บทที่ 24 เตรียมตัวแต่งงาน

"เรื่องแผนงานวันครบรอบถามเธอแล้วหรือ?"

อวี้หนานเฉิงถามถึงเรื่องที่สั่งไปเมื่อเช้า

โจวฟังได้สติ พยักหน้าพูดว่า "ถามแล้วครับ ผู้จัดการเซิ่งจะรีบส่งให้เร็วที่สุด เธอไม่รู้เรื่องธรรมเนียมนี้ของบริษัทจริงๆ โชคดีที่เตือน แต่ว่าช่วงนี้เธอค่อนข้างยุ่ง เกรงว่าจะไม่มีเวลาไปเตรียม"

"อย่างเธอจะยุ่งอะไร?"

"เหมือนว่าจะเป็นเรื่องหาโรงเรียนอนุบาลให้ลูกสาว" โจวฟังมีความสามารถสิ่งที่ได้ผ่านตาก็จะไม่ลืม ตอนนี้เลยรายงานชื่อโรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่งที่เซิ่งอันหรานเตรียมจะไปยื่นออกมา

"คิดไม่ถึงว่าผู้จัดการเซิ่งอายุยังน้อยแบบนี้ ลูกกลับจะเข้าโรงเรียนอนุบาลแล้ว"

เดิมคิ้วที่คลายออกของอวี้หนานเฉิง ไม่รู้ทำไม ได้ยินคำนี้คิ้วก็ขมวดขึ้นมา สีหน้าขรึมลงเล็กน้อย

กำลังจะพูด อวี้จิ่งซีด้านหลังโจวฟัง ไม่รู้ทำไมก็วิ่งตึกๆ เข้ามา วางกระดานวาดรู้ในมือวางไว้ตรงหน้า

อวี้หนานเฉิง

"ผมจะไปโรงเรียนอนุบาล"

"จิ่งซี อย่าก่อเรื่อง" อวี้หนานเฉิงขมวดคิ้ว "โรงเรียนอนุบาลวุ่นวายเกินไป ลูกอยู่บ้านมีครูสอนลูก"

อวี้จิ่งซีได้ยินก็โกรธทันที ดันเอกสารทั้งหมดด้านข้างทิ้ง เกิดเสียงอึกทึกของกระจายเต็มพื้น โจวฟังรีบนั่งลงเก็บด้วยความตกใจ

เขากลับจับกระดานวาดรูปเขียนบางอย่างอย่างรวดเร็ว แล้วยื่นไปตรงหน้าอวี้หนานเฉิงอีกครั้ง

"เข้าโรงเรียนอนุบาลเดียวกับซิงซิงน้อย"

อวี้หนานเฉิงคิ้วขมวดแน่นกว่าเดิม "ไม่ได้"

อวี้จิ่งซีพูดไม่ได้ ไปโรงเรียนเด็กไม่รู้ความ ตามสภาพแล้วคงถูกรังแก โรคปิดกั้นตัวเองของลูกยังรักษาไม่หาย เขาไม่อยากให้เป็นที่สุดก็คือส่งลูกไปในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยแล้วเจอเรื่องไม่คาดฝัน

อวี้จิ่งซีกลับโวยวายขึ้นมา โจวฟังเพิ่งเก็บเอกสารขึ้นมากองไว้เรียบร้อย โดนปัดทิ้งทั้งหมดลงที่พื้นอีกครั้ง เขาเขียนบนกระดานรูปอีกครั้งอย่างโมโห

"ป่าป๊าไม่ให้ผมไป ผมจะบอกปู่เฉิง ป่าป๊าเป็นคนเลว ผมจะไปอยู่กับปู่เฉิง"

อวี้หนานเฉิงหมดคำพูด กุมขมับอย่างทำอะไรไม่ถูก

โจวฟังนั่งอยู่ที่พื้นกั้นยิ้ม ประธานเซิ่งถังกรุปผู้สง่า ถูกลูกชายทำให้ทำอะไรไม่ถูกทุกวัน หากไม่ได้เห็นกับตาใครจะเชื่อกัน?

ยืนกรานอยู่ครึ่งวัน อวี้หนานเฉิงจำยอมอย่างไม่เต็มใจ

"ป่าป๊าคิดก่อนสัก2วัน ลูกอย่าก่อเรื่องกับป่าป๊าโอเคไหม?"

อวี้จิ่งซีเหมือนไม่พอใจกับคำตอบนี้ แต่มีเสียงเปิดประตูขัดการต่อต้านของเขา

"หนานเฉิง" รูปร่างสูงเพรียวของเกาหย่าเหวินเดินเข้าประตูมา ยิ้มอยู่หน้าประตู "รบกวนคุณหรือเปล่า? ฉันเอามื้อเที่ยงของคุณกับจิ่งซีมาฝาก"

ชั่วพริบตาที่ได้ยินเสียงหวานนี้ อวี้จิ่งซีสะดุดไป จู่ๆ กอดกระดานวาดรูปวิ่งไปห้องรับรองข้างๆ อวี้หนานเฉิงถือว่าเขารับข้อเสนอ ไม่ได้สนใจ

"ไม่เป็นไร เข้ามาเถอะ" เขามองเกาหย่าเหวินแวบหนึ่ง

"ประธานอวี้ หากไม่มีเรื่องอะไรผมขอตัวก่อน"

โจวฟังเตรียมจะออกไป กลับถูกอวี้หนานเฉิงเรียกไว้

"โจวฟัง ช่วงนี้คุณหยุดงานที่ไม่เร่งทำไว้ก่อน เตรียมแผนงานการแต่งงาน"

"งานแต่งงาน?" โจวฟังไม่เข้าใจ "ใครจะแต่งงานครับ?"

"ผม"อวี้หนานเฉิงสีหน้าเรียบเฉย เหมือนพูดเรื่องธรรมดาทั่วไป

เกาหย่าเหวินที่อยู่ด้านหลังโจวฟังก็อึ้งไปเหมือนกัน "หนานเฉิงคือคุณ..."

"คุณก็เตรียมตัว รอผมจัดการงานในมือเสร็จ ก็แต่งงานกัน"

ท่าทีของอวี้หนานเฉิงสุขุมเกินไป แต่เรื่องนี้ไม่ว่าจะสำหรับเกาหย่าเหวินที่เป็นว่าที่คู่หมั้นเขามา5ปี หรือว่า

โจวฟังที่เป็นผู้ช่วยคนสนิทเขาแล้ว เป็นข่าวที่ต้องอ้าปากค้าง

โจวฟังประคองความตกใจเดินไป เกาหย่าเหวินกลับเหมือนตกอยู่ในภวังค์ความฝัน สักพักถึงค่อยได้สติ "หนานเฉิง คุณพูดจริงเหรอ?"

"คุณรู้สึกว่าผมเหมือนใช้คำพูดพวกนี้มาล้อเล่นเหรอ? แต่ผมก็ไม่บังคับใครเหมือนกัน ถ้าคุณไม่ยอมรับก็บอกมาตรงๆ"