บทที่ 380 เขายังมีใจเหรอ

ในตาอวี้หนานเฉิงมีเปลวไฟ บีบกำปั้นจนดังกร๊อบ

"คุณไม่ต้องรีบร้อนบิดเบือนความจริงกับผม เรื่องในตอนนั้นผ่านไป6ปีแล้ว ตอนนี้คุณไม่มีความจำเป็นต้องทำท่าเหมือนผู้ถูกกระทำมาโจมตีขับไล่ผม ที่ผมถามก็คือตั้งแต่คุณกลับประเทศมา หลอกผมมาตลอดใช่ไหม?"

เขาพยายามกดความโกรธของตัวเองแล้ว ตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ เขาโมโหแค่เรื่องเดียว ถ้าหากไม่ใช่เพราะลูก

เซิ่งอันหรานมีความจริงใจต่อเขาแค่ไหน

สองคนยืนปะทะกัน ใครก็ไม่ยอมใคร

ตาใสๆ ของเซิ่งอันหรานมีแสงสีแดงซ่อนอยู่ เธอรู้สึกคำถามนี้ของอวี้หนานเฉิงน่าขำสิ้นดี

ทะเลาะกันมานานขนาดนี้ ความรักใคร่ต่อกันหายไปแล้ว หากเขาเชื่อคำพูดตัวเองจริงๆ งั้นตอนนั้นรู้ความจริง อย่างแรกก็ควรถามตัวเองพวกนี้ แต่ไม่ใช่ทั้งหมดที่อาจจะมีโทษมาลงบนหัวของเธอ เรื่องถึงตอนนี้ ยังมีอะไรน่าถามกัน?

"ถึงแม้ฉันบอกไม่มี คุณก็ไม่เชื่อ จำเป็นหรือ?"

เซิ่งอันหรานค่อยๆ สงบลง นัยน์ตาสลัว

"อวี้หนานเฉิง เราต่างก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว โวยวายก็แล้ว ทะเลาะก็แล้ว ถือว่าฉันขอคุณ เห็นแก่ลูก สงบลงคุยกับฉัน คุณต้องการอะไรกันแน่?"

แววตาแผดเผาของอวี้หนานเฉิงก็ค่อยๆ เย็นลง พักใหญ่หัวเราะออกมา แฝงกลิ่นดูถูกตัวเองเล็กๆ "ไม่ว่าผมต้องการอะไรคุณก็ให้ผมใช่ไหม? ขอแค่ผมไม่แย่งสิทธิ์เลี้ยงดูลูกสาวคุณ?"

เซิ่งอันหรานขมวดคิ้ว "คุณว่ามาเถอะ ว่าต้องการอะไร"

รองเท้าของอวี้หนานเฉิงเหยียบบนเศษกระเบื้อง ทำให้เกิดเสียงดัง ในห้องหนังสือที่เงียบแสบหูเป็นพิเศษ "ผมชอบความยุติธรรม คุณหลอกผมนานขนาดนี้ สมควรจ่ายค่าตอบแทนแล้ว ผมถึงให้คุณพาลูกสาวไป"

"คุณหมายความว่าไง?"

"คุณไม่รู้เหรอ?"อวี้หนานเฉิงทำหน้าดูถูก สำรวจเธอตั้งแต่ผมยันเท้า "ระหว่างชายหญิงมีเงื่อนไขอะไรควรพูดกันอีก? ร่างกายคุณนอกจากเข้าจังหวะกับผม ทำให้ผมพอใจแล้ว คุณนึกว่ายังมีของที่มีค่าอะไรอีก?"

ตอนได้ยินคำนี้ เซิ่งอันหรานรู้สึกเพียงมือเท้าเย็นไปหมดแล้ว

เธอนึกว่าเขาแค่โกรธไม่นาน สงบลงแล้วคิดดูก็รู้ว่าเธอหลอกเขามานานขนาดนี้มันยากลำบากแค่ไหน แต่เขากลับสบประมาทดูถูกเธออย่างต่อเนื่อง แม้แต่คำพูดแบบนี้ก็พูดออกมาได้

"อวี้หนานเฉิง คุณจะมากเกินไปแล้ว"

เธออับอายและเกลียดชัง ถอยหลังไปสองก้าว

อวี้หนานเฉิงหยุดฝีเท้าที่จะก้าวไปข้างหน้า ใบหน้าแสดงความรังเกียจ"ตอนคุณหลอกผมจำนวนครั้งที่ขึ้นตัวผมก็มีไม่น้อย

เวลานั้นทำไมไม่ด่าว่าผมเกินไป?"

ความรู้สึกเจ็บในหน้าอกหัวใจเหมือนถูกมีดเฉือน เซิ่งอันหรานมองผู้ชายตรงหน้าคนนี้ ใจเหมือนแหลกสลาย

ถ้าหากไม่ใช่เพื่อลูกละก็ ตอนนี้เธอหนีไปไกลแล้ว ชั่วชีวิตนี้ไม่อยากจะเห็นคนคนนี้อีก

แต่คิดถึงซิงซิงน้อย คิดถึงอากาศป่วยของซิงซิงน้อย เธอกัดฟัน

"ได้ คุณอยากจะทำยังไงก็ทำ ขอแค่คุณคืนลูกสาวให้ฉัน"

อวี้หนานเฉิงคิดไม่ถึงเธอจะตอบอย่างเด็ดขาดแบบนี้ นอกจากแปลกใจในใจยิ่งโมโห

ในสายตาผู้หญิงคนนี้ เพื่อลูกแล้วเรื่องอะไรก็ทำได้จริงๆ

พอมองเห็นภยันตราย สีดำมืดของกลางคืนปกคลุมทั่วจินหลิง

อวี้หนานเฉิงเพิ่งอาบน้ำเสร็จออกมาจากห้องน้ำ เช็ดผมมองไปบนเตียงแวบหนึ่ง เซิ่งอันหรานสวมชุดนอนนอนบนเตียงไม่ขยับ

เขาทิ้งผ้าขนหนูชื้นๆ ไว้ด้านข้าง ปลดเชือกเสื้อคลุมอาบน้ำขึ้นเตียง

ตอนชั่วพริบตาที่อวี้หนานเฉิงโน้มตัวลง เซิ่งอันหรานปิดตา เหมือนเนื้อปลาที่อยู่บนเขียงให้คนต้มยำทำแกง ไม่แสดงออกทางสีหน้าแม้แต่น้อย

อวี้หนานเฉิงกดไหล่ของเธอไว้ พูดเสียงเย็น "คุณไม่ต้องทำท่าแสดงออกเหมือนเกลียดชังและขมขื่น เป็นคุณหลอกผมก่อน

คุณติดค้างผม"

เซิ่งอันหรานลืมตาช้าๆ ในตามีความเย็นชาและห่างเหิน