บทที่ 293 ลึกจนยากจะคาดเดาได้

มองใบหน้าด้านข้างของอวี้หนานเฉิง เซิ่งอันหรานรู้สึกสบายใจแปลกๆ

"ไม่ว่าคุณตัดสินใจยังไง ฉันก็สนับสนุนคุณ"

อวี้หนานเฉิงเอียงหน้ามองเธอ ยื่นมือจัดผ้าพันคอให้เธอ มองร่างผอมเพรียวที่เตี้ยกว่าตัวเอง ที่ช่วงนี้กลมขึ้นไม่น้อย หางตา

อวี้หนานเฉิงยกขึ้นช้าๆ

เซิ่งอันหรานไม่รู้เขายิ้มอะไร เลยถามว่า "ฉันสวมผ้าพันคอแบบนี้ดูสวยใช่ไหม"

"อืม"อวี้หนานเฉิงพยักหน้าง่ายๆ ขัดกับความคิด

เทียบกับการอ้อนในเรื่องเล็กๆ เขากังวลว่าหลังจากเซิ่งอันหรานรู้ว่าตัวเองอ้วนแล้ว จะรีบลดน้ำหนัก ถึงตอนนั้นมือสัมผัสก็ไม่ดีแล้ว

"งั้นเราไปเดินเที่ยวกันเถอะ"

เซิ่งอันหรานกะพริบตา ด้านหลังก็คือจอเวิลด์เทรดเซนเตอร์ กำลังฉายโฆษณาผลิตภัณฑ์ดูแลผิวหน้า คริสต์มาสลิมิเต็ด

โรงแรมที่กินข้าวเย็นก็อยู่ใจกลางเมืองที่คึกคักที่สุด

สองคนเพิ่งเดินไม่ถึงสองก้าวก็ถึงริมถนนเวิลด์เทรดพลาซ่า ยังมีอีกเดือนหนึ่งถึงจะถึงวันคริสต์มาส แต่ร้านค้าก็ตกแต่งแขวนกันไว้ล่วงหน้าแล้ว

มองความครึกครื้น อวี้หนานเฉิงรู้สึกสนุกอย่างไม่เคยมีมาก่อน จูงมือเซิ่งอันหรานไว้มั่น ผ่านหนุ่มสาวชาวออฟฟิศที่เย็นแล้วถึงมีเวลาออกมา แน่นอาคารพาณิชย์

"ช่วงนี้ข้างนอกค่อนข้างหนาว ฉันอยากซื้อหมวกสักใบ แต่สวมหมวกแล้วก็ถอดไม่ได้ เส้นผมเหมือนถูกทับจนแบน"

เซิ่งอันหรานเดินเที่ยวไปพลาง อดไม่ได้ที่จะพูดจู้จี้ไม่หยุด

ยังไม่ถึงสถานที่ขายแต่ละประเภท จู่ๆ ก็ถูกโซนของใช้เด็กดึงดูด ลากอวี้หนานเฉิงเข้าไปเลือกด้วย ไม่ช้ารถเข็นก็กองเต็ม

"หมวกสีเหลืองใบนี้ให้จิ่งซีสวมต้องดูดีมากๆ แล้วซื้ออีกใบหนึ่งสีแดงให้ซิงซิงน้อย"

อวี้หนานเฉิงเข็นรถเข็นอยู่ข้างๆ พูดตอบโต้ง่ายๆ ประโยคหนึ่ง

"ซื้อสีเขียวอีกใบเป็นสัญญาณไฟจราจร?"

เซิ่งอันหรานมองเขาแวบหนึ่ง พูดอย่างสงสัย

"คุณสวม?"

เห็นชัดว่าสีหน้าอวี้หนานเฉิงอึ้งไป ชั่วพริบตาเปลี่ยนเป็นหลากหลายสี สุดท้ายก็พยายามเค้นออกมาสองคำ"ช่างเถอะ"

แม้เขาจะชอบของที่เซิ่งอันหรานซื้อ แต่เขาไม่มีความกล้าจะสวมหมวกสีเขียวออกบ้านจริงๆ

"มีสีเขียวจริงๆ ด้วย คุณลองดู?"

เซิ่งอันหรานร้องอย่างประหลาดใจ จากในกองหมวกเลือกหมวกไหมพรมสีเขียวออกมาใบหนึ่ง เขียวแบบเขียวๆ กำลังทำท่าจะสวมบนศีรษะของอวี้หนานเฉิง

อวี้หนานเฉิงใช้ความได้เปรียบด้านส่วนสูง ยืนตัวตรงเล็กน้อย ผลักมือเซิ่งอันหราน เธอเลยทำอะไรไม่ได้

กลางดึก——

วิลล่าสามชั้นที่ซ่อนอยู่ในป่าระดับกลางภูเขาในเมืองจินหลิงทางทิศตะวันตก ในห้องรับแขกชั้นหนึ่งมีเสียงผู้หญิงทำลายข้าวของ

"อย่าแตะฉัน"

เกาหย่าเหวินนั่งอยู่บนโซฟา หน้าเต็มไปด้วยความโกรธ มือข้างหนึ่งจับถุงน้ำแข็งประคบหน้า ข้างตัวมีกระเบื้องแตกเต็มพื้น

หรู่เหยายังประทับอยู่ในก้นกระเบื้อง แค่กระเบื้องนี้แผ่นเดียวก็มีมูลค่าสูง

"ได้ผมไม่แตะคุณ"

อวี้ฉีเฟิงยืนอยู่ด้านข้าง เว้นระยะห่างหนึ่งจากโซฟา บนใบหน้ามีสองเส้นที่เห็นได้ชัดว่าถูกเล็บข่วนจนเป็นรอย และดูน่ากลัวเป็นพิเศษ

"เรื่องในวันนี้ใครก็คิดไม่ถึง พรุ่งนี้ผมจะเปลี่ยนพวกผู้ช่วย ให้พวกปากโป้งยื่นหนังสือลาออกให้หมด"

เกาหย่าเหวินทำเสียงขึ้นจมูก

"กลัวว่าจะไม่ใช่ความผิดของพวกเขา ก่อนหน้านี้นายกำลังจะให้คนขับรถไปส่งเซิ่งอันหรานกลับบ้าน นังผู้หญิงบ้าของนายก็โดดออกมาจากรถ กัดคนเหมือนหมาบ้า เรื่องแค่นี้นายยังดูไม่ออก นายยังจะแข่งอะไรกับอวี้หนานเฉิง?"

อวี้ฉีเฟิงย่นหัวคิ้ว เข้าใจในทันที