บทที่ 234 เห็นคู่แข่งแล้วรู้สึกอิจฉาตาร้อน

เซิ่งอันหรานชะงัก “เซิ่งถัง?”

"อืม ”ฉินปัว หันกลับไปและอธิบายต่อ

“ในช่วงปีแรกๆ บริษัทเสื้อผ้าของเซิ่งถังกรุปได้เกิดเรื่องอื้อฉาวขึ้น ผลของมันทำให้ บริษัทเสื้อผ้าล้มละลายและเลิกกิจการไป ต่อมาพวกเขาต้องการทำอุตสาหกรรมเสื้อผ้าขึ้นมาใหม่อีกครั้ง แต่ผลกระทบจาก ความเสียหายก่อนหน้านี้ยังคงอยู่ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องใช้ชื่อที่ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับเซิ่งถัง”

หากคิดดูให้รอบคอบแล้ว มันเป็นเพียงแค่การชี้แจงความสัมพันธ์และทำให้คนอื่นรู้สึกสับสนเท่านั้น

คนส่วนใหญ่ที่มาซื้อของ แทบจะไม่ได้ตรวจสอบไปจนถึงบริษัทที่เป็นแหล่งที่มา ดังนั้นเซิ่งถังกรุป จึงอาศัยช่องว่างในประเด็นนี้ ในการอนุญาตให้บริษัทใหม่ในเครือของตนยืนหยัดขึ้นอีกครั้งในอุตสาหกรรมเสื้อผ้า

แม้แต่เซิ่งอันหรานก็คิดไม่ถึง ถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดของฉินปัว เธอคงคิดว่าบริษัทอีไป๋เป็นเพียงแค่บริษัทที่ไร้ความสามารถเท่านั้น

“แม้ว่าจะมีเซิ่งถังคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ยังไงก็ต้องทำอะไรสักอย่าง อย่างน้อยพวกเราก็ต้องทำให้พวกเขารู้ว่าบริษัทของเราไม่ใช่บริษัทที่จะมาถูกรักแกได้ง่ายๆ ”

เซิ่งอันหรานขมวดคิ้ว

แม้ว่ามันจะเกี่ยวข้องกับอวี้หนานเฉิงแล้วยังไง? มันน่าขำสิ้นดี บริษัทใหญ่อย่างเซิ่งถังกรุป ดันมาก่อตั้งบริษัทเสื้อผ้าที่ไม่มีอิทธิพลอะไรเลย และหวังกอบโกยเงินเข้ากระเป๋าส่วนตัว

ฉินปัวเลิกคิ้วทำเหมือนไม่ใส่ใจ “แล้วแต่คุณจะจัดการ เพราะเสื้อผ้าคอลเลคชั่นก่อนหน้านี้ ยังไงซะ เราก็จะไม่เอามาทำซ้ำอยู่แล้ว ถ้าพวกเขาจะลอกเลียนแบบ ก็ทำได้เพียงลอกเลียนแบบเสื้อผ้าคลอเลคชั่นที่ล้าสมัยของเราไปเท่านั้น”

เรื่องการถูกลอกเลียนแบบ เห็นได้ชัดว่าฉินปัวไม่ได้สนใจในเรื่องนี้เลย จะทำการใหญ่ใจต้องนิ่ง ปกติแล้วเขาจะไม่โต้เถียงกับผู้อื่นในเรื่องเล็กๆน้อยๆ

อย่างไรก็ตาม สำหรับเซิ่งอันหรานแล้วมันไม่ใช่ ไม่นานหลังจากนั้น เซิ่งอันหรานสั่งให้ผู้ช่วยของเธอจัดการให้ทนายและที่ปรึกษาทางด้านธุรกิจเขียนจดหมายไปถึงบริษัทอื่นๆที่ลอกเลียนแบบเสื้อผ้าของเธอ รวมทั้งอีไป๋ด้วย

ในเย็นวันศุกร์ เซิ่งอันหรานบินไปร่วมงานเลี้ยงธุรกิจที่เซี่ยงไฮ้

จุดประสงค์ของเธอนั้นชัดเจนมาก ในบรรดาแขกที่มางานเลี้ยง มีผู้จัดการทั่วไปของเฉียวอันกรุป อีกทั้งเฉียวอันกรุปต้องการสั่งชุดเครื่องแบบพนักงาน เรื่องนี้เป็นความรับผิดชอบของเขา ถ้า การประมูลราคาประสบความสำเร็จก็จะเป็นออร์เดอร์ขนาดใหญ่ 100 ล้านหยวน ซึ่งมันเป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับการลงสู่ตลาดแฟชั่นในขั้นแรกของชิงเหมิง

ในงานเลี้ยงสายสัมพันธ์ของบริษัทเครื่องแต่งกายในเซี่ยงไฮ้และจินหลิงดูหรูหราเป็นอย่างมาก

เซิ่งอันหรานได้รับการแนะนำโดยถังส่วงหัวหน้าบรรณาธิการของนิตยสารแฟชั่นความงามแห่งเซี่ยงไฮ้ 'vv' พวกเธอรู้จักกันเป็นการส่วนตัวที่จินหลิงก่อนหน้านี้ โดยการแนะนำของกู่เจ๋อ

ถังส่วงเป็นผู้หญิงที่ตรงไปตรงมา คำพูดของเธอดูพลิ้วไหวราวกับสายลม

“ก่อนหน้านี้คุณกู่เคยดูแลและช่วยเหลือฉันมามากมาย ฉันก็รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาแต่งงานแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าภรรยาของเขาจะดูยังสาวขนาดนี้”

เซิ่งอันหรานยิ้ม เธอไม่จำเป็นต้องอธิบายเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกู่เจ๋อเลย

เรื่องระหว่างเธอกับกู่เจ๋อไม่จำเป็นต้องอธิบายให้คนที่ไม่รู้จักรู้เรื่องมาก เพราะมันไม่สามารถที่จะอธิบายได้อย่างชัดเจน

ถังส่วงพาเซิ่งอันหรานไปรู้จักกับผู้คนมากมายในงานเลี้ยง และพาเธอเดินเข้าไปหาหลี่ปั๋วฉงผู้จัดการทั่วไปของเฉียวอันกรุปโดยตรง

“คุณหลี่ นี่คือคุณเซิ่งจากบริษัทชิงเหมิง ที่ฉันพูดถึงทางโทรศัพท์”

เซิ่งอันหรานยื่นมือออกไป "สวัสดีค่ะ คุณหลี่ ฉัน เซิ่งอันหราน "

“สวัสดีครับ” หลี่ปั๋วฉงจับมือของเธออย่างสุภาพด้วยท่าทางที่เป็นธรรมชาติ

เห็นได้ชัดว่าถังส่วงได้ช่วยกล่าวทักทายแทนเธอล่วงหน้าไว้แล้ว มิฉะนั้น เกรงว่าหลี่ปั๋วฉงคงจะไม่ถามถึงบริษัทชิงเหมิน เพราะเป็นบริษัทที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน

“คุณหลี่ ที่นี่เสียงค่อนข้างจะดัง เราไปคุยกันตรงนั้นดีไหมคะ ？”

เซิ่งอันหรานเสนอตัวที่จะคุยกับคุณหลี่ ก็แน่แหละ เป็นถึงคนทำธุรกิจ คนที่มาร่วมงานเลี้ยงในวันนี้ มีใครบ้างที่ตั้งใจมาหาความผ่อนคลายจริงๆ ทุกคนมาเพื่อคุยเรื่องธุรกิจ เมื่อเป็นอย่างนี้แล้ว เลือกที่จะทำอย่างตรงไปตรงมาจะดีกว่า

？