บทที่ 444 พวกเรามีป่าป๊า

รู้สึกเจ็บข้อมือ เซิ่งอันหรานขมวดคิ้ว กลับไม่กล้าขัดขืน กลัวจะโดนแผลของเขา

"คุณปล่อยฉัน"

"คุณรู้สึกว่าตัวเองจากไปตอนนั้นยิ่งใหญ่มากมาโดยตลอดใช่ไหม คุณจากไปแล้ว ผมกับจิ่งซีสามารถใช้ชีวิตเหมือนที่ผ่านมา สามารถทำเหมือนคนอย่างคุณไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน?"

แก้วหูของเซิ่งอันหรานมีเสียงวิ้งๆ พักใหญ่เงยหน้าสายตาเต็มไปด้วยความแค้นเคืองมองอวี้หนานเฉิง ถามกลับว่า

"ไม่ใช่รึไง?"

อวี้หนานเฉิงโกรธจนตาลุกเป็นไฟ เห็นเธอยังทำท่าเหมือนตามนั้น ในชั่วสั้นๆ ไม่รู้ควรพูดอะไร จ้องเธอนิ่งๆ หลายวินาที จู่ๆ ก็ออกแรงที่มือ กดเธอล้มลงบนโซฟา คนทั้งคนกดตามไป

จูบที่มาอย่างกะทันหันทำให้เซิ่งอันหรานหยุดกระบวนการคิดทั้งหมด สมองของเธอหยุดหมุนทันที

อวี้หนานเฉิงคุ้นเคยกับร่างกายเธอยิ่งกว่าตัวเธอเองอีก ลิ้นที่คล่องแคล่วเปิดฟันเข้าไปอย่างคุ้นเคยและชำนาญ เริ่มเคลื่อนไหวพันกัน แข่งกันดูด ลมหายใจทั้งหมดในอกเธอ

ในสภาพแวดล้อมที่ขาดออกซิเจน เธอลืมความคิด และไม่สามารถที่จะคิดได้

มือเย็นๆ เลื่อนเข้าไปในเสื้อยืดของเธอ เคลื่อนที่อยู่รอบเอว พลังทำลายค่อนข้างใหญ่ เหมือนตั้งใจจะลงโทษเธออย่างนั้น

มีการระบายอยู่เล็กน้อย

เซิ่งอันหรานถูกทำจนเจ็บ เสียงครางดังจากในลำคออย่างห้ามไม่ได้

"อา......"

อวี้หนานเฉิงหรี่ตา การกระทำในมือยิ่งหยุดลงไม่ได้ เหมือนรีบจะดึงซิปกางเกงยีนเธอออก พยายามเอาอุปสรรคของทั้งสองคนทั้งหมดออกไป

ลมเย็นของแอร์พัดผ่านร่างกาย เซิ่งอันหรานได้สติทันที จู่ๆ ผลักอวี้หนานเฉิงออก ดึงเสื้อยืดที่ถูกทำเป็นก้อนกลม ถอยไปหอบข้างประตูใหญ่

จู่ๆ อวี้หนานเฉิงก็รู้สึกตัวขึ้นเหมือนกัน นิ่งไป

"ขอโทษ ผม......ผมไปห้องน้ำหน่อย"

หลังประตูห้องน้ำปิด มีเสียงน้ำไหลดังขึ้น ไม่นานก็ออกมาอีกครั้ง เซิ่งอันหรานไปแล้ว

เห็นห้องทำงานว่างเปล่าไร้คน บนหน้าของอวี้หนานเฉิงแสดงความเสียใจ

เขาอยากแสดงท่าทางมีมารยาทต่อหน้าเซิ่งอันหรานมาก ไม่ให้เธอรังเกียจ แต่ทุกครั้งที่เจอเธอก็ลืมไปหมด ยากจะห้ามตัวเอง

ตอนเย็น เขตเมือง ในคอนโด——

กู้อันพาเซิ่งเสี่ยวซิงกับซูฮวนทั้งสองคนกลับจากบ้านคุณยาย

เมื่อกลับมาก็เดินรอบบ้านหนึ่งรอบ ทำหน้าสงสัย "ในบ้านเคยมีคนนอกเข้ามา ยังเป็นผู้ชาย"

"ผู้ชายอะไร?"

เซิ่งเสี่ยวซิงยื่นหัวออกจากในห้องนอน "เป็นไปได้ไง?"

"แก้วชาบนโต๊ะใช้ไปสองแก้ว ยังไม่ล้าง ถ้วยกินบะหมี่บนตู้ห้องครัว แม้จะล้างแล้วตำแหน่งไม่ถูกต้อง เห็นชัดว่าใช้ไปสองใบ"

"ถ้างั้นยืนยันได้เพียงมีคนนอกเข้ามาในบ้าน ไม่สามารถบอกว่าเป็นผู้ชายคนหนึ่ง"

กู้อันทำท่าได้ใจค้นรองเท้าใช้แล้วทิ้งคู่หนึ่งจากในถังขยะ "รองเท้าแตะใช้แล้วทิ้งไซซ์ 43 หากคนมาเป็นผู้หญิง ไม่จำเป็นต้องหยิบใหญ่ขนาดนี้มั้ง?"

เซิ่งเสี่ยวซิงนิ่งไป เดินออกมาจากในห้องนอน แม้ว่าจะไม่เชื่อ แต่หลักฐานก็วางอยู่ไม่เชื่อไม่ได้ "หม่าม้าพาผู้ชายหลับมานอนค้างจริงๆ เหรอ? เป็นไปได้ไง?"

"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้?"

เด็กน้อยน่ารักอายุเพิ่ง5ขวบหยิบขวดเครื่องดื่มออกมาจากในตู้เย็น แม้ว่าอายุยังน้อย กลับทำหน้าไม่สะทกสะท้าน เหมือนเด็กแก่แดด "หม่าม้ายังไม่ถึง30ปี มีความรักแต่งงานเป็นเรื่องธรรมดา ไม่ควรเพราะดูแลเรา ก็ไม่มีความรักไปตลอดชีวิตหรอกนะ พวกเราควรให้กำลังใจ"

"ให้กำลังใจอะไร?"เซิ่งเสี่ยวซิงขมวดคิ้ว "พวกเรามีป่าป๊า"