ตอนที่ 424
บทที่ 425 อย่าบังคับอื่นในสิ่งที่คุณไม่ต้องการ
October 22, 2026
หลังจากตกลงกับฟ่านหลิงชวงเรื่องที่จะไปนัดบอดแทนเธอ ฟ่านหลิงชวง ใช้ประโยชน์จากตำแหน่งของเธอ สลับให้เซิ่งอันหรานเวียนไปทำงานที่แผนกฉุกเฉินก่อนกำหนด เพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงการราววอร์ดของแผนกผู้ป่วยในในทุกเช้าๆ
ในสำนักงานฟ่านหลิงชวง ฟ่านหลิงชวงเกาะแขนของเธอด้วยท่าทางมีความสุข
“ฉันพึ่งพาได้ใช่หรือเปล่าล่ะ ที่ฉันช่วยเธอจัดการเรื่องนี้ ฉันเสี่ยงที่จะถูกคณบดีหาถีบออกจากตำแหน่งนะ ”
“ใช่ เธอพึ่งพาได้จริงๆ”
เซิ่งอันหรานกระตุกมุมปาก เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไร
“เรื่องเวลา ที่อยู่ และชื่อ ฉันได้ส่งไปยังโทรศัพท์มือถือของเธอแล้ว เขาเป็นที่ปรึกษาทางด้านกฎหมาย เขารู้พียงแค่ว่าฉันเป็นหมอ ถึงตอนนั้นเธอก็ดำเนินการตามแผนได้ ทำการนักบอดครั้งนี้ให้พังก็พอ”
“อันที่จริง ฉันคิดว่าการนัดบอดมันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น ทำไมเธอถึงได้ดื้อนัก ลองไปดูก็ไม่ได้เสียหายอะไร บางทีเขาอาจจะเหมาะสมกับเธอจริงๆก็ได้ ?”
“เหมาะสมกับอะไรผี？ คนในสมัยนี้ใครเขาจะไปนัดบอดกันล่ะ ？” ” ฟ่านหลิงชวงเหลือบมองเธอ พร้อมขดริมฝีปาก
“ถ้าประวัติไม่มีปัญหา จิตใจปกติ และพร้อมในทุกๆด้านแบบนี้ ทำไมเขาถึงหาแฟนไม่ได้ล่ะ? คนปกติที่ไปนัดบอด แปดถึงเก้าคนมักจะมีปัญหา แล้วทำไมฉันถึงต้องเสียเวลาไปด้วย?”
“อย่างน้อยก็ยังมีคนความปกติอยู่หนึ่งถึงสองคนไม่ใช่เหรอ ?”
“เธอคิดว่าฉันจะโชคดีเจอหนึ่งหรือสองคนนั้นไหม? แม้กระทั่งผู้ป่วยและญาติของผู้ป่วยยังรู้เลย ว่าถ้าหากอัตราความสำเร็จของการผ่าตัดต่ำเกินไป พวกเขาก็นิยมที่จะเลือกการรักษาโดยวิธีปกติ เหตุการณ์นี้มีโอกาสเกิดขึ้นได้เพียงเล็กน้อย หรือเปรียบได้กับการพนัน "
ฟ่านหลิงชวงเป็นผู้หญิงที่เพอร์เฟค เธอวิเคราะห์ตามหลักการทางวิทยาศาสตร์ มองในมุมของเหตุผล และมีความชัดเจนมาก เธอแข็งแกร่งเกินที่จะคิดถึงเรื่องความรัก
เซิ่งอันหรานเปิดโทรศัพท์ เช็คดูเวลา สถานที่ และถอนหายใจอย่างจำใจ เลือกวันได้ดีทีเดียว วันเสาร์นี้เป็นวันพักผ่อนของเธอ ปกติเธอมีวันหยุดไม่มาก กะว่าเสาร์นี้จะพาเด็กสองคนออกไปเล่นนอกบ้านซะหน่อย ยังไงก็เถอะ คงจะต้องเสียเวลาไปครึ่งวัน
ระหว่างรับประทานอาหารกลางวัน เซิ่งอันหรานโทรหากู้อัน
“เธอพาเสี่ยวซิงซิงไปที่บ้านของคุณหมอช่ายหรือยัง ?”
“ฝังเข็มเสร็จนานแล้ว ” เสียงที่ยิ้มแย้มของกู้อันดังมาจากปลายสายอีกด้านหนึ่ง “ฉันกับเสี่ยวซิงซิงกำลังเดินเล่น คืนนี้คุณจะกลับมาเมื่อไหร่ แล้วจะทำอาหารไหม ？”
“ไม่ล่ะ วันนี้ฉันต้องทำโอที เสี่ยวซิงซิงทำอาหารเป็น ให้เสี่ยวซิงซิงทำให้เธอทานเถอะ ไม่อย่างนั้น ทั้งสองคนจะกินข้างนอกก็ได้นะ ”
“ฉันกินข้างนอกดีกว่า แม้ว่าเด็กคนนี้ทำอาหารเก่ง แต่ก็มักจะบังคับให้ฉันล้างจานอยู่ตลอด ”
"เธอขี้เกียจล่ะสิ"
กู้อันจะมาจากบนเกาะร้าง ตั้งแต่เด็กเรื่องอารมณ์ของเธอไม่มีใครคอยบอกคอยสอน เธอไม่กลัวอะไรทั้งนั้นและไม่ยอมฟังคำสั่งสอนของใคร แม้ว่าเซิ่งอันหรานจะพยายามบอกสอนเธอเรื่องมารยาททางโลกภายนอกกับเธอสักเท่าไหร่ แต่ทว่าเธอต้องไปอยู่ข้างกายของกู้เจ๋อ และกู้เจ๋อก็ไม่เคยสนใจเรื่องนี้ มันยิ่งทำให้กู้อันคุ้นเคยกับการละเลยเรื่องพวกนี้มากขึ้น
แม้แต่คำพูดที่เซิ่งอันหรานประชดประชันเธอ เธอก็ยังทำเป็นเหมือนไม่รับรู้อะไร
“ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว มันเสียเวลาในการซื้อของ”
โทรศัพท์ถูกตัดสายไปอย่างรวดเร็ว เซิ่งอันหรานเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือด้วยท่าทางจำใจ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดค้นหารายชื่อผู้โทรและโทรออก
เสียงรอสายดังขึ้นเป็นเวลานาน ก่อนที่ปลายอีกด้านหนึ่งจะรับ
“ฮัลโหล อันหราน มีธุระอะไรหรือเปล่า ？ ” เสียงเพิ่งตื่นนอนของกู้เจ๋อดังเข้ามาในโทรศัพท์ เซิ่งอันหรานเหลือบมองนาฬิกา เธอลืมไปว่าเวลาของอเมริกาตอนนี้เป็นตอนกลางคืน
“ขอโทษนะ ฉันรบกวนเวลาพักผ่อนของคุณใช่ไหม ？”
“ไม่เป็นไร” เสียงยกผ้าห่มดังขึ้นที่ปลายของโทรศัพท์ “มีอะไรหรือเปล่า ？”
“ฉันมีเรื่องอยากจะพูดกับคุณ อันอันมาหาฉัน เป็นเพราะเมื่อวานมันดึกแล้วฉันเลยไม่ได้บอกคุณ ”
อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์เงียบไปครู่หนึ่ง เสียงที่สับสนของกู้เจ๋อดังขึ้น
“อันอันอยู่กับคุณ？ คุณหมายความว่าอย่างไร？”
เมื่อได้ยินคำพูดของกู้เจ๋อ หัวใจของเซิ่งอันหรานก็สั่นสะท้าน "คุณไม่รู้เรื่องที่กู้อันมาหาฉันในวันหยุดฤดูร้อนเหรอ？ เธอบอกว่า เธอบอกคุณแล้ว"
？
？