บทที่ 37 แม่ครัวที่ฟรี

แต่สิ่งที่เกาหย่าเหวินคิดไม่ถึงก็คือ หลังจากที่เธอคิดว่าอวี้หนานเฉิงได้สั่งเซิ่งอันหรานให้ไปเหมือนเธอ แต่กลับถูกชายชราขัดขวางไว้ และคำสั่งก็ถูกกลืนกลับไป

“ฉันคิดว่าจิ่งซีไม่ต้องการคุณมากกว่านะ”

ชายชราพูดอย่างเย็นชา ดวงตาอันไม่พึงประสงค์ของเขามองไปที่อวี้หนานเฉิง และพูดตำหนิเขาอย่างไม่สุภาพต่อหน้าเซิ่งอันหราน

“ฉันคิดว่าคุณเซิ่งพูดถูก คุณดูตัวเอง ดูเหมือนพ่อคนบ้างไหม ? ดื่มเหล้าขนาดนี้ ในตอนที่จิ่งซีตกบันไดคุณอยู่ที่ไหน ? ดื่มเยอะแล้วเลยไปพักผ่อนในห้องใช่ไหม ? คุณนี่ใจใหญ่จริงๆเลยนะ”

เดิมทีอวี้หนานเฉิงก็รู้สึกผิดอยู่ในใจ ยิ่งชายชราพูดมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกผิด และก็ไม่ได้พูดให้เซิ่งอันหรานกลับไปอีกเลย ทำเพียงขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด

“ถ้าเธอต้องการจะอยู่ก็ได้ ถ้าท่านต้องการจะอยู่ด้วยก็อยู่เถอะ”

“ฉันจะอยู่ไปทำไม ? ชายชราพูดอย่างเย็นชา ฉันแก่เกินกว่าจะจัดการเรื่องยุ่งๆให้คุณแล้ว ฉันยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อนะ”

หลังจากพูดจบ เขาก็เรียกพ่อบ้านแล้วจากไป

ก่อนจากไปเขาได้แอบทำขยิบตาให้กับเซิ่งเสี่ยวซิง เซิ่งเสี่ยวซิงเองก็ขยิบตากลับไปอย่างสิ้นหวัง

ถ้าเช่นนั้น นี่ไม่ใช่เวลาที่ป่าป๊ากับหม่าม้าจะใช้เวลาร่วมกันในอนาคตเหรอ ！

หลังจากที่ชายชราไป เซิ่งอันหรานก็ดึงเก้าอี้นั่งข้างหัวเตียง และวัดอุณหภูมิที่หน้าผากของเขา

อวี้หนานเฉิงขมวดคิ้ว

“เขาไม่ได้เป็นไข้ คุณจับหน้าผากเขาทำไม ?”

เซิ่งอันหรานเหลือบมองเขา ด้วยท่าทางที่ดูหมิ่น “เด็กเล็กป่วยจะเป็นไข้ได้ง่าย โดยเฉพาะหลังการผ่าตัด ถ้าเกิดว่าไข้ขึ้นสูงแล้ว จะทำให้เกิดโรคแทรกซ้อนต่างๆเช่นปอดบวม สรุปแล้วคุณรู้อะไรไหมเนี่ย ?”

เมื่อได้ยิน สีหน้าของอวี้หนานเฉิงแข็งทื่อเล็กน้อย และนั่งลงบนโซฟา เสียงเขาต่ำลง

“พูดอย่างเป็นจริงแบบนั้น คุณไม่ใช่หมอนะ ?”

“เดิมทีหม่าม้าก็จะเป็นหมอ” เซิ่งเสี่ยวซิงขยับไปข้างอวี้หนานเฉิง แล้วใช้เท้าปีนขึ้นไปบนขาของเขา แล้วนั่งลง

อวี้หนานเฉิงไม่ได้รู้สึกรังเกียจเด็กคนนี้ ตรงกันข้ามกลับรู้สึกชอบมาก เขาแค่พูดกับตัวเองว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระของเด็กๆ และพูดอย่างเฉยเมยว่า “แล้วทำไมถึงไม่ได้เป็นล่ะ ?”

“เพราะว่ามีฉันหลังจากนั้นเลยไม่มีเวลาดูแลเด็กคนอื่นแล้ว ก็เลยไม่ได้เป็นหมออีกไงล่ะ”

เซิ่งเสี่ยวซิงไร้เดียงสาและน่ารัก แต่คำอธิบายนี้ทำให้อวี้หนานเฉิงรู้สึกว่าเซิ่งอันหรานพูดคุยโวต่อหน้าเด็กมากกว่า เขารู้สึกมีหน้าขึ้นมาเล็กน้อย แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า

“ถ้าผมจำไม่ผิด ตอนนี้หมอต้องจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยทางการแพทย์เจ็ดปี ไม่ใช่ใครก็สามารถบอกว่าเป็นหมอ”

วุฒิการศึกษาปลอมของเซิ่งอันหรานถูกเปิดเผยในระหว่างการสัมภาษณ์เมื่อสามเดือนที่แล้ว เธอเป็นคนที่ไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัย แล้วจะพูดอะไรกับการเป็นหมอ อย่างมากก็แค่เรียนวิทยาลัยการพยาบาล และกล่อมเด็กเล็กเท่านั้น

ดวงตาของเซิ่งอันหรานหรี่ลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แต่การแสดงออกของเธอดูหดหู่ลงเล็กน้อย

เมื่อเห็นแบบนี้ จิตใจของอวี้หนานเฉิงก็บีบรัดขึ้นมาทันที และอยู่ดีๆก็รู้สึกเบื่อ คำพูดที่เตรียมจะเยาะเย้ย ก็ถูกกดหายไป

เซิ่งอันหรานเฝ้าอวี้จิ่งซี และห่มผ้าให้เขาเป็นระยะ ก่อนที่เปลือกตาของเธอจะหนักอึ้ง แล้วผล็อยหลับที่ข้างเตียงอย่างไม่รู้ตัว

ในตอนเช้าแสงแดดสอดส่องเข้าหน้าต่างมา เธอตื่นขึ้นมาด้วยอาการเจ็บหลัง แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้ใจของเธอรู้สึกสับสนอย่างอธิบายไม่ถูก

เซิ่งเสี่ยวซิงนั่งบนตักของอวี้หนานเฉิง มือเล็กๆทั้งสองข้างถือเครื่องเล่นเกม ราวกับว่าเจอปัญหาบางอย่าง เธอเงยหน้าขึ้นขอความช่วยเหลือจากอวี้หนานเฉิง

“ลุงอวี้ ผ่านระดับนี้ไม่ได้จะสู้ยังไงเหรอคะ ?”

อวี้หนานเฉิงหยิบเครื่องเล่นเกมมาจากเธอ จากนั้นกอดเธอไว้ในอ้อมแขน แล้วเล่นให้เธอดูอย่างอดทน