บทที่ 30 คุณหยุดเดี๋ยวนี้

ได้ยินคำถามของอวี้หนานเฉิง นั่วหย่าผู้ช่วยคนสวยสีหน้าเปลี่ยนไปนิดหน่อย

"ชิงช้าไม่สูง อีกอย่างด้านล่างก็มีเบาะอยู่ โรงเรียนไม่เคยมีเรื่องเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของชิงช้าเลย"

อวี้หนานเฉิงชี้ไปที่ชิงช้า สีหน้าไม่พอใจ

"ไม่เคยเกิดขึ้น ไม่ได้หมายความว่าไม่มีความเสี่ยงด้านความปลอดภัย ถ้าหากแกว่งอยู่แล้วปล่อยมือตอนอยู่ที่สูง คุณรู้สึกว่าความสมดุลของเด็ก จะทรงตัวได้ไม่ล้มลงมาเหรอ?"

พูดคำนี้จบ อวี้หนานเฉิงก็หันไปมองลู่วิ่งพลาสติกหลากสีที่อยู่ไม่ไกล ท่าทางจริงจัง

"ยังมีลู่วิ่งพลาสติก เมื่อกี้ผมดูแล้ว ตรงมุมไม่ได้เป็นปูพลาสติกทั้งหมด การกำจัดวัชพืชโรงเรียนพวกคุณยังให้ความสำคัญไม่พอ เด็กเอาแต่เล่น วิ่งไปในหญ้าพวกคุณอาจไม่เห็น ถ้าหากมีงูพิษล่ะ?"

นั่วหย่าหน้าซีด กลับไม่รู้จะตอบอย่างไร

ลูกบ้านไหนเวลาแกว่งบนชิงช้าจะปล่อยมือกัน? หญ้าในสนามก็แค่ในช่วงนี้คนสวนน่าจะทำงานช้าไปบ้าง สูงเท่าข้อเท้าหรือยัง?

อนุบาลหลานเป่าไม่เคยเจอผู้ปกครองที่หยาบกว่าอวี้หนานเฉิงแล้ว

"ฉันรู้สึกว่าใช้ได้นะ"

เสียงผู้หญิงที่ชัดเจนทำลายความเงียบนี้ เซิ่งอันหรานเดินลงมาจากทางเดิน เดินไปด้านหน้าคนทั้งสอง

"ประธานอวี้ คุณกังวลเรื่องจิ่งซีเกินไปแล้ว ตั้งแต่เด็กซิงซิงน้อยเคยตกจากชิงช้า แขนหัก หน้าก็มีแผล แต่ฉันไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องไม่ดี"

เธอมองอวี้หนานเฉิง สายตาอ่อนโยน เหมือนนึกถึงเรื่องที่อบอุ่น

"เพราะหลังจากนั้น ทุกคนที่เธอแกว่งชิงช้าจะจับเชือกชิงช้าไว้แน่น ไม่เลยตกมาอีก ถึงขนาดตอนที่ฉันนั่งบนชิงชิง เธอยังบอกฉัน ด้วยคำที่ว่า ‘หม่าม้าต้องจับแน่นๆ นะ’ "

อวี้หนานเฉิงได้ยินหน้าที่ตึงก็อ่อนลงมาก มองเซิ่งอันหรานอยู่หน้าด้วยสีหน้าหลากหลาย

นั่วหย่าอยู่ข้างๆ เห็นก็พูดอย่างระมัดระวัง

"ประธานอวี้ ฉันก็รู้สึกว่าคำพูดคุณเซิ่งมีเหตุผลมาก แต่หากคุณยังไม่สบายใจล่ะก็ พวกเราจะเอาชิงช้าออก สำหรับลู่วิ่งพลาสติก พวกเราจะรีบปูทั้งหมดให้เร็วที่สุด เอาสนามหญ้าไม่ให้เหลือแม้แต่นิดเดียว"

อวี้หนานเฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง พูดเสียงเข้ม

"ช่างเถอะ เอาแบบนี้แหละ หากวันหลังจิ่งซีมีปัญหา รีบติดต่อผมก็พอ"

นั่วหย่าถึงถอนหายใจโล่งอก มองเซิ่งอันหรานอยากซาบซึ้ง "ค่ะ งั้นหากไม่มีปัญหาละก็ ฉันขอกลับไปรายงานทางโรงเรียนก่อน"

ตอนนี้ยังมีเวลา เซิ่งอันหรานสูดหายใจลึกๆ หย่อนก้นลงนั่งที่ชิงช้า ยิ้มตาหยี พูดว่า "ประธานอวี้ ที่แท้คุณก็ยอมรับฟังความคิดเห็นของคนอื่นด้วย"

อวี้หนานเฉิงเงยหน้ามองเธอ แสงอาทิตย์กระทบบนหน้าเธอพอดี ดวงตาถูกแสงสว่างทำให้หรี่ตา ยิ้มเหมือนพระจันทร์เสี้ยว แฝงการแซวอยู่นิดๆ

เขากลับไม่รู้สึกแย่ กลับถามกลับ "ในสายตาคุณ ผมเป็นคนเผด็จการไม่ยอมฟังความคิดเห็นคนอื่น?"

เซิ่งอันหรานแกว่งชิงช้า ปฏิเสธอย่างเอาใจ "เป็นไปได้ยังไง ใครไม่รู้ว่าประธานอวี้ประสบความสำเร็จตั้งแต่ยังหนุ่ม จะกดขี่ข่มเหงเผด็จการได้ยังไง?"

"กดขี่ข่มเหง?" อวี้หนานเฉิงหรี่สายตา

" แค่กๆ"เซิ่งอันหรานตกใจที่ตัวเองเผยอะไรออกมา รีบเปลี่ยนเรื่อง "ฉันก็แค่รู้สึกว่าประธานอวี้ ห่วงจิ่งซีเกินไป มันจะได้ผลตรงข้าม อันที่จริงเด็กต้องการช่องว่างของตัวเอง"

"เหรอ?" อวี้หนานเฉิงสีหน้าซับซ้อนนิดๆ

เซิ่งอันหรานนึกว่าเขาไม่เห็นด้วยในจุดนี้ เลยพูดอธิบาย

"อันที่จริงแม้ว่าเด็กจะบาดเจ็บเล็กน้อยก็ไม่เป็นอะไร คนเราไม่ควรเป็นเพราะกลัวโลกภายนอก ก็ไม่ยอมออกบ้าน คุณไม่ควรขังจิ่งซีในที่ที่ปลอดภัย เขามองไม่เห็นแสงอาทิตย์ ก็ไม่มีวันรู้ว่าตัวเองต้องการชีวิตยังไง แต่เราทุกคนเกิดมาควรมีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่ใช่เหรอ?"

คำพูดนี้อยู่ในใจอวี้หนานเฉิง เหมือนมีอะไรกระแทกเข้าไป ‘เราเกิดมาควรมีชีวิตเป็นของตัวเอง’ คนนี้ยังวนเวียนอยู่นาน

เห็นสีหน้าเขาแปลกไป เซิ่งอันหรานถามอย่างระมัดระวัง