บทที่ 330 ฉันไม่ได้กินคนเสียหน่อย

"เยี่ยหลาน……เยี่ยหลาน……ตั้งสติหน่อย......อย่าหลับ"

เทียนเอินเรียกชื่อเยี่ยหลานตลอดทาง ตอนวิ่งถึงโรงพยาบาล ท้องฟ้าใกล้สว่างแล้ว

"คุณหมอ 20นาทีก่อน เธอถูกแทงตรงช่วงท้องข้างซ้าย"

หลังจากอธิบายสถานการณ์ของเยี่ยหลานและประเภทของเส้นผ่านศูนย์ของคมมีด แผนกฉุกเฉินรีบเข็นเยี่ยหลานเข้าห้องผ่าตัด เวลาผ่าตัดนานสองชั่วโมง เทียนเอินเหมือนนั่งอยู่หน้าประตูเหมือนรูปปั้น ขยับก็ไม่ขยับ

เก้าโมงเช้ากว่าๆ เซิ่งอันหรานรีบมาโรงพยาบาล

ตอนเช้าเธอได้ยินพ่อบ้านคุยกับคุณท่าน เรื่องอวี้ฉีเฟิงถูกตำรวจพาตัวไป บวกกับข่าวรายงานถึงได้รู้ว่าทางโกดังเกิดเรื่องแล้ว

อวี้หนานเฉิงไปเซิ่งถังกรุปตั้งแต่เช้า เธอโทรไปหนึ่งสาย ถึงได้รู้เขากับเทียนเอินสองคนแอบวางแผนกัน โมโหทั้งที ในสายด่า

อวี้หนานเฉิงซะเละ

"เทียนเอินยังเด็กคุณก็ก่อเรื่องตามเขา? เรื่องใหญ่ขนาดนี้พวกคุณทำไมไม่ให้ตำรวจ กลับให้เขาไปทำเอง ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นละก็ จะทำไง?"

อวี้หนานเฉิงเงียบ รอเธอด่าจนพอแล้ว ถึงพูด

"รอบริษัทนิ่งแล้วผมค่อยไปโรงพยาบาล คุณไปดูก่อน เขาไม่ได้บาดเจ็บ แต่หัวหน้าทีมเดียวกับเขาบาดเจ็บ"

ถึงโรงพยาบาล ได้ยินว่าเยี่ยจือเพื่อปกป้องเทียนเอินถึงโดนแทง เซิ่งอันหรานยิ่งโมโหสุดๆ

"พวกนายสองคนทำเรื่องใช้สมองหน่อยได้ไหม? เรื่องใหญ่ขนาดนี้ หากเกิดอะไรขึ้น ยังไงผู้หญิงเพิ่ง19ปี หากเกิดเรื่อง จะพูดกับพ่อแม่เขายังไง?"

เทียนเอินยืนอยู่หน้าห้องผู้ป่วย โดนด่าก็ไม่เถียง ก้มหน้าเงียบ

"นายถูกอวี้หนานเฉิงครอบงำแล้วใช่ไหม?"เซิ่งอันหรานหยิกเขาทีหนึ่ง "ผู้ชายเหมือนกันหมด ตอนทำผิดก็ไม่พูดทำเป็นใบ้"

พูดจบ เธอเอากระเป๋าตัวเองตบบนตัวเทียนเอิน

"ยังอยู่ที่นี่ทำอะไร? ไปซื้อของกินมาหน่อย รสจืดหน่อย"

เทียนเอินถึงได้สติ "ผมไปเดี๋ยวนี้"

มองด้านหลังเด็กหนุ่มที่ประมาท เซิ่งอันหรานถอนหายใจอย่างจนใจ

ปกติตอนวิเคราะห์ตรรกะได้ชัดเจนแท้ๆ เหมือนผู้ใหญ่เด็กหนุ่มโตเกินวัย ทำไมอยู่บนเรื่องอารมณ์ถึงช้าขนาดนี้ล่ะ? เฝ้าคนอื่นตลอดคืน ตัวเองไม่กินไม่ดื่มก็ช่างเถอะ ถึงยังไงก็ต้องซื้อให้ผู้หญิงหน่อยสิ

สอนแล้วไม่จำจริงๆ

ในห้องผู้ป่วย รอบห้องเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ตอนเซิ่งอันหรานมารู้ว่าการผ่าตัดเสร็จสิ้นย้ายเข้าห้องผู้ป่วยทั่วไปแล้ว ดังนั้นเลยไม่ค่อยรีบเท่าไหร่ ยังซื้อดอกไม้มาหนึ่งช่อ

เธอเข้าประตู บนเตียงหญิงสาวที่กำลังอ่านหนังสือสรรพาวุธเงยหน้าขึ้นทันที จ้องเธอพักหนึ่ง ยิ้มขึ้นทันที

"คุณคือ……พี่สาวของเทียนเอิน"

"ใช่ เธอยังจำฉันได้เหรอ"เซิ่งอันหรานหัวเราะ วางดอกไม้ไว้หัวเตียง "ฉันชื่อเซิ่งอันหราน อายุโตกว่าเธอไม่กี่ปี เธอเรียกฉันว่าพี่ตามเทียนเอินก็ได้"

คำพูดนี้อันที่จริงไม่มีความหมายอื่นอะไร แต่หญิงสาวกลับคิดเยอะ หน้าแดงขึ้นแปลกๆ ก้มน้ำกัดผ้าปู"ฉันกับเทียนเอินก็แค่เพื่อนร่วมรบ นักเรียน ยังไม่......ยังไม่นะ......"

เซิ่งอันหรานนิ่ง และไม่อยากจะทำหญิงสาวหน้าแตก เลยยิ้ม "งั้นเธอเรียกชื่อฉันตรงๆ ก็ได้ ยังไงก็ห่างกันไม่กี่ปี"

"หา?" เยี่ยหลานลังเลครู่หนึ่ง "ฉันเรียกพี่ดีกว่า"

"เธอชื่อเยี่ยจือ?"เซิ่งอันหรานถาม

"อืม"เยี่ยหลานพยักหน้า "พวกเขาชอบเรียกฉันเยี่ยจือ แต่ฉันชื่อเยี่ยหลาน ตัวหลานที่เขียนด้วยภูเขา+ลม"

"ได้ยินมาว่าเธอบาดเจ็บเพราะช่วยเทียนเอิน?"

"ไม่ใช่"เยี่ยจือส่ายหน้า พูดสีหน้าจริงจัง "เขาเป็นลูกทีมฉัน ฉันปกป้องเขาก็สมควร"