ตอนที่ 242
บทที่ 243 ผมไม่เคยบอกเลิกกับคุณ
October 22, 2026
คำว่า‘ฉันเป็นภรรยาของเขา’เมื่อเข้าหูของอวี้หนานเฉิงแล้ว มันราวกับเข็มนับพันนับหมื่น ทิ่มแทงเขา และใบหน้าของเขาก็ซีดเซียวลง
คุณว่าอะไรนะ ?”
“การแต่งงานในนามก็คือการแต่งงานเช่นกัน”
เซิ่งอันหรานเลิกคิ้วและพูดอย่างกล้าหาญว่า “ในนาม ฉันเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมายของเขาจริงๆ”
“เซิ่งอันหราน” อวี้หนานเฉิงกัดฟันพูด “คุณจงใจใช่ไหม”
จงใจพูดแบบนี้ต่อหน้าเขาก็คือทำให้เขาโกรธ
เซิ่งอันหรานมองเขา และแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ “จงใจอะไร ? ฉันพูดเรื่องจริง หรือคุณจะบอกได้ว่าเมื่อครู่ฉันพูดอะไรผิดไป ?”
อวี้หนานเฉิงขมวดคิ้ว “ถ้างั้นความสัมพันธ์ของเราคืออะไร ?”
“พวกเรา ?”
เซิ่งอันหรานจับมือและมองอวี้หนานเฉิงหัวจรดเท้า “ไม่ชัดเจนเหรอ ? ความสัมพันธ์จากการเลิกราก็คือความสัมพันธ์แบบเดิม”
หลังจากกลับจากเซี่ยงไฮ้ อวี้หนานเฉิงก็เปลี่ยนเป็นคนเย็นชา ทุกๆวันเขาจะส่งดอกไม้มาที่ชิงเหมิง ส่งมาทุกวันโดยไม่มีใครสามารถขัดได้
แต่เซิ่งอันหรานไม่ใช่คนที่จะหายง่ายๆ ผิดก็คือผิด ยิ่งไม่ต้องพูดว่าเขายังไม่ได้ขอโทษเธออย่างเป็นทางการตอนนี้ ถึงแม้จะขอโทษแล้ว เธอก็ไม่คิดจะกลับไปคืนดีกับเขา
ดังนั้นตอนนี้ แน่นอนว่าเป็นเพียงความสัมพันธ์ก่อนหน้านั้น
อวี้หนานเฉิงดูเหมือนจะไม่คิดอย่างนั้น เขาพูดอย่างจริงจังว่า
“ดูเหมือนว่าคุณจะจำผิดแล้ว ผมไม่เคยบอกเลิกกับคุณมาก่อน”
“จริงเหรอ ?” เซิ่งอันหรานมองเขาอย่างจริงจัง
“แต่เหมือนฉันจะได้ยินคุณบอกกับเขาที่สถานีตำรวจในคืนนั้นว่าพวกเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ?”
ในคืนที่ทะเลาะบอกเลิกกันในคืนนั้น เธอโทรหาตำรวจด้วยความโกรธ และในตอนที่อวี้หนานเฉิงถูกสอบปากคำ เขากลับปฏิเสธว่าไม่ได้มีความสัมพันธ์กัน ถ้าไม่ใช่สถานะของเขาพิเศษ เขาคงถูกตีและคุมขังข้อหาพยายามข่มขืนไปแล้ว
เรื่องนี้จบมานานแล้ว แต่เธอกลับจำและทนต่อความแค้นได้ดีมาก
“สามีที่กล้าหาญ พูดแบบนั้นออกมาอย่างแน่นอน โดยไม่มีเหตุผลที่จะเอาคืน”
อวี้หนานเฉิงสำลัก และกำหมัดแน่น
“โจวฟังนับวันยิ่งกล้าหาญมากขึ้นแล้ว”
“เฮ้ คุณอย่าเข้าใจผิดโจวฟัง เขาไม่ได้บอกเรื่องนี้กับฉัน”
เซิ่งอันหรานเหลือบมองเขา แล้วพูดเย้ยว่า “ใครพูดนั้นฉันไม่รู้ ไม่แปลกใจที่ตำแหน่งของคุณโดนแย่งชิง ฉันคิดว่าสมองของคุณตอนนี้ไม่ดีเท่าแต่ก่อน”
สีหน้าของอวี้หนานเฉิงดูแย่มาก
ผู้หญิงคนนี้จับได้เพียงครั้งหนึ่ง เขาก็สามารถเอามาใช้ได้ตลอดชีวิตเลยเหรอ ?
เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีอะไรจะพูด เซิ่งอันหรานก็ไม่เหน็บแนมเขาอีกต่อไป
“ฉันยังมีธุระ ไปก่อนนะ”
อวี้หนานเฉิงรีบพูดว่า
ผมไปส่งคุณ
“ไม่ต้องหรอก” เซิ่งอันหรานปฏิเสธอย่างสุภาพ และยิ้มอย่างสุภาพว่า “ฉันขับรถมาเอง และมันก็ไม่ได้ทางเดียวกัน”
เธอและอวี้หนานเฉิงต้องการเวลาสงบสติอารมณ์สักพัก เพื่อคิดว่าอีกฝ่ายเหมาะสมกับตัวเองไหม แต่ในตอนนี้ เธอต้องคิดพิจารณามากกว่าอวี้หนานเฉิงเยอะ
ต้นตอของการทะเลาะวิวาทก็คือเด็กและความลับในปีนั้น เธอต้องพูดเรื่องในปีนั้นให้ชัดเจน ถึงจะตัดสินใจได้ว่าตัวเองสามารถไปต่อกับเขาได้ไหม
อวี้หนานเฉิงยืนอยู่ที่เดิม มองดูร่างที่ไม่หันกลับมานั้น คิ้วของเขาขมวดเป็นปมไม่หาย
ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจสิ่งที่เกาจ้านพูดกับเขาก่อนจากไป
ผู้หญิงมักแค้นเคือง และชอบคิดบัญชีเก่าๆ ถ้าหากว่าเธอไม่เริ่มคิดบัญชีกับคุณ ถ้างั้นแสดงว่าเธอจะต้องเก็บเรื่องเหล่านี้ไว้ แล้วพูดออกมาในช่วงเวลาที่วิกฤติที่ทำให้คุณพูดไม่ออก
ก็เหมือนกับตอนนี้
ความโกรธของเขาที่สถานีตำรวจในตอนนั้น กลายเป็นว่าเขาทำให้เซิ่งอันหรานปฏิเสธตัวเอง
ถึงแม้ว่าไม่เต็มใจที่จะยอมรับ แต่นี่มันก็เป็นการทำร้ายตัวเองจริงๆ ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้เลย
——