บทที่ 435 ฉันคิดถึงเธอแล้ว

เสียงแตรรถกลบเสียงตกใจ

หลังจากที่เซิ่งอันหรานขึ้นรถ หันหน้ากลับไปมองโดยไม่รู้ตัว เห็นแต่ขบวนรถที่ผ่านไปด้านข้าง ไม่เห็นความแตกต่างอะไร เมื่อกี้เป็นภาพลวงตาของตัวเอง จึงไม่ได้ใส่ใจ

“คาดเข็มขัดนิรภัย”

เฉียวเซินเธอได้พูดสั่ง เธอได้สติกลับมา รีบคาดเข็มขัดนิรภัย ยิ้มอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

เหมือนกับมองเห็นท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเซิ่งอันหราน หลังจากที่ขับรถ เฉียวเซินก็เปิดปากพูด

“หมอฟ่านคุณผ่อนคลายหน่อย ก็เหมือนมากินข้าวดูงานแสดงดนตรีกับเพื่อน ผมเป็นคนค่อนข้างไม่สนุก เรื่องนี้ถ้าไม่รังเกียจผมก็ดีใจมากแล้ว เรื่องอื่นก็ทำตามหัวใจของคุณก็พอแล้ว”

เซิ่งอันหรานยิ้มอย่างขาดความมั่นใจ

เธอจะผ่อนคลายได้ยังไง จนกระทั่งตื่นเต้นจะตายแล้ว?

วันนี้ถ้าไม่แก้ไขความสัมพันธ์นี้ กลับไปฟ่านหลิงชวงเกรงว่าจะถลกหนังตัวเองแน่

หางตาของเซิ่งอันหรานสังเกตมองเฉียวเซิน สายตาเปลี่ยนทันที ควักโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความออกไป

“ฉันคิดว่าเธอดูตัวกับทนายเฉียวคนนี้ไม่เลวจริงๆนะ หน้าตาก็ดี ฐานะร่ำรวย นิสัยดี การงานมั่นคง จุดสำคัญคือนิสัยดี ฉันใจแข็งไม่พอจะด่าเขา เธอลองไตร่ตรองดูไหม?”

ข้อความของฟ่านหลิงชวงส่งกลับมาเร็วมาก

“เธอกลับมาก็ไปดูแลคุณอวี้ที่ห้องวีไอพีเถอะ”

เป็นการแจ้งเตือนที่แข็งแกร่ง

เซิ่งอันหรานในใจแอบด่าฟ่านหลิงชวง สุดท้ายก็ส่งข้อความตอบกลับไป

เธอคิดอย่างเห็นแก่ตัว ให้คนเกลียดตัวเองเปรียบเทียบกับให้คนชอบตัวเองง่ายกว่า

สถานที่งานแสดงดนตรีอยู่ไม่ไกลจากที่กินข้าว ดูออกว่าเฉียวเซินจัดการเป็นพิเศษ

คอนเสิร์ตช่วงบ่ายคนแน่นกว่าที่คิดไว้ เหตุผลคงเพราะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ที่นั่งเต็ม

ที่นั่งของทั้งสองคนอยู่ตรงกลาง ไม่ใกล้ไม่ไกล ถือว่าเป็นที่นั่งที่ยอดเยี่ยม

แต่เซิ่งอันหรานไม่มีความสนใจกับงานแสดงดนตรี ไร้ความสามารถทางด้านนี้ ฟังไม่นานเปลือกตาก็หนักอึ้ง เร็วมากก็นอนหลับไปแล้ว

รู้สึกว่าหลับลึกมาก พร้อมเสียงของวงออร์เคสตรา จนกระทั่งฝันอันยาวนาน

ในความฝันเธอยังอยู่ในฟาร์มฝรั่งเศส หลับไปกับกองหนังสือเภสัชศาสตร์สำหรับการสอบปลายภาค หลังจากนั้นจู่ๆก็ปวดท้อง มดลูกหดตัว เธอเจ็บจนตื่นจากความฝัน เดินขาลากไปในบ้านลียง เรียกเขาให้ตื่น ไปโรงพยาบาลกลางดึก

หลังจากที่เจ็บท้องทั้งคืน จนกระทั่งคลอดลูกสาวในวันต่อมา ในเวลานั้นห่างจากถานซูจิ้งมาพบเธอที่ฟาร์มเพียงหนึ่งเดือน ลูกเจ็ดเดือนก็คลอดก่อนกำหนดแล้ว

เธอเหนื่อยมาก ไม่แม้แต่มองหน้าลูกเธอก็นอนหลับไปแล้ว เวลาที่ตื่นขึ้นมา น้าสะใภ้ก็อยู่ข้างกายเธอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“ยิ่งมีความสามารถจริงๆ เรื่องนี้ก็ยังกล้าปิดบังพวกเรา เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้ ตอนนี้ก็เป็นแบบนี้ เธอยังคิดว่าฉันเป็นผู้อาวุโสของเธอไหม?”

น้าสะใภ้พูดตำหนิ ในห้องผู้ป่วยก็อบอุ่นเป็นพิเศษ

วินาทีต่อมาเธอก็ร้องไห้ พุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของน้าสะใภ้ เหมือนได้รับความรักของแม่กลับคืนมา

หลังจากนั้นตั้งชื่อลูกว่าซูฮวน ฝากไว้ในชื่อของน้าสะใภ้กับน้าชาย ถือว่าเป็นหลานสาวของพวกเขา ตั้งแต่เล็กก็ส่งให้พวกเขาดูแล เฉพาะช่วงเทศกาล พามาอยู่ร่วมกันที่ต่างประเทศ

นึกถึงเด็กคนนั้น ในฝันก็ยิ่งหวานละมุมมากขึ้น

งานดนตรีใกล้จะจบแล้ว

เฉียวเซินหันมองผู้หญิงที่นอนหลับพิงไหล่ของตัวเอง เวลาที่เห็นมุมปากของเธอยกยิ้ม สายตาที่เย็นชาก็อบอุ่นขึ้น จู่ๆก็ยิ้ม

รักษาท่าทางนี้จนกระทั่งจบงาน เมื่อเทียบกับการแนะนำตัวเองเรื่องไร้สาระก่อนหน้า นี้ เขาก็ยิ่งเชื่อว่า ผู้หญิงที่นอนหลับพิงไหล่ของเขาจึงเป็นพี่สาวฝาแฝดที่ไร้เดียงสาและกล้าหาญคนนั้นเมื่อตอนที่เธอยังเป็นเด็ก

หลังจากที่งานแสดงดนตรีจบแล้ว เซิ่งอันหรานรู้สึกตัวขึ้นมา ใบหน้าก็แดงเหมือนมะเขือเทศ

“ฉันชดใช้ชุดสูทให้คุณ”

“ไม่ต้อง ไม่ต้องจริงๆ”