ตอนที่ 370
บทที่ 371 เป็นลูกของผมกับคุณเมื่อหกปีก่อนใช่ไหม ?
October 22, 2026
เมื่อกำลังจะออกไปจู่ๆฝนก็ตกลงมา
ฝนที่หนาวเย็นในฤดูหนาวอากาศหนาวจัดและห้างสรรพสินค้าก็เต็มไปด้วยความอบอุ่น แต่เซิ่งอันหรานกลับ ยังคงรู้สึกหนาวเล็กน้อยโดยไม่มีสาเหตุ
“ยังเหลืออะไรที่ต้องซื้ออีกไหม ?”
“น่าจะไม่มีแล้วนะ”
เซิ่งอันหรานส่ายศีรษะ
“งั้นคุณรอผมตรงนี้ครู่หนึ่งนะ ผมไปเอาของครู่หนึ่ง”
“เอาอะไรเหรอ ?”
“แหวนแต่งงาน”
“อ่อ”
เซิ่งอันหรานพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้นฉันไปเถอะ ฉันจะรอคุณอยู่ที่นี่"
ในตอนนั้นอวี้หนานเฉิงซื้อแหวนสั่งทำคู่หนึ่ง แหวนผู้หญิงสั่งทำพิเศษมี 10 วง ส่วนแหวนผู้ชายยังไม่มีเวลาผลิต ดังนั้นจึงล่าช้ามาจนถึงวันนี้
หลังจากที่อวี้หนานเฉิงออกไป เซิ่งอันหรานก็นั่งลงบนโซฟาในห้างสรรพสินค้าพร้อมกับถุงช้อปปิ้งขนาดใหญ่ที่กองอยู่ที่เท้าของเธอ และเมื่อนั่งลง เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากน้าสะใภ้ของเธอ
“กลับมาหรือยัง ?”
“ยังอยู่ห้างสรรพสินค้าค่ะ ถ้าซื้อของเสร็จแล้วหนานเฉิงจะส่งฉันกลับ คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ฉันรับปากคุณแล้ว ฉันจะฉลองปีใหม่ที่บ้านแม่ แล้วฉันจะยังไปไหนได้อีกเหรอคะ ?”
“หญิงสาวที่แต่งงานออกไปแล้ว ใครจะรู้ว่าเจ้าเด็กนั่นจะไม่เป็นคนปากหวานแต่ไม่จริงใจล่ะเขาอาจหลอกเธอก็ได้”
เซิ่งอันหรานมีความสุข เธอลุกขึ้นยืนพิงราวบันไดแล้วหัวเราะ
“คุณรู้สึกว่าอวี้หนานเฉิงเป็นคนปากหวานไม่จริงใจเหรอคะ ?”
“……”
อีกด้านหนึ่ง อวี้หนานเฉิงเข้าไปในร้านขายเครื่องประดับและอธิบายเจตนาของเขาให้พนักงานฟัง ไม่นาน ผู้จัดการร้านก็ออกมาพร้อมแหวน
“คุณอวี้ นี่รบกวนให้คุณมารับเองแล้ว ผมให้คนไปส่งให้ไม่ดีกว่าเหรอครับ ?”
อวี้หนานเฉิงเหลือบมองที่แหวน เขาไม่สนใจสไตล์นี้นัก แต่ด้วยอารมณ์ดี เขาพูดอย่างสบายๆว่า “ผมบังเอิญออกไปซื้อของกับภรรยา ดังนั้นผมจึงมารับไปเอง เพราะเกรงว่าผมจะลืม”
“ภรรยาของคุณเป็นคนที่โชคดีมากเลย”
ผู้จัดการร้านมองตามสายตาของอวี้หนานเฉิง เขายิ้มและพูดว่า “ผมเคยเห็นวิดีโอบนอินเทอร์เน็ตมาก่อน และผมคิดว่าผมดูผิดไป แต่มันกลับเป็นพรหมลิขิตจริงๆ ใครจะคิดว่าคุณแต่งงานกับคุณเซิ่งเพราะสร้อยคอกันล่ะ”
“สร้อยคอ ?”
ท่าทางของอวี้หนานเฉิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย “สร้อยคออะไร ?”
ผู้จัดการร้านตกตะลึง “สร้อยคอที่คุณถามในร้านก่อนหน้านี้ไม่ใช่เหรอครับ ? คุณเซิ่งเป็นคนเอาสร้อยคอนั้นมาถามคนของเรา เธอบอกด้วยว่าเป็นสร้อยคอของคุณอวี้.....”
เมื่อเห็นการแสดงออกของอวี้หนานเฉิงผิดปกติ ผู้จัดการร้านดูเหมือนจะตระหนักว่าเขาพูดบางอย่างผิด และเสียงของเขาก็ค่อยๆอ่อนลง
“คุณ.....ไม่รู้เหรอ ? “คุณ... ไม่รู้เหรอครับ，ดูวิดีโองานแต่งงานบนอินเทอร์เน็ตและคิดว่าคุณรู้ ดังนั้นผมเลยไม่ได้โทรหาคุณ”
อวี้หนานเฉิงขมวดคิ้ว จ้องมองไปที่หญิงสาวคนนั้นที่หันหลังให้เขาจากระยะไกล เขากำกล่องแหวนในมือแล้วเดินไป
“อืม ผมรู้แล้ว หนานเฉิงหยิบกล่องแหวนแล้วเดินจากไป”
หางตาของเซิ่งอันหรานเธอเหลือบเห็นร่างของอวี้หนานเฉิง เธอยิ้มและพูดว่า “เขาออกมาแล้ว ฉันจะวางสายก่อน อีกเดี๋ยวฉันก็กลับบ้านแล้วค่ะ”
หลังจากวางสาย เซิ่งอันหรานก็ยื่นมือไปหาอวี้หนานเฉิงอย่างเป็นธรรมชาติ
“ฉันขอดูหน่อยว่าเป็นยังไง”
อวี้หนานเฉิงมอบกล่องใส่แหวนให้ และเมื่อนึกถึงสิ่งที่ผู้จัดการร้านเพิ่งพูดมา ในใจเขาก็ตกตะลึง
เซิ่งอันหรานมองไปที่แหวน
“เป็นสไตล์เรียบง่ายมาก ดีมากเลย งั้นฉันจะช่วยเก็บให้คุณก่อน เกรงว่าคุณจะทำมันหาย”