บทที่ 367 คุณกลัวใช่ไหม?

อวี้หนานเฉิงพบว่าสองวันนี้เซิ่งอันหราน ไม่ค่อยสนใจตัวเอง

เดิมไม่ได้เอาคำพูดเกาจ้านในสายนั้นมาใส่ใจ แต่เอามารวมกับสภาพช่วงนี้ คำพูดของเขาดูเหมือนมีเหตุผลหน่อยๆ

ก่อนเลิกงาน โจวฟังถูกอวี้หนานเฉิงเรียกมาห้องทำงาน

"ประธานอวี้ คุณเรียกผมมามีเรื่องอะไรครับ?"

อวี้หนานเฉิงสำรวจเขา

"นายแต่งงานหรือยัง?"

โจวฟังนิ่งไป หน้าซีด"ยัง.....ยังครับ?"

"งั้น……นายมีแฟนหรือยัง?"

"ไม่......"โจวฟังเหงื่อตก เห็นอวี้หนานเฉิงมองตัวเองเงียบๆ วุ่นวายใจทันที ยกมือขวาทำวันทยหัตถ์

"ประธานอวี้ แรกเริ่มผมเรียนจบก็มาทำงานกับคุณที่เซิ่งถังแล้ว ตอนนั้นผมเคยรับปากคุณก่อน35ปีผมจะไม่คิดเรื่องแต่งงาน เรื่องที่ผมรับปากไม่มีวันคืนคำ ผมสาบานผมไม่เคยแต่งงานจริงๆ"

อวี้หนานเฉิงกลับอึ้งไป "นายเคยรับปากเรื่องแบบนี้กับฉัน?"

โจวฟังหน้าเกร็ง

"คุณลืมไปแล้ว?"

อวี้หนานเฉิงขมวดคิ้ว "ทำไมฉันถึงต้องให้นายรับปากเรื่องแบบนี้?"

โจวฟังทำหน้าช็อก ถึงขนาดปวดใจเล็กน้อย

ตอนนั้นเขาเพิ่งเรียนจบตามอวี้หนานเฉิงกลับจินหลิงเข้าทำงานที่เซิ่งถังกรุป ทำงานให้บริษัทและเขาด้วยใจ ต่อมามีช่วงหนึ่ง

อวี้หนานเฉิงรู้สึกในบริษัทมีการแข่งขันทั้งต่อหน้าและลับหลังซับซ้อนเกินไป และก็รู้ว่าคนทางบ้านเขาจัดการนัดเดตให้เขา แต่เขาไม่มีเวลา อวี้หนานเฉิงก็แนะนำทางออกให้เขา

ตอนนั้นยังวัยรุ่นกระฉับกระเฉงทรงพลัง เขาพูดหนึ่งประโยค "ผมไม่ออกบริษัท ก่อนอายุ35ปีผมจะไม่คิดเรื่องแต่งงาน

หากคืนคำละก็ ผมจะเอาเงินเดือนทั้งหมดหลายปีนี้คืนให้คุณ" ปฏิญาณไว้แบบนี้ อวี้หนานเฉิงถึงให้เขาอยู่ต่อ

เสียแรงที่หลายปีนี้ตัวเองระมัดระวัง คนบางคนกลับลืมเสียหมด

น่าโมโหเกินไปแล้ว เสียแรง2ปีก่อนแม้งานเลี้ยงฉลองแต่งงานเขาก็ไม่กล้าจัด แอบเชิญญาติมากินเลี้ยงมื้อหนึ่งที่บ้านก็จบ เพื่อเรื่องนี้ ทุกครั้งที่ทะเลาะกับเมียก็ไม่เคยชนะ คุกเข่าจนกระดานซักผ้าทะลุแล้ว

"มีเรื่องอย่างนี้เหรอ?"อวี้หนานเฉิงเห็นเขาเงียบไปนาน ถามขึ้นอีกประโยค

โจวฟังกัดฟันกราม ฝืนยิ้มออกมา

"ไม่ ผมแค่ล้อเล่น ไม่มีเรื่องแบบนี้ จู่ๆ คุณถามเรื่องนี้กับผมเพราะอะไร?"

หัวข้อเรื่องถูกดึงกลับมาในเรื่องเดิม อวี้หนานเฉิงไตร่ตรองอยู่พักหนึ่ง ถามว่า "การคบกันระหว่างคู่รักทั่วไปเป็นยังไง? นายรู้ไหม?"

โจวฟังคิด "ก็นัดเดตกันปกติ"

"ลงลึกหน่อย"

"ก็ตอนเช้าซื้อมื้อเช้ารออยู่ชั้นล่าง ไปสวนสนุกด้วยกัน เล่นจนถึงเย็นก็ไปกินข้าว กินข้าวเสร็จก็ดูหนัง สุดท้ายก็ส่งเธอกลับบ้าน"

อวี้หนานเฉิงลูบคาง กำลังใช้ความคิด

"พวกนี้ฉันก็เคยถาม"

ซื้อมื้อเช้าให้บ่อยๆ สวนสนุกก็พาเธอกับเด็กทั้งสองไปบ่อยๆ กินข้าวไม่ต้องพูดถึง หนังก็ดูบ่อย กลับบ้านพวกเขาอยู่ด้วยกัน ไม่ต้องไปส่ง

โจวฟังแค่มองก็เห็นปัญหา ลังเลแล้วพูดว่า

"มื้อเช้าต้องมีลูกเล่น เช่นนอกกล่องน้ำเต้าหู้เขียน‘อรุณสวัสดิ์ เจอคุณตั้งแต่เช้าช่างดีจริงๆ’คำพูดพวกนี้"

อวี้หนานเฉิงนิ่งไป "นายพูดต่อไป"

"สวนสนุกห้ามพาเด็กไปด้วย การนัดเดตของคู่รักพาเด็กไปได้ที่ไหน อีกอย่างต้องถ่ายรูปให้เธอ ต้องจูงมือเธอนั่งรถไฟเหาะ ต้องเข้าบ้านผีสิงด้วยกัน"

พูดถึงรถไฟเหาะ อวี้หนานเฉิงหน้าเกร็งเล็กน้อย

เขาเคยนั่งกับเซิ่งอันหรานครั้งหนึ่ง ความรู้สึกนั้นไม่อยากจะเจออีกเป็นครั้งที่สอง

บ้านผีสิงน่าจะไหว

"มีอีกไหม?"

"สถานที่กินข้าวตอนเย็น ต้องเป็นร้านฮิตที่สุดในอินเทอร์เน็ตของช่วงนี้ แบบสะดวกในการถ่ายรูปแชร์โมเมนต์ ผู้หญิงชอบความรู้สึกแบบนั้น แล้วหนัง"

โจวฟังกระแอมออกมา "ไม่ใช่แบบเหมาโรงหนัง ซื้อป๊อปคอร์นกับโค้กด้วยกัน ดูอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายในโรงหนัง "

อวี้หนานเฉิงขมวดคิ้วขึ้น