บทที่ 286 ฉันเจอเขาแล้ว

กู้เทียนเอินได้รับโทรศัพท์จากเส้าซือเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว โดยบอกว่าเซิ่งอันหรานออกจากห้องจัดเลี้ยงแล้วตั้งแต่เช้า และไม่สามารถติดต่อเธอได้ ดังนั้นจึงโทรมาสอบถามเขาว่าเซิ่งอันหรานกลับถึงบ้านหรือยัง แถมในสายยังเล่าถึงเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงด้วย

“โชคดีที่ เส้าซือและหลินมู่เหยียนอยู่ด้วย จึงไม่ได้ทำให้อันหรานรู้สึกอับอายมากเกินไป”

การแสดงออกของกู้เทียนเอินค่อนข้างซับซ้อน เขามองไปที่อีกทางด้านหนึ่ง และถามขึ้นว่า

“แล้วนายคิดว่าสิ่งที่พวกเขาพูดเป็นความจริงเหรอ ?”

ดวงตาของอวี้หนานเฉิงเคร่งขรึมลงในชั่วขณะ ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ฟังคำพูดของกู้เทียนเอินเลย

“ยังไงก็เถอะ ฉันไม่คิดว่ามันเป็นความจริง”

กู้เทียนเอินถามคำถามและตอบคำถามเอง เขายืนขึ้นจากโซฟาพร้อมกับยกถ้วยชา จากนั้นก็หันหลังและเดินกลับไปที่ห้อง

"บางครั้งอาจมีหลายสิ่งหลายอย่างผิดพลาด หากว่าไม่ได้เห็นด้วยตานายเอง นายไม่สามารถแน่ใจได้เลยว่าโชคชะตาอาจดักจับคุณไว้กับเส้นทางของใครบ้าง"

อวี้หนานเฉิงไม่ฟังคำพูดของกู้เทียนเอินเลย หลังจากที่ห้องนั่งเล่นเงียบลง เขาก็เดินไปที่ประตูห้องนอนใหญ่ เดิมทีกะว่าจะเคาะประตู แต่จู่ๆมือของเขาก็ชะงักกลางอากาศไปชั่วขณะหนึ่ง

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องจัดเลี้ยง แต่ก็เดาได้ไม่ยาก ตอนที่เกิดเรื่องขึ้น เขากำลังรับโทรศัพท์พ่อบ้านโจวอยู่ในห้องน้ำ และตอนออกมาก็เจอเข้ากับอวี๋เหมิง

ไม่แปลกที่จู่ๆอวี๋เหมิงจะพูดคำเหล่านั้นขึ้นมา

เขาไม่ได้ถามว่าเธอได้ยินเรื่องนี้มาจากไหน

ความน่ารำคาญเข้าครอบงำสมองทั้งหมด และเมื่อคืนนี้เขาสาบานกับเซิ่งอันหรานว่าจะปกป้องเธอหากว่าเกิดอะไรขึ้น เขารู้สึกตกตะลึง

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เซิ่งอันหรานมองไปที่ประตูในขณะที่กำลังเช็ดผม แต่กลับไม่ได้ยินการเคลื่อนไหวใด ๆ

ตลอดทั้งคืน เธอพลิกตัวอยู่บนเตียง แสงจันทร์ส่องเข้ามาผ่านผ้าม่านของหน้าต่าง ทำให้เธอรู้สึกหนาวเล็กน้อย

หลังจากเดือนตุลาคม สภาพอากาศเย็นขึ้นมาเป็นอย่างมาก วันนี้หลังจากที่เธอลงมาจากรถของเฉียวเจ๋อและเดินตามถนนผ่านช่องตึก เธอสามารถรับรู้ได้ถึงความหนาวเย็นที่มากระทบร่างกาย

แต่จิตใจมนุษย์นั้นเย็นยะเยือกเสียกว่า

เธอคิดว่าจิตใจมนุษย์เป็นสิ่งที่เลวร้ายจริงๆ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน คนๆ นั้นก็ไม่เคยเปลี่ยนไป ถ้าคุณคิดว่าเขาเปลี่ยนไป มันอาจเป็นเพราะว่าก่อนหน้านี้คุณยังไม่รู้จักเขามาพอ

เฉียวเจ๋อยังคงอ่อนโยน ในขณะที่หลีเย่ว์ยังคงร้ายกาจ อีกทั้งยังมีแมลงวันและสุนัขเหล่านี้อยู่รอบๆตัว

แม้แต่ในอุบัติเหตุเมื่อหกปีที่แล้วที่ไม่ค่อยมีใครรู้เรื่อง ความลับที่เธอพยายามจะฝังไว้ด้วยเวลา ก็ยังคงอยู่ที่นั่นอย่างเงียบๆ รอช่วงเวลาสำคัญ รอวันที่จะตอกย้ำคุณ

เธอไม่รู้ว่าเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงวันนี้ อวี้หนานเฉิงรับรู้หรือไม่ ถ้าเป็นไปได้ เธอหวังว่าอวี้หนานเฉิงจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย เพราะทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องเมื่อ 6 ปีที่แล้วทีไร มันเหมือนเป็นเข็มทิ่มแทงมาที่จุดอ่อนของเธอ

ฝนแรกของฤดูหนาวตกโปรยปรายลงมาตลอดทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนที่เซิ่งอันหรานตื่นขึ้นมา ท้องฟ้าทางด้านนอกหน้าต่างยังคงมืดอยู่ อากาศลดลง 10 องศาในทันใด ดังนั้นจึงจำเป็นจะต้องสวมเสื้อคลุมที่หนาๆเพื่อเป็นการอบอุ่นร่างกาย

หลังจากเก็บของเรียบร้อย เดิมทีเธอต้องการที่จะหลบหน้าอวี้หนานเฉิง แต่ก็ไม่คิดว่าจะเห็นร่างร่างหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น

ด้วยความสูง 1.87 เมตรของอวี้หนานเฉิง โซฟา 2 ตัวนี้ดูไม่เหมาะสมสำหรับเขาเลยจริงๆ ขาเรียวยาวคู่หนึ่งวางพาดอยู่บนแขนของโซฟาเก้าอี้ ร่างกายถูกห่มด้วยผ้าห่มบางๆเพียงผืนเดียว และเสื้อผ้าตัวเมื่อคืนก็ยังไม่ถอด แม้แต่เซิ่งอันหรานเอง ยังรู้สึกหนาวแทน

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เดินเข้าไปแล้วเขย่าไหล่ของเขา

"กลับไปนอนที่ห้องเถอะ"

อวี้หนานเฉิงไม่ตอบสนอง เขานอนหลับลึก

“หนานเฉิง”เซิ่งอันหรานขมวดคิ้วและสะกิดไหล่ “ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับคุณนะ อีกสักพักฉันก็จะต้องไปแล้ว กลับไปนอนที่ห้องของคุณซะ”

ยังคงไม่มีการตอบสนอง

เซิ่งอันหรานตกตะลึงครู่หนึ่ง ก่อนที่จะยื่นมือออกไปแตะหน้าผากของเขา

หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น

มันร้อนมาก

เมื่อคืนที่ผ่านมา อุณหภูมิลดลงถึง 10 องศา สวมเสื้อผ้าบางขนาดนี้ ไม่หนาวตายล่ะสิแปลก