บทที่ 421 โชคชะตาถึงขีดสุดแล้ว ฝืนไม่ได้

เยี่ยจือพยักหน้าช้าๆ "ฟังแล้วก็ดูมีเหตุผลอยู่"

เยี่ยจือไม่ค่อยรู้จักกู้เจ๋อ ความประทับใจต่อเขาไม่ค่อยมี และเป็นตอนเซิ่งอันหรานถูกคนค้ายาลักพาตัวไปบนเกาะถึงเจอกันไม่กี่ครั้ง ประเด็นหลักคือเพื่อค้นหาและช่วยเหลือ ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่

ในความประทับใจ เป็นหนุ่มอบอุ่น แก่กว่าอวี้หนานเฉิงนิดหน่อย ในสถานการณ์เรื่องการลักพาตัว ประสิทธิภาพทั้งกระบวนการใจเย็นกว่าอวี้หนานเฉิงมาก ไม่ว่าจะเป็นการตัดสินใจใดๆ กล้าหาญมาก เป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มากคนหนึ่ง

ยังนึกว่าเซิ่งอันหรานหลังออกจากจะคบกับเขา ผลกลับคาดคิดไม่ถึง

"ว่าแต่เธอเถอะ อย่าเอาแต่พูดถึงฉัน"เซิ่งอันหรานหัวเราะและหยอกล้อ "เธอกับเทียนเอินเป็นไงบ้าง แต่งงานกันหรือยัง?"

พูดถึงเรื่องนี้ เยี่ยจืออายและเกาหัวคิ้ว หากไม่ใช่ว่าสีน้ำมันลายพรางหลากหลายสีเข้มไป บางทีสามารถเห็นหน้าสีแดง "ยังเลย พวกเราหลายปีนี้ค่อนข้างยุ่ง แม้แต่เวลากลับไปยังน้อย แต่ส่งยื่นเรื่องข้อมูลงานแต่งแล้ว ข้างบนต้องตรวจสอบ "

เยี่ยจือและกู้เทียนเอินทั้งสองคนสถานะพิเศษ เรื่องงานแต่งก็ต้องยื่นขอหัวหน้าองค์กร ยุ่งยากกว่าทหารทั่วไป เบื้องหลังยังมีการตรวจสอบอย่างหนัก

"สุขภาพคนในบ้าน ยังดีก็อยู่ใช่ไหม?"

เซิ่งอันหรานถามกว้างๆ เยี่ยจือไม่ใช่คนไม่มีจิตใจอะไร

"ก็ดี คุณป้าแข็งแรงดี ตอนนี้ยังไปโรงเรียนสอนนักเรียนวาดภาพบ่อยๆ จิ่งซีตอนนี้ปัญหาเรื่องสภาพจิตใจก็รักษาหายแล้ว แต่ไม่รู้ว่าพี่หนานเฉิงคิดยังไง ไม่ยอมให้เขาไปเรียน หากไม่ให้คนสอนที่บ้านก็ถูกเขาพาออกไปทำงานต่างถิ่น อายุน้อยๆ ก็เข้าร่วมคณะกรรมการบริษัทแล้ว มีแต่สุขภาพคุณปู่แย่ลงนิดหน่อย แต่ก็รักษาตัวที่บ้านมาตลอด ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง"

เซิ่งอันหรานพยักหน้าอย่างใช้ความคิด ไม่ได้ถามมาก

ข้างนอกค่อยๆ สว่างขึ้น เสียงเฮลิคอปเตอร์พัดกรรโชกเป็นวงกลมอยู่บนอากาศ คนทั้งแถวของเยี่ยจือเก็บของเรียบร้อย

พาเจ้าหน้าที่บาดเจ็บที่ทำการผ่าตัดเสร็จสามคนขึ้นเฮลิคอปเตอร์

เซิ่งอันหรานโบกมือให้ร่างบนเฮลิคอปเตอร์

"ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ"

——

ในตัวเมืองจินหลิง

"ครั้งนี้ออกมาก็ถูกแดดเผาจนดำ ฉันว่าอย่าคุยเรื่องงานแต่งเลย หน้าของฉันโบกแป้งมากเท่าไหร่ก็ไม่มีประโยชน์ ในงานแต่งคนอื่นเห็นเจ้าสาวอย่างฉันดำเหมือนถ่าน ญาติต้องถามว่ามันเรื่องอะไรกัน"

"กลัวอะไร? ถามก็ถามสิ ก็บอก......เธอย้ายอิฐที่ไซต์ก่อสร้าง"

ได้ยินคำนี้ เยี่ยจือคิ้วกระตุกถลึงตามองกู้เทียนเอิน

"เฮ้? ใครย้ายอิฐที่ไซต์ก่อสร้าง"

กู้เทียนเอินทำหน้าเยาะเย้ย

"วิชาชีพไม่มีความแตกต่าง พวกเราทำงานเพื่อบริการประชาชน ทำไมเธอยังคิดเล็กคิดน้อยเรื่องนี้?"

"ดี"เยี่ยจือไม่ยอมแพ้"มีปัญญาในงานแต่งนายบอกกับทุกคนว่าฉันเป็นคนย้ายอิฐ ยังไงงานแต่งจบฉันกลับหน่วย ใครก็ว่าฉันไม่ได้ ตระกูลอวี้ถูกคนว่าไม่จบ ถึงเวลานั้นคุณปู่ให้ลุงโจวตีนายฉันก็ไม่ยุ่ง"

"คุณปู่ไม่ตีฉัน จะตีก็ตีพี่ฉัน"

กู้เทียนเอินได้ใจสุดๆ หลังจากเขากลับตระกูลอวี้ ชายชราดีกับเขามาก ขอแค่ไม่พูดถึงเรื่องแต่งงาน แต่ไหนแต่ไรมาตามใจทุกอย่าง แทบอยากจะชดเชยที่ขาดไปก่อนหน้านี้ทั้งหมดให้เขา และคนที่เขาถูกเทียบก็คืออวี้หนานเฉิง

ว่าชายชราจะตีอวี้หนานเฉิงเรื่องนี้ไม่ใช่เขาว่าไปเรื่อย หลายปีนี้เพื่อเรื่องสิ่งทุกอย่าง มีตอนไม้ค้ำตกบนหน้าเขาก็มี

กู้เทียนเอินแค่พูดเล่นไปเรื่อย กลับเตือนสติเยี่ยจือ เธอวางถุงขนมในมือ "โอ๊ย มีเรื่องหนึ่งตอนกินข้าวเมื่อกี้ฉันลืมพูดไป"

"อะไรเหรอ?"

"ฉันไม่ใช่ไปทำภารกิจเหรอ? เจอพี่อันหรานที่สถานีช่วยเหลือ"