บทที่ 217 มีคนจะข่มขืนฉัน

"ชายโสดหญิงโสด ดึกดื่นเที่ยงคืน คุณรู้สึกว่าคุณสามารถอธิบายอย่างชัดเจนว่าพวกคุณทำอะไรกันไหม?"

สายตาอวี้หนานเฉิงเย็นชาสุดๆ ท่าทางคุกคามทำให้อุณหภูมิทั้งห้องต่ำลง เหมือนโรงน้ำแข็ง

เซิ่งอันหรานดันโต๊ะยืนนิ่ง ขมวดคิ้วว่า

"คุณใจเย็นก่อน ฉันกับกู้เจ๋อเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ ฉันไม่รู้คุณกำลังเข้าใจอะไรผิด เขาเพิ่งมาจากประเทศอเมริกา ตอนงานศพพ่อช่วยฉันแก้ปัญหา ส่งฉันกลับบ้าน ฉันเชิญเขาขึ้นมานั่งดื่มน้ำชามีปัญหาอะไร? ถ้าหากคุณไม่เชื่อฉัน งั้นฉันอธิบายไปก็ไม่มีประโยชน์ ไม่ใช่เหรอ?"

เธอรู้สึกอวี้หนานเฉิงไม่ควรเป็นคนใจแคบแบบนี้ เป็นเพราะเห็นกู้เจ๋อก็อารมณ์เสียขนาดนี้ นี่ก็ไร้เหตุผลเกินไปแล้ว

"แค่เพื่อน คุณกล้าพูดประโยคนั้นต่อหน้าผมอีกรอบไหม? "

"แค่เพื่อนจริงๆ"

อวี้หนานเฉิงกำหมัดแน่น ใบหน้าเขียว เปิดเนื้อหารูปภาพในมือถือออกมา วางที่บนโต๊ะอย่างแรง กรอบมือถือกับโต๊ะหินอ่อนกระทบกัน เกิดเป็นเสียง‘ปัง’ เสียงดังชัดเจนขึ้นทั้งห้อง

ดูเนื้อหาบนรูปภาพ สีหน้าเซิ่งอันหรานค่อยๆ เปลี่ยนไป

"คุณตรวจสอบฉัน?"

ข้อมูลอเมริกา ประวัติการแต่งงาน ทั้งหมดอยู่ตรงหน้า ถึงขนาดยังมีรูปถ่ายร่วมกับครอบครัวกู้เจ๋อ

"ผมไม่ตรวจสอบจะรู้ได้ไง คุณยังมีความรักที่น่าจดจำขนาดนี้ช่วงหนึ่ง ถึงตอนนี้ยังมีเยื่อใยอยู่"

อวี้หนานเฉิงขาดสติแล้ว ในคำพูดเหน็บแนมสุดๆ

"ที่แท้ในสายตาคุณ ระหว่างชายหญิงเป็นเพื่อนกันก็ขึ้นเตียงกันได้ง่ายๆ ยังสามารถคลอดลูกกับเพื่อนง่ายๆ งั้นคำจำกัดคำว่าเพื่อนของคุณช่างเป็นธรรมจริงๆ"

"อวี้หนานเฉิง คุณพูดอะไรนะ?" เซิ่งอันหรานหน้าซีดขาว ไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะได้ยินคำสกปรก

"ผมพูดอะไรคุณไม่เข้าใจเหรอ? อดีตสามีที่คุณพูดตลอดเวลาไม่ใช่ผู้ชายคนนี้เหรอ? ไม่แปลกที่ก่อนหน้านี้คุณไม่บอกอะไรกับผม ผมยังนึกว่าคุณเป็นผู้แพ้ในการแต่งงานได้รับบาดแผลอะไรมา ตอนนี้ดูแล้ว ผมถึงเป็นคนที่ถูกพวกคุณเล่นจนหัวหมุน!"

เสียงอวี้หนานเฉิงตะคอกดังก้องในบ้าน

"ไม่ใช่อย่างนั้น!" เซิ่งอันหรานร้อนใจแล้ว "คุณฟังฉันพูดได้ไหม? ฉันกับกู้เจ๋อแม้จะแต่งงานกันแล้ว แต่ระหว่างฉันกับเขาไม่มีอะไรจริงๆ พวกเราก็แค่……"

"แค่อะไร?"

"ฉันทำเพื่อได้กรีนการ์ด สามารถปักหลักอยู่ที่ประเทศอเมริกากับซิงซิงน้อยได้" เซิ่งอันหรานพูดอย่างรวดเร็ว แม้จะโมโห เธอกลับไม่อยากให้เรื่องความเข้าใจผิดนี้ขยายใหญ่ขึ้น เธอจำเป็นต้องอธิบายอย่างชัดเจน

"เหอะๆ"

เสียงหัวเราะของอวี้หนานเฉิงเย็นชากว่าเดิม ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความดูถูก "เพื่อกรีนใบเดียวคุณสามารถทำถึงขนาดนี้ ยังมีอะไรที่คุณทำไม่ได้?"

"คุณไม่เชื่อ?" มองสายตาเขา มือเท้าของเซิ่งอันหรานเริ่มหนาวเย็น

อวี้หนานเฉิงสูดหายใจลึกๆ เหมือนกำลังพยายามควบคุมความโกรธของตัวเอง

"ก่อนพูดโกหก ไม่ทำการบ้านเลย? ตัวเองไม่รู้สึกมีช่องโหว่เป็นร้อยเหรอ? คุณกับกู้เจ๋อเป็นแค่เพื่อน เพื่อทำกรีนการ์ด งั้นพ่อของซิงซิงน้อยเป็นใคร? คุณเคยแต่งงานกับผู้ชายมาแล้วกี่คนกันแน่"

ความเย็นค่อยๆ แทรกเข้ากระดูก ค่อยๆ แทรกไปทั่วร่างกาย

เซิ่งอันหรานหลับตาทันที เดิมที่พยายามควบคุมความโมโห วินาทีนี้พล่านอยู่ในอก

พ่อซิงซิงน้อยเป็นใคร? คุณยังมีหน้ามาถามฉัน?

เกลียวคลื่นในใจ อวี้หนานเฉิงไม่เคยรู้มาก่อน แต่เธอกลับยิ่งรู้สึกน้อยใจ ความโกรธสะสมมากขึ้น มือที่กำหมัดคลายออกหลายวินาที หลังจากนั้นยกขึ้นสูง

ตบนี้เดิมควรอยู่บนหน้าของอวี้หนานเฉิง

แต่ปฏิกิริยาเขาเร็วมาก มือใหญ่จับข้อมือเธอไว้ บีบจนเธอเจ็บจนอุทานออกเสียง เกือบคิดว่าข้อมือตัวเองจะถูกเขาบีบแหลก

"ถูกเปิดโปงความจริงจุดนี้เท่านั้น ก็อายจนโกรธแล้ว?"

อวี้หนานเฉิงทำเสียงขึ้นจมูก "ผมยังนึกว่าคุณเก่งแค่ไหน คิดคำแก้ตัวคำพูดโกหกคุณไม่ทันแล้วเหรอ?"

"อวี้หนานเฉิง ไอ้สารเลว!" เซิ่งอันหรานดิ้นคิดจะดึงมือตัวเองออกมา เขากลับบีบแน่นขึ้น