บทที่ 303 สองคนนี้เกิดมาเพื่อต่อสู้แย่งชิงกัน

สถานการณ์ในการสู้รบยิ่งดุเดือด แม้แต่อวี้หนานเฉิงเดิมทีอยู่ระยะไกลก็ยังได้รับผลกระทบอย่างไม่มีความผิด สุดท้ายถูกบังคับให้เข้าร่วมการ

ต่อสู้ ก้อนหิมะที่ลอยเต็มท้องฟ้า สุดท้ายเห็นใครก็กระแทกใส่ เหตุการณ์ยิ่งวุ่นวายมากขึ้น

จนกระทั่งตอนเที่ยง ทางด้านพ่อบ้านโจวตะโกนเรียกให้กินข้าวหลายครั้งแล้ว ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ยังทำใจไม่ได้ที่จะหยุดลง ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของทุกคนสดใสราวกับพระอาทิตย์ขึ้น ติดตามผู้อาวุโสกลับบ้าน

“ฉันได้ยินเหล่าโจวพูดว่าซิงซิงน้อยชอบเล่นสกี?”

เวลาที่กินข้าว จู่ๆผู้อาวุโสก็เอ่ยถึงเรื่องเล่นสกี“ฉันคิดว่าสามารถลงทุนสร้างลานสกีในย่านชานเมืองของจินหลิงได้”

ได้ยินคำพูดนี้ เซิ่งอันหรานเกือบสำลักซุปที่อยู่ในปาก

เด็กชอบเล่นสกีก็สามารถลงทุนสร้างลานสกีแล้ว?แล้วถ้าเด็กชอบดูดาว คงจะลงทุนสร้างสถานีอวกาศไหม?ความยากจนจำกัดจินตนาการจริงๆ!

อวี้หนานเฉิงไม่ประหลาดใจแม้แต่นิดเดียว พยักหน้า“อืม ท่านแน่ใจ”

ถึงแม้ว่าเมืองจินหลิงจะมีหิมะทุกปี แต่สถานที่ยังถือว่าเป็นทิศใต้ หิมะตกไม่เยอะ อยากได้ลานสกีมีแค่ของเทียม ปัจจุบันยังไม่มีใครลงทุนในสิ่งนี้ ก็เป็นโครงการที่ไม่เลว

ผู้อาวุโสกลับยืมเรื่องนี้มาพูดถึงเรื่องอื่น

“ฉันแน่ใจก็ไม่มีประโยชน์ เรื่องลงทุนและวางแผนก่อสร้างนายต้องมาทำ ฉันอายุเยอะแล้ว หรือนายจะให้ฉันเพื่อเรื่องการพัฒนาก็วิ่งไปรอบเหรอ?”

เซิ่งอันหรานจึงเข้าใจ

นี้คือผู้อาวุโสยืมเรื่องโครงการลงทุนนี้เปลี่ยนความคิดให้อวี้หนานเฉิงกลับมาที่เซิ่งถังกรุป

“คุณปู่ ช่วงนี้ผมไม่มีเวลา”อวี้หนานเฉิงไม่เงยหน้าขึ้น คีบเนื้อไก่ใส่ถ้วยเซิ่งอันหราน พูดอย่างขอไปที“รอให้เรื่องยุ่งในมือเสร็จแล้วค่อยว่ากันเถอะ”

“นายยุ่งอะไร?”ผู้อาวุโสไม่อดทนแล้ว “หัวหน้าแผนการเงินของบริษัทขนาดกลาง ยังเปรียบเทียบกับตำแหน่งประธานของเซิ่งถังกรุปได้?”

คำพูดนี้ทำให้เซิ่งอันหรานอึดอัดเล็กน้อย

ถึงยังไงเซิ่งซื่อกรุปก็เป็นตัวเองควบคุม ถูกคนรังเกียจต่อหน้า ใครก็ทนไม่ได้

สีหน้าของเซิ่งอันหรานซีดลงอยู่ในสายตาอวี้หนานเฉิง เขาเงียบไปหลายวินาที ขมวดคิ้วพูด

“หัวหน้าแผนการเงินดีมาก ไม่เหมือนประธานที่ถูกลอยได้ตลอดเวลา”

ประโยคนี้ทำให้ผู้อาวุโสพูดไม่ออก

ตอนนั้นผู้อาวุโสเข้าใจผิดคิดว่านิสัยของเขามีปัญหา จึงทำให้เกิดความขัดแย้ง ถึงแม้ว่าเป็นอวี้หนานเฉิงตัวเองไม่ทำแล้ว แต่ก็พูดได้ว่า ผู้อาวุโสตัวเองถอนเขาออกไป

ถ้าเปลี่ยนผู้จัดการเป็นคนอื่นก็ไม่เป็นไร ยังเปลี่ยนเป็นอวี้ฉีเฟิงที่อวี้หนานเฉิงไม่ชอบ นี้ทำให้เรื่องรุนแรงขึ้น

เห็นผู้อาวุโสมองตาปริบๆ เซิ่งอันหรานรีบทำให้จบด้วยดี“คุณปู่ หนานเฉิงไม่ใช่ไม่อยากกลับไป แต่ว่าช่วงนี้ยังไม่เตรียมตัว ท่านก็เห็นแก่หน้าฉัน รอปลายปีนี้ หนานเฉิงช่วยฉันจัดการเรื่องบัญชีของเซิ่งซื่อกรุปเสร็จแล้ว เขาต้องกลับมาแน่นอน”

พูดแบบนี้ ก็ถือว่าถอยให้ผู้อาวุโสแล้ว

ผู้อาวุโสไอขึ้นมา“ทุกเรื่องมีจุดเริ่มต้นและจุดจบ ถ้าหากช่วยเธอทำธุระเสร็จแล้ว งั้นปีใหม่ค่อยว่ากันเถอะ”

ความจริงเซิ่งอันหรานดูออกว่าผู้อาวุโสไม่สบายใจที่เซิ่งถังกรุปอยู่ในมือของอวี้ฉีเฟิง ถึงยังคนที่เคยสงสัยว่านิสัยมีปัญหาก็อยู่บนตัวคนนี้ ถ้าไม่รีบหยุดเขาลงมา ยากมากที่จะคาดเดาสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

อวี้หนานเฉิงสงบนิ่งแค่ไหน ผู้อาวุโสก็ยิ่งใจร้อน

ผู้ชายสองคนนี้เกิดมาเพื่อต่อสู้แย่งชิงกัน

เพื่อทำให้บรรยากาศคลี่คลาย เซิ่งอันหรานคิดจนสมองแทบเหือดแห้งจึงคิดออกมาได้

“ยังมีอีกค่ะ คุณปู่ท่านอาทิตย์หน้าก็เป็นวันครบรอบ อวี้หนานเฉิงก็ไม่ได้แค่ยุ่งเรื่องบริษัทของฉัน ก็ยังจัดเตรียมวันครบรอบให้ท่านนะคะ”