บทที่ 230 ผลงานจบการศึกษาของเธอ เรียกว่าความฝัน

ถานซูจิ้งกับฉินปัวจบการศึกษามหาวิทยาลัยพร้อมกัน เพียงแต่เวลาที่จบการศึกษา ฉินปัวจบการศึกษาระดับปริญญาเอก ถานซูจิ้งจบปริญญาโท พวกเขาเป็นศิษย์ร่วมอาจารย์เดียวกัน และยังเป็นคู่หูที่ออกแบบเครื่องแต่งกายที่ดีที่สุด

เซิ่งอันหรานนำผลงานเรียนจบพาไปให้ถานซูจิ้ง ก็คือการออกแบบที่พวกเขาร่วมมือกันทำในปีนั้น

เวลาที่ไปเยี่ยมถานซูจิ้ง จิตใจของเธอดีกว่าเมื่อก่อนมากแล้ว สมองก็มีชีวิตชีวา รู้ว่าใครเป็นใคร และรู้ว่าเซิ่งอันหรานเป็นใคร จนกระทั่งอารมณ์ก็ดูเหมือนคนปกติ จนกระทั่งเธอเข้าไปทำสลัดผัดในครัวอย่างกระตือรือร้น

แต่การเอาใจอย่างกระตือรือร้นแบบนี้ทำให้เซิ่งอันหรานรักและสงสาร

นี่ไม่ใช่แนวโน้มที่ดีของถานซูจิ้งอย่างแน่นอน ตรงกันข้าม คือเลวร้ายลง

ถานซูจิ้งเคยเอ่ยถึงเรื่องที่เธอต้องระวัง ถ้าหากหลังจากป่วยเป็นโรค ถ้าหากเธอมีสภาวะที่กระตือรือร้นเป็นมิตรกับโลก นั่นไม่ใช่เรื่องที่ดี เป็น

ประเภทที่เอาใจเก็บกดอารมณ์ เพียงเพราะความอยากเอาตัวรอดสุดท้ายกำลังทำงาน บังคับให้เธอเอาใจทุกคนรอบตัวเธอ เป็นการช่วยชีวิตตัวเองเส้นสุดท้าย

“ฉันเห็นท่าทางเธอไม่ค่อยดี”เซิ่งอันหรานพูดอย่างรื่นหู มองไปทางเกาจ้านที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

“ทำไมถึงพูดแบบนี้ ความจริงฉันคิดว่าดีมาก”เกาจ้านเพิ่งจะกลับมาจากร้านเธอไม่นาน เสื้อผ้าบนตัวยังเป็นชุดเดิม เพียงแค่นำเสื้อสูทถอด ข้างในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด

มีรอยคล้ำใต้ตาของเขาชัดเจนมาก ภายใต้แสงไฟก็ยิ่งชัดเจนเป็นพิเศษ

อยู่ตรงหน้าถานซูจิ้ง เกาจ้านดูท่าทางสดชื่น แต่หลังจากที่ออกจากสายตาของถานซูจิ้ง ร่างกายของเขาเหน็ดเหนื่อยอย่างควบคุมไม่ได้

คุณชายใหญ่ที่ถูกเลี้ยงดูอย่างดี สามารถยืนหยัดได้นานขนาดนี้ ความจริงเซิ่งอันหรานก็คิดว่าเหนือความคาดหมาย

“ท่าทางของคุณกับถานซูจิ้งไม่ค่อยจะดี”

เซิ่งอันหรานพูดความจริง“ฉันยังคิดว่าน่าจะส่งซูจิ้งไปสถาบันวิชาชีพเพื่อฟื้นฟู”

“นี้ไม่มีทาง ฉันเคยเห็นโรงพยาบาลจิตเวชและศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพในเมืองจินหลิงมาหมดแล้ว สถานที่แบบนั้นไม่เหมาะสำหรับผู้ป่วยที่จะฟื้นฟู คนปกติเข้าไปก็จะกลายเป็นโรคประสาท”

เกาจ้านพูดปฏิเสธ แม้แต่ทางหนีทีไล่ก็ไม่ให้

เซิ่งอันหรานสีหน้าเย็นชา“สถาบันในประเทศล้วนเป็นแบบนี้ แต่ฉันอยากจะพูดไม่ใช่ในประเทศ คืออเมริกา ในฐานะที่อยู่ในตำแหน่งเพื่อนสนิทของถานซูจิ้ง ฉันคิดว่าเธอไปรักษาที่นั่นเหมาะสมกว่า”

“กู้เจ๋อจัดการใช่ไหม?”

เซิ่งอันหรานขมวดคิ้ว ไม่ได้ปฏิเสธ

“เข้าเป็นบ้าเถอะ?”

เกาจ้านฮึกเหิมขึ้นมากะทันหัน“อเมริกาไม่มีผู้หญิงเหรอ?เขาว่างมาก?ทำไมถึงมาที่เมืองจินหลิง ก่อกวนความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับอวี้หนานเฉิง ตอนนี้ยังอยากจะจัดการฉันกับจิ้งจิ้ง？”

“เกาจ้าน”

เซิ่งอันหรานน้ำเสียงมั่นคง ไม่พอใจเล็กน้อย“คุณพูดอะไรระวังหน่อย กู้เจ๋อเป็นหนึ่งในเพื่อนไม่กี่คนของซูจิ้ง เขาไม่ได้มีความคิดอย่างอื่นกับซูจิ้ง เรื่องนี้ฉันสามารถรับประกันได้ เขาแค่มีเจตนาช่วยเพื่อน ไม่ได้ใจแคบแบบที่คุณคิด”

เกาจ้านสีหน้าซีด สายตาปรากฏความโกรธขึ้นมา“ก็ถือว่าฉันใจแคบก็ดี ฉันไม่มีทางยอมให้ใครพาจิ้งจิ้งไปจากข้างกายฉัน”

เซิ่งอันหรานกำหมัดแน่น“เห็นแก่ตัว”

ประโยคง่ายๆสองคำนี้ประเมินการกระทำของเกาจ้านว่า เห็นแก่ตัว

เพื่อให้ตัวเองสบายใจ ขัดขวางโอกาสในการฟื้นฟูของถานซูจิ้ง นี้คือไม่ได้รักเธอ

เซิ่งอันหรานถลึงตาใส่เกาจ้านอย่างไม่เกรงใจ“ซูจิ้งไม่ใช่สิ่งของ กับคำพูดที่มีสายสัมพันธ์ห่างไกล ฉันมีอำนาจตัดสินมากกว่าคุณว่าตอนนี้ควรจะรักษายังไง ฉันไม่ได้มาปรึกษาหารือ เพียงแค่แจ้งให้ทราบ”

“เธอหมายความว่าอะไร?”