บทที่ 325 บัญชีเก่าบัญชีใหม่สะสางไปด้วยกัน

ลียงเงยหน้าด้วยความยากลำบาก มองเก้าอี้ตัวนั้นที่อยู่ห่างตัวเองแค่เมตรหนึ่ง

มองไม่ออกว่าเป็นวัสดุอะไร เรืองแสงสีฟ้า ด้านหลังมีเส้นสายหลากหลายสี มีไม้สองด้ามต่อไปทางด้านขวา ต่อกับน้ำถึงใหญ่

เขาเปลี่ยนสีหน้า "คุณจะทำอะไร?"

"นายแบบคนหนึ่งที่เดินแฟชั่นอยู่บนเวที หากเสียขาละก็ ชีวิตนี้นายยังทำอะไรได้?"

ใบหน้าโจวฟังดำมืด ดึงคอเสื้อของเขา ลากเขาไปทางเก้าอี้ตัวนั้น

"คุณปล่อยผม" ลียงร้องเสียงแหลม ขัดขืนอย่างบ้าคลั่ง แต่บนตัวถูกเชือกพันกระสอบกลายเป็นตัวไหม แทบจะขยับไม่ได้ ทำได้เพียงปล่อยโจวฟังลากไปเกือบ50เซนติเมตร

"ผมพูด ผมพูด......"

เขาตะโกนออกมาอย่างหวาดกลัว ทั้งห้องใต้ดินมีแต่เสียงของเขา

"เป็นอวี้ฉีเฟิง อวี้ฉีเฟิงสั่งให้ผมให้ไปใกล้ชิดเซิ่งอันหราน คอยจังหวะถ่ายรูปเธอขึ้นเตียงกับผม แต่ระหว่างผมกับเซิ่งอันหราน ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมแค่วางยาให้เธอนอนหลับไป แล้ว...... แล้วถ่ายรูป ส่งให้อวี้ฉีเฟิง "

โจวฟังขมวดคิ้ว หันกลับไปมองทางอวี้หนานเฉิง

อวี้ฉีเฟิงเอารูปถ่ายไปทำอะไร แทบไม่นับว่าเป็นคำถามแล้ว ของที่เขาอยากได้จากมือเซิ่งอันหราน เป็นหุ้นของเซิ่งซื่อกรุป

แน่อยู่แล้ว

ในความสลัว สีหน้าอวี้หนานเฉิงเย็นชาสุดๆ ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ขาข้างหนึ่งเหยียบบนหน้าลียง

"หากนายทำอะไรไป ตอนนี้ไม่รอให้นายได้พูดแล้ว"

"ปล่อยผม ผมก็ถูกบีบบังคับทำอะไรไม่ได้"

"ประธานอวี้"

โจวฟังกลัวจะมีคนตายแล้วจัดการยาก พยายามเตือน

"ในเมื่อถามหมดแล้ว ก็ปล่อยไปเถอะ"

อวี้หนานเฉิงเก็บเท้า พูดเสียงเย็น "นายไม่ต้องลงมือ ส่งเขาให้สองคนข้างนอกนั่น พวกเขารู้ว่าควรทำยังไง"

โจวฟังถอนหายใจโล่งอก ขอแค่ไม่ใช่ตัวเองทำ งั้นก็ตามสบาย

ยังไงลียงคนนี้ก็ไม่ใช่คนดีอะไร

หลังจากออกมาจากใต้ดิน สั่งอันธพาลสองคนเข้าไป ไม่นาน ด้านในห้องใต้ดินเกิดเสียงร้องโหยหวนขึ้น แต่ไม่นานก็เงียบไป

ส่วนอันธพาลทั้งสองคนทำอะไรไป โจวฟังไม่กล้าคิด

"ประธานอวี้ ตอนนี้ควรทำยังไง?"

อวี้หนานเฉิงนั่งหลังเบาะ ในกระจกมองหลังสะท้อนใบหน้าเย็นชาของเขา พูดออกทีละคำ

"บัญชีเก่า บัญชีใหม่ สะสางไปด้วยกัน"

เมื่อก่อนเขาเห็นแก่หน้าชายชรา เรื่องมากมายที่อวี้ฉีเฟิงทำ ปิดตาข้างหนึ่งทำเมินไป และช่วงนี้เขาก็ไม่มีอารมณ์มาบริษัทบริษัท ให้เขาไปก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนเดิม อวี้ฉีเฟิงเล่นคนที่ไม่ควรเล่น

——

ใกล้คืนข้ามปี

เมืองวิทยาลัยในจินหลิงภายในมหาวิทยาลัยที่เข้มงวดที่สุดอย่างมหาวิทยาลัยการรักษาความปลอดภัยสาธารณะ เปิดม่านฝึกซ้อมการต่อสู้

กู้เทียนเอินหลังจากรับป้ายหมายเลขของตัวเอง สวมชุดรบข้างในอย่างตั้งใจ หลีกเลี่ยงเหตุไม่คาดฝันจะเกิดในการฝึกซ้อม ป้ายหมายเลขเป็นสิ่งเดียวที่เป็นสัญลักษณ์ระบุตัวตน

"นี่ ไก่อ่อน"

มีเสียงเยี่ยจือดังจากด้านหลัง ไม่รอให้กู้เทียนเอินตั้งสติ แรงมหาศาลที่แขนก็ตบไปบนไหล่ของเขา ตบจนเขาแทบกระอักเลือด

"แค่กๆ……"

เยี่ยจือทำเหมือนไม่ได้ยิน พูดด้วยสีหน้าปกติ

"อีกเดี๋ยวออกโซนทหารไป นายตามหลังฉันก็พอ"