บทที่ 328 กล้าหาญเกินเหตุ

ในการขัดขืน เซิ่งอันหรานเหยียบโดนผ้าห่มอย่างไม่ทันระวัง ยืนไม่มั่นคง คนทั้งคนพุ่งไปที่อวี้หนานเฉิง ทั้งคู่ล้มไปบนเตียง

หิมะกระจายนอกหน้าต่าง บนตัวถูกกดทับด้วยร่างหญิงสาว จู่ๆ สายตาของอวี้หนานเฉิงก็เหมือนตกอยู่ในภวังค์

เซิ่งอันหรานกลับไม่รู้ตัว หลังจากสลัดจนหลุด ยื่นมือไปในชุดนอนของอวี้หนานเฉิง คลำไปที่เอวเขาอย่างรีบร้อน จี้ไปพลาง โมโหไปพลาง "ใครให้คุณแกล้งฉัน......"

จู่ๆ มือใหญ่ข้างหนึ่งก็กดไหล่ของเธอไว้ พลิกทั้งตัวเธอ ทับบนผ้าปู

"ไม่แกล้งแบบนี้ อวี้หนานเฉิง......"

เซิ่งอันหรานร้องอย่างตกใจ กลับเห็นสายตาผิดปกติของอวี้หนานเฉิง เธอตะลึงเล็กน้อย

เสียงหอบเบาๆ กระจายอยู่ข้างหู เคาะไปที่แก้วหูของเธอทีละนิด ลมหายใจของเธอก็ค่อยถี่ขึ้น ไม่คิดอะไรมาก คว้าคอเขาไว้ ดึงเขาลงมา

ระหว่างริมฝีปากและฟันพันกัน เสียงหอบดังก้องในห้อง

เกล็ดหิมะนอกหน้าต่างปกคลุมบนกิ่งแห้งของดอกเหมย แสดงให้ดอกเหมยสีแดงเล็กๆ มีหน้าต่างกระจกบานหนึ่งกั้นไว้ เหมือนได้กลิ่นหอมสดชื่น

หิมะตกตลอดทั้งคืน หลังเที่ยงคืนทั่วจินหลิงถูกหิมะหนาๆ ปกคลุมหนึ่งชั้น

ในโกดังแยกของเฉียวอันกรุปในเขตเฉิงตง ทีมวัยรุ่นหนึ่งโอบล้อมโกดังหลังหนึ่ง ซุ่มโจมตีอยู่ ซุ่มซ่อนทั้งคืน

ในความมืดของห้องน้ำสาธารณะตรงข้ามกับประตูใหญ่ของโกดัง ในความมืดมิด แฝงเสียงผู้หญิงกดจนต่ำ

"นายแน่ใจว่าเป็นที่นี่?"

"ฉันแน่ใจ"เทียนเอินจ้องประตูใหญ่โกดังฝั่งตรงข้าม "ฉันเคยสำรวจก่อนหน้านี้แล้ว ทุกอาทิตย์ในช่วงเวลานี้กลางคืนจะมีการขนส่ง สถานที่ขายก็คือสถานบันเทิงเล็กๆ ใหญ่20กว่าแห่งในจินหลิง"

"ตอนนี้ตีสองสิบนาทีแล้ว ทุกคนต่างสวมชุดลำลอง รออย่างนี้ต่อไปไม่ใช่เรื่อง"

"รออีกหน่อย"

เทียนเอินขมวดคิ้ว "ต้องมาแน่นอน"

เยี่ยจือหมอบต่ำเล็กน้อย เทอร์มอมิเตอร์ใกล้มือ แสดงถึงอุณหภูมิลบสิบห้าองศาต่ำสุดในคืนนั้น ในอุณหภูมิแบบนี้ ให้คนนิ่งไม่ขยับ ซุ่มตลอดทั้งคืน ต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่นอน

"ไม่ได้" เยี่ยจือกดเครื่องรับวิทยุ "เหล่าหวงๆ......"

หลังเสียงแสกๆ ในหูฟังก็ได้ยินเสียงเหล่าหวงดังมา

"เหล่าหวงรับทราบ หัวหน้าเชิญสั่งการ"

"นายพาคนอื่นถอยก่อน อุณหภูมิคืนนี้ยังต่ำลง พวกเราไม่ได้เอาอุปกรณ์ป้องกันความหนาวมา หลีกเลี่ยงการเกิดเรื่อง นายพาคนอื่นกลับก่อน"

"แล้วหัวหน้าล่ะ?"

"ฉันรออยู่ตรงนี้ เกิดเรื่องจะแจ้งพวกนาย"เยี่ยจือได้ยินคำถามนี้ของเหล่าหวง ก็รู้ว่าเขาจะพูดอะไร ตัดความคิดเขาทิ้งไป

"อย่าพูดมาก ให้นายถอยก็ถอย รีบไป"

ทางนั้นทำได้เพียงตอบรับ "ครับ"

ในความมืด แทบมองไม่คนติดตามรอบข้าง แต่หลังจาก 5 นาที ลูกทีมในทีมบลูอีเกิลได้ถอยออกมาหมดแล้ว เหลือเพียงหัวหน้าเยี่ยจือกับเทียนเอินสองคนรออยู่ในห้องน้ำ

"นายไม่หนาวเหรอ?"เยี่ยจือมองเทียนเอินที่อยู่ข้างตัวแวบหนึ่ง "หากหนาวเกินไป นายกลับไปพักผ่อนก่อน ฉันรอที่นี่เอง ฟ้าใกล้สว่างแล้ว กลัวว่าจะไม่มีคนมาแล้ว"

"ไม่ต้อง" โทนเสียงพูดของเทียนเอินมีความหงุดหงิดบางอย่างอยู่ "เธอให้คนถอยให้หมดเถอะ ฉันบอกแล้วที่นี่ฉันคนเดียวก็พอ"

"นายจะเอายังไง?" เยี่ยจือทำหน้าไม่พอใจ พูดตำหนิเสียงเบาว่า

"ฉันเอาชีวิตมาเสี่ยงเป็นเพื่อนนายได้ แต่ฉันต้องรับผิดชอบต่อลูกทีม พวกเขาไม่สามารถเสี่ยงชีวิตกับนาย เทียนเอิน

นายกล้าหาญเกินเหตุไปหรือเปล่า? เรื่องในครั้งนี้จบลง ฉันต้องรายงานลงโทษนายให้ได้"