บทที่ 214 คนตายไม่อาจฟื้นคืน

"กินตามสบาย ฉันเลี้ยงเอง"

เส้าซือโบกมือใหญ่ ยอมเหมาโอเด้งทั้งแผง

ป้าคนขายดีใจจนหุบยิ้มไม่ได้ "มาๆ มา 1คน1แก้ว หยิบเอง ดูว่าอยากกินอะไร? วัตถุดิบสดใหม่ทั้งนั้น"

เส้าซือเก็บเต็มหนึ่งกล่องใหญ่ แล้วให้คุณป้าราดซอส แล้วยกไปวางตรงหน้าหลินมู่เหยียนด้วยความจริงใจ "กินเถอะ ฉันเลี้ยงนาย"

กินเสร็จรีบไสหัวไป

ในใจเขามีความสุขสุดๆ คุณชายใหญ่ที่ถูกโอ๋มาตั้งแต่เด็กเหมือนหลินมู่เหยียนแบบนี้ จะกินวัตถุดิบที่มองไม่เห็นสภาพเดิมแถมยังเป็นของกินเล่นข้างทางที่ไม่รู้จักลงได้อย่างไร?

หลินมู่เหยียนมองอาหารเสียบไม้เต็มแก้วใหญ่ตรงหน้า มองอยู่หลายวินาที และรับมา

"อันนี้? เรียกอะไร?"

"โอ้โฮคุณผู้ชาย แม้แต่โอเด้งคุณก็ไม่รู้จักเหรอ" คุณป้าข้างๆ ยังจนใจ

หลินมู่เหยียนพยักหน้า ประเมินว่า

"หม้อไฟฉบับง่าย"

"นายกินหม้อไฟ?" เส้าซือมองเขาอย่างสงสัยเล็กน้อย

ไม่รู้ทำไม เขาเอาแต่รู้สึกว่าคนอย่างหลินมู่เหยียนเกิดมาก็กินแต่อาหารตะวันตก กินแบบฟัวกราแพงๆ อาหารอย่างคาเวียร์ แมวยังกินไม่อิ่ม

"เทียบกับอาหารตะวันตก ฉันชอบอาหารจีนที่หลากหลายมากกว่า รสชาติเข้มข้น"

หลินมู่เหยียนกวาดตามองเส้าซือแวบหนึ่ง แล้วหยิบ‘หม้อไฟฉบับง่าย’ในมือกิน

การกระทำเชื่องช้า แต่พวกลูกชิ้นหายไปทีละอันอย่างต่อเนื่อง เหล่าเท็มปูระก็หายไปทีละอันอย่างต่อเนื่อง เต้าหู้แผ่น รากบัวแผ่น เห็ดหอม สาหร่าย ไข่นกกระทาก็หายไปเป็นไม้ๆ

หลินมู่เหยียน นายเป็นหมูเหรอ?

ตาเส้าซือแทบถลนออกมา "นายกินหมดแล้ว?"

"รสชาติไม่เลว มาอีกหนึ่งชุด"

หลินมู่เหยียนมองเขา เอาแก้วที่ว่างเปล่ายื่นให้เขา ทำท่าทางเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เส้าซือเชื่อว่าหลินมู่เหยียนชอบกินโอเด้งจริงๆ ดังนั้นเขาเสียใจภายหลังแล้ว เสียใจที่ไม่ประมาณตนพา โอเด้งมาในหลุมดำนี้

"นายหยุดกินได้ไหม?"

"นายไม่กิน"

หลินมู่เหยียนยื่นเท็มปูระไม้หนึ่งไป คุณสมบัติของซอสห่อเท็มปูระให้ใสมีประกาย "ลองชิมดู อันนี้อร่อยมาก"

"ฉันรู้อยู่แล้วว่าอร่อย"เส้าซือเกือบบ้า"หากฉันกินได้จะรอนายให้ฉัน? กินไม้นี้ ตอนเย็นฉันต้องวิ่งบนลู่วิ่งไฟฟ้า2ชั่วโมง ฉันเหนื่อยตาย มีแรงที่ไหน"

ชีวิตศิลปินชาย เจ้านายผู้ชายไม่เคยเข้าใจ

หลินมู่เหยียนพยักหน้า "นายไม่จำเป็นต้องเข้มงวดกับตัวเองขนาดนี้ ฉันรู้สึกว่านายอ้วนหรือไม่อ้วนก็ไม่เป็นไร อ้วนอีกนิดล่ะก็ มือสัมผัสน่าจะดีกว่า"

เส้าซือได้ยินใบหน้าก็ร้อนขึ้นมาทันที หางตาเห็นคุณป้าขายโอเด้งหน้าเปลี่ยนสีไปอย่างชัดเจน เขากัดฟันพูดว่า "หลินมู่เหยียน ทวดมึงสิ"

"ทวดฉันอยู่ใต้ดินนานแล้ว แต่นายด่าน้องฉันสิได้ น้องฉันเป็นคนที่ขาดคนด่า"

"ไอ้โรคจิต"

เส้าซือมองบนใส่เขา กำลังก้มหน้าควักเงิน จู่ๆ เห็นบนมือถือมีหลายสายที่ไม่ได้รับ ป้ากู้พี่เลี้ยงเก่าแก่ของตระกูลเซิ่งโทรมา

เขารีบโทรกลับไป

"ฮัลโหล? ป้ากู้ มีอะไร?"

หลินมู่เหยียนกำลังสนใจกินโอเด้งไม้สุดท้ายอยู่ เห็นเส้าซือโทรศัพท์ หลังจากนั้นหน้าซีดขาวไปทันที

"บอกพี่อันหรานหรือยัง? บอกที่อยู่โรงพยาบาลกับผม ผมจะไปเดี๋ยวนี้"

พูดจบหันหน้าวิ่งไปทางถนน