บทที่ 411 แต่ว่าป่าป๊ามีผมแค่คนเดียว

เซิ่งอันหรานถูกถานซูจิ้งดึงออกมาจากหน้ากระจก เมื่อเงยหน้าขึ้นหันกลับมาก็สบตากับอวี้หนานเฉิงพอดี ยังเย็นชาเหมือนกับ แต่วันนี้ดูเหมือนจะเย็นชามากกว่าเก่า

“ทุกคนรู้จักกันแล้ว ถ้างั้นฉันคงไม่ต้องแนะนำแล้วนะ” เกาจ้านกระแอมออกมา ตัวเขาสั่นผิดปกติ มันยิ่งทำให้บรรยากาศน่าอึดอัดมากขึ้นไปอีก

“ไปลองเสื้อผ้าก่อนเถอะ” ถานซูจิ้งทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย และให้พนักงานพาอวี้หนานเฉิงไปลองเสื้อผ้า

ขั้นตอนทั้งหมดเซิ่งอันหรานและอวี้หนานเฉิงทั้งสองคนไม่มีการสนทนาใดๆ

หลังจากรอให้อวี้หนานเฉิงเข้าไปลองชุด ถานซูจิ้งก็เหลือบมองเกาจ้านอย่างบูดบึ้ง “คุณไม่รู้บ้างเหรอว่าอะไรสมควรพูดอะไรไม่ควรพูด ? ในเวลานี้ยังไม่ระวังคำพูดอีก ?”

เกาจ้านยิ้มอย่างเขินอาย “ผมแค่อยากทำให้บรรยากาศมีชีวิตชีวา ? และอีกอย่างผมก็รู้สึกว่าทุกคนไม่ได้เป็นศัตรู ดังนั้นในอนาคตก็ยังสามารถเป็นเพื่อนกันได้”

“ฉันขอบคุณแทนเพื่อนฉันด้วยนะ แต่คุณคิดเหรอว่าเพื่อนของฉันเป็นคนไม่มีเพื่อนเหรอ ?”

เมื่อเห็นทั้งสองคนเริ่มจะทะเลาะกันอีกครั้ง เซิ่งอันหรานก็ทำอะไรไม่ถูก

“ฉันไปห้องน้ำหน่อยนะ”

หลังจากเดินมาไกลแล้ว เธอก็ยังได้ยินถานซูจิ้งกับเกาจ้านเถียงกันเรื่องที่ว่าหลังจากเลิกแล้วยังจะเป็นเพื่อนกันได้ไหม

เมื่อมองดูตัวเองในกระจก เซิ่งอันหรานได้ถามคำถามนี้อยู่ภายในใจของตัวเองอย่างอธิบายไม่ถูก แต่คำตอบก็คือไม่

ไม่ว่าพวกคุณจะอยู่ด้วยกันหรือไม่ ในเมื่อแยกกันแล้ว ถ้างั้นทางที่ดีที่สุดก็ไม่ต้องเจอหน้ากันเลยดีกว่า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเป็นเพื่อน การมีอยู่ของฝ่ายตรงข้าม มันเป็นอุปสรรคต่อชีวิตใหม่ของกันและกัน รกหูรกตาเปล่าๆ

หลังจากจงใจอยู่ในห้องน้ำสักพัก เมื่อเขาออกมา ก็เห็นอวี้หนานเฉิงออกมาจากลองสวมเสื้อผ้าแล้ว และเดินจากไป โดยไม่แม้แต่จะทักทาย

ในตอนที่เกาจ้านและถานซูจิ้งขับรถกลับไปส่งเธอที่คฤหาสน์ ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว

สนามเด็กเล่นขนาดเล็กถูกสร้างขึ้นในลานของวิลล่า และทันทีที่คุณเข้าไปในลาน คุณจะได้ยินเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขดังขึ้นมา

กู้เจ๋อกลัวว่าในช่วงที่เซิ่งเสี่ยวซิงไม่ได้ไปโรงเรียนเธอจะเบื่อ ดังนั้นในวันหยุดเขาเลยเชิญเพื่อนร่วมชั้นในโรงเรียนอนุบาลมาเล่น

เมื่อมองไป เซิ่งอันหรานก็เห็นเด็กเจ็ดแปดคนกำลังกระโดดเล่นอยู่ในทะเลบอล จากนั้นมุมตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างเล็กๆที่นั่งเหงาอยู่บนสไลด์เดอร์ เธอขมวดคิ้วแล้วเดินเข้าไป

“จิ่นซี ทำไมคุณไม่ไปเล่นกับพวกเขาล่ะ ?”

เงาของพระอาทิตย์ตกปกคลุมใบหน้าของอวี้จิ่นซี เขาเงยหน้าขึ้นและเรียกด้วยเสียงอู้อี้ “หม่าม้า”

“พวกเขาไม่เล่นกับคุณเหรอ ?” เซิ่งอันหรานรู้สึกเป็นห่วง

อวี้จิ่นซีส่ายศีรษะ ดูเหมือนหดหู่เป็นอย่างมาก

เด็กคนนี้มีความรอบคอบมากตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เซิ่งอันหรานรู้สึกกังวลเล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงนั่งลงข้างเขา โดยร่างใหญ่และเด็กทั้งสองนั่งหันหลังให้กับพระอาทิตย์ที่กำลังตก

“มีอะไรหรือเปล่า ? เล่าให้หม่าม้าฟังได้ไหม ?”

อวี้จิ่นซีหันศีรษธไปมองเซิ่งอันหรานอย่างจริงจัง คิ้วที่ละเอียดอ่อนของเขาขมวดย่นเข้าหากัน เหมือนใครบางคน

“น้องสาวบอกว่าต่อไปนี้คุณลุงกู้ก็คือป่าป๊า ผมจะไม่ได้เจอป่าป๊าของผมอีกแล้ว”

เซิ่งอันหรานตกตะลึง และมองย้อนกลับไปมองเซิ่งเสี่ยวซิงที่กำลังกรีดร้องอยู่ในทะเลบอล เป็นความรู้สึกของเด็กเล็กจริงๆ

การออกจากเมืองจินหลิงไม่ใช่การสูญเสียครั้งใหญ่สำหรับเซิ่งเสี่ยวซิงเลย ตรงกันข้าง เธอเติบโตที่อเมริกา และคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมในต่างประเทศ แต่สำหรับอวี้หนานเฉิงเธอไม่สามารถพูดถึงความรู้สึกได้มากเท่าไหร่ อย่างน้อยถ้าเทียบกับกู้เจ๋อพ่อที่มียศศักดิ์และดูและเธอมาตั้งแต่ยังเด็ก มันเทียบไม่ได้เลย

แต่ทั้งหมดนี้สำหรับอวี้จิ่นซีแล้วมันช่างแตกต่างกัน

“จิ่นซีคิดถึงพ่อแล้ว” “เซิ่งอันหรานถอนหายใจ ดังนั้นถ้านี่เป็นเรื่องจริง คุณยังอยากจะไปต่างประเทศกับหม่าม้าไหม ?”

อวี้จิ่นซีจ้องมองเธอครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ส่ายศีรษะ “ผมไม่ไป”

“ทำไมล่ะ ?” เซิ่งอันหรานขมวดคิ้ว “คุณไม่อยากไปใช้ชีวิตกับน้องสาวและหม่าม้าเหรอ ?”