่ครอบครัวนี้เดินจากไป เซิ่งอันหรานก็กลับขึ้นไปบนรถเข็น

"เป็นวิธีที่ดีในการเกลี้ยกล่อมเด็ก"

เสียงหัวเราะดังมาจากทางด้านเหนือศีรษะของเธอ

เซิ่งอันหรานเหลือบมองไปที่เขา “ก็ไม่ใช่เพราะคุณปล่อยให้ฉันนั่งรถเข็นออกมา เด็กน้อยคนนั้น หากว่าทำลายความตั้งใจของเธอที่อยากจะช่วยเหลือผู้อื่น คงจะไม่ดีแน่ ”

"คุณพูดได้ถูกต้อง"

อวี้หนานเฉิงหยิบกล่องช็อกโกแลตขึ้นมา "แต่ที่นี่คือซูเปอร์มาร์เก็ตนะ คุณจะเอาของไปยัดใส่มือคนอื่น โดยบอกว่าเป็นของขวัญ มันเหมาะสมไหม？"

เซิ่งอันหรานได้สติกลับมาในทันที และลุกขึ้นด้วยความรีบร้อน

น่าอายจัง ก็ว่าทำไมสามีภรรยาคู่นั้นดูเหมือนไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ ช็อกโกแลตยี่ห้อนี้ราคาไม่ใช่ถูกๆเลย ในกล่องมีไม่กี่ชิ้น แต่ราคาตั้งหลายร้อยหยวน

ก่อนที่เธอจะได้ลุกขึ้น มือใหญ่อันทรงพลังก็กดไหล่ของเธอและดันเธอนั่งกลับลงไปในรถเข็น

“เอาล่ะๆ ผมบอกผู้จัดการของซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วว่า ขนมทั้งหมดที่สาวน้อยคนนั้นซื้อวันนี้ฟรี”

เซิ่งอันหรานถอนหายใจด้วยความโล่งอก และอดไม่ได้ที่จะถามต่ออีกว่า

“คุณไปพูดแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่？”

"ก็ตอนที่คุณกำลังแสดงให้เธอเห็นว่า คุณยืนขึ้นได้ไง"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเซิ่งอันหรานก็ร้อนขึ้นมาในทันที

เธอรีบอธิบายขึ้นในทันที "คุณไม่เข้าใจ หากต้องการคุยกับเด็ก ๆ ก็ต้องใช้วิธีนี้ ก็ไม่น่าแปลกใจที่คุณจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับจิ่งซี เข้าใจหรือยังล่ะ?"

“ผมไม่เข้าใจ” อวี้หนานเฉิงยิ้มอย่างไม่แยแส “ผมเข้าใจเพียงแค่ว่าคืนนี้ผมต้องรู้วิธีทำปลาค็อดทอดให้ได้เท่านั้น”

ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้มีคนคึกคักมากกว่าซูเปอร์มาร์เก็ตในชุมชนมาก แต่ละร้านเมื่อเห็นเซิ่งอันหรานนั่งรถเข็นมา ต่างก็แจกของเพื่อให้เธอเอากลับไปชิมมากมาย

แต่สิ่งที่น่าอายที่สุดคือ ใกล้จะถึงรอบเดือนของเธอแล้ว ดังนั้นเธอจึงขอให้อวี้หนานเฉิง เข็นเธอไปซื้อผ้าอนามัยสักสองสามห่อ เพื่อเป็นการไม่ให้อวี้หนานเฉิงอับอายมาก เธอจึงจงใจอยู่ห่างๆ และปล่อยให้อวี้หนานเฉิงเดินไปซื้อแทน

“อย่าซื้อผิดล่ะ ถ้าไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน คุณก็ลองถามพนักงานดู”

"อืม"

อวี้หนานเฉิงเข็นรถเข็นของซูเปอร์เดินไป ดูท่าทางค่อนข้างสงบ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เซิ่งอันหรานก็เห็นอวี้หนานเฉิง โยนของที่เขาเห็นวางอยู่บนชั้นลงไปในรถเข็นอย่างล่ะห่อ

มีเงิน ก็จะชอบทำตัวสบายๆแบบนี้ใช่มั้ยล่ะ?

ไม่ปล่อยให้ทำแบบนั้นหรอก

เซิ่งอันหรานรีบกวักมือเรียกคุณป้าพนักงานที่อยู่บริเวณนั้น

“ป้าค่ะ นั่นคือแฟนของฉัน ฉันขอให้เขาไปช่วยหยิบผ้าอนามัยให้ฉัน แต่เขาเลือกไม่เป็น คุณป้าช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ？ บอกเขาว่าเอาแบบกลางวันและกลางคืนอย่างล่ะห่อก็พอ ขาของฉันเดินไม่ค่อยสะดวก"

คุณป้าพนักงานรีบตอบตกลง “ได้สิ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ เธออย่าขยับนะ ”

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”

เซิ่งอันหรานถือแก้วเก็บความร้อนที่เขานำมาจากบ้านขึ้นมาเตรียมดื่ม พลางมองดูอวี้หนานเฉิง

ทันทีที่คุณป้าพนักงานไปถึง อวี้หนานเฉิงก็หยุดเคลื่อนไหว ราวกับเป็นรูปปั้น การแสดงออกของสีหน้าก็หยุดชะงักในทันที

เฉิงอันหรานสำลักน้ำออกมา จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่าย

หลังจากถ่ายรูปเสร็จ จู่ๆ ก็พบว่าทั้งสองคุยกันอย่างมีความสุข? คุณป้าชี้มาที่ตัวของเธอ แล้วชี้ไปที่อุปกรณ์ของใช้สำหรับเด็กอ่อน

ทำอะไรกัน? ทำไมถึงได้พูดเรื่องการคลอดบุตรล่ะ ?