บทที่ 48 มีอะไรที่จะเป็นไปไม่ได้

“อืม”

อวี้หนานเฉิงตอบรับออกมาอย่างแผ่วเบา สายตามองออกไปยังกระจกรถด้านนอก นัยต์ตาปรากฎให้เห็นถึงความประสบความสำเร็จ

เขาคิดวนไปมาตลอดทั้งคืน แล้วเขาก็รู้สึกว่าตัวเองนั้นเข้าใจอะไรบางอย่างได้ แต่ว่าก็ต้องใช้เวลาเพื่อที่จะมายืนยันอีกที เดิมทีนั้นก็คิดว่าทุกอย่างมันจะผ่านไปได้อย่างราบลื่น แต่หลังจากเกิดเรื่องเมื่อวานที่เซิ่งอันหรานตั้งใจที่จะหลบหน้าเขา เขาก็พบว่าเรื่องนี้ต้องหาเหตุผลที่สมเหตุสมผลมาเพื่ออธิบาย

อวี้จิ่งซีนั้นก็อยู่ในช่วงเวลาที่เหมาะเจาะอย่างพอดี

หลังจากวันนั้น อวี้หนานเฉิงก็มักจะพาลูกชายมาเที่ยวเล่นที่บ้านของเซิ่งอันหราน เมื่อถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ก็จะมารับเธอและเซิ่งเสี่ยวซิงมาเล่นที่วิลล่าของเขา บางครั้งก็จะหาสวนสาธารณะเพื่อนัดกันไปนั่งปิกนิกหรือไม่ก็พากันไปเดินเล่นในสนามเด็กเล่น หลังจากนั้นไม่นานทั้งคู่ก็เริ่มสนิมสนมและเข้ากันได้ดี

เซิ่งอันหรานยอมรับว่าสิ่งที่ดึงดูดสองพ่อลูกคู่นี้ไว้ได้นั่นก็คือฝีมือการทำอาหารของตัวเธอเอง ช่วงเวลาปกติที่อยู่ด้วยกัน อวี้หนานเฉิงก็ได้ให้คำแนะนำเกี่ยวกับการวางแผนงานฉลองครบรอบ 100 ปี จำนวนครั้งที่คนอื่นๆในบริษัทจะคัดค้านจนทำให้เสียหน้าระหว่างการประชุมนั้นก็น้อยลงมาก แต่ละคนก็ได้รับส่วนแบ่งกันอย่างยุติธรรม

——

“รอนานเลยนะครับ คุณเกา ”

ที่นั่งพิเศษในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มได้วางกระเป๋าเอกสารที่อยู่ในมือลงและนั่งลงตรงข้ามกับเกาหย่าเหวิน

เดิมทีเกาหย่าเหวินนั้นก็หมดความอดทนในการรอไปแล้ว หลังจากได้เจอผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าแล้ว สีหน้าของเธอก็ดูหงุดหงิดขึ้นไปอีก “นายคือนักสืบของเอกชนที่เจี๋ยเซินกล่าวถึงใช่ไหม？กู้เผยเซิน？ ”

เมื่อเห็นเกาหย่าเหวินมีสีหน้าแววตาที่สงสัยอยู่ ชายผู้นั้นก็พยักหน้ารับ “ผมเองครับ”

เกาหย่าเหวินนั้นรู้สึกหงุดหงิด เมื่อเธอมองเขาแวบหนึ่ง เธอก็หยิบกระเป๋าถือที่วางอยู่ด้านข้างแล้วเตรียมจะเดินจากไป

“เจี๋ยเซินนี่ก็บ้าไปแล้ว ไปหานายมาจากไหนเนี่ย บรรลุนิติภาวะหรือยังก็ไม่รู้？ไม่รู้ว่าเป็นช่างแต่งหน้าของช่างกลุ่มไหนกัน เรื่องของฉันมันไม่ใช่ของเด็กๆเล่นนะ ”

ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้นดูเหมือนเพิ่งจะ 20 ต้นๆ ใบหน้าดูอ่อนเยาว์ราวกับตุ๊กตา แม้ว่าจะไม่ใช่เพิ่งบรรลุนิติภาวะแต่ก็คงจะอายุไม่เกิน 25 ปีแน่นอน คนแบบนี้ใครเห็นก็ไม่เชื่อว่าจะเป็นนักสืบของเอกชนที่มีชื่อเสียงที่สุดของจินหลิงได้

กู้เผยเซินนั่งอยู่ที่เดิมอย่างสุขุม ไม่มีท่าทีที่จะลุกขึ้นเลยสักนิด แล้วเอ่ยอย่างนิ่งๆว่า

“ถ้าคุณเกาไปแล้ว ผมก็จะลบข้อมูลที่ผมหามาทั้งหมดนั่นทิ้ง ดังนั้นไม่ต้องกังวลว่าผมจะเปิดเผยอะไรออกไป เพราะนี่คือจรรยาบรรณในวิชาชีพของผม”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เกาหย่าเหวินก็ได้หยุดอยู่ที่เดิม แล้วขมวดคิ้วมองมายังเขา“นายสืบหาอะไรมาได้？”

“คุณไม่อยากที่จะฟังแล้วไม่ใช่หรอ？”

เกาหย่าเหวินขมวดคิ้ว ในที่สุดก็กลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม

“พูดมา นายไปสืบค้นอะไรมาได้ ถ้าเกิดไปสืบค้นอะไรที่มีประโยชน์มาหล่ะก็ ฉันถึงจะเชื่อมั่นว่านายมีความสามารถที่จะทำงานให้ฉันได้”

กู้เผยเซินหยิบเอกสารออกมาอย่างใจเย็น นิ้วยาวเรียววางลงบนซองเอกสารแล้วค่อยๆยื่นไปตรงหน้าเธอ

“เป็นเรื่องเกี่ยวกับที่คุณเกาต้องการรู้ครับ ผมได้สืบค้นประวัติผู้หญิงที่ชื่อเซิ่งอันหรานและลูกสาวของเธอมาแล้ว เมื่อ 6 ปีก่อนหลังจากงานเลี้ยงวันเกิดครบรอบ 18 ปีของเซิ่งอันหรานคืนนั้น นั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่เธอปรากฏตัวอยู่ท่ามกลางสายตาของเพื่อนๆก่อนที่เธอจะไปทางประเทศ ”

“เมื่อ 6 ปีก่อน ” เกาหย่าเหวินมองวันที่ในเอกสาร แล้วก็ยิ่งขมวดคิ้วเป็นปมแน่น “ทำไมถึงเป็นคืนนั้น?”

“แม้ว่าคุณเกาจะยังไม่ชัดเจนว่าต้องการให้สืบหาอะไร แต่ผมก็รู้สึกได้ว่าคุณต้องสนใจเป็นอย่างมาก คืนนั้นเซิ่งอันหรานถูกคนลอบวางยา แล้วก็ไม่ได้ไปที่ห้องตามที่เซิ่งอันเหยาพี่สาวของเธอจัดการเอาไว้ แต่เธอถูกคนพาตัวไป แล้วในคืนวันนั้นอวี้หนานเฉิงก็ได้อยู่ที่โรงแรมนั้นด้วย”

“นายหมายความว่าอะไร”

“ผมคิดว่ามันมีเหตุผลเพียงพอที่จะสงสัยว่าผู้หญิงที่ตั้งครรภ์แทนที่อวี้หนานเฉิงตามหาในปีนั้น นั่นก็คือเซิ่งอันหรานครับ”

เกาหย่าเหวินถึงกลับมีสีหน้าซีดขาว มือที่ถือเอกสารอยู่นั้นสั่นเทา

ทำไมเรื่องมันถึงบังเอิญได้ขนาดนี้？

ตอนแรกเธอนั้นได้สืบค้นหาประวัติของอวี้จิ่งซี มันก็ไม่ง่ายเลยที่จะหาข้อมูลได้อย่างชัดเจนว่านั่นเป็นการตั้งครรภ์แทน ถึงแม้ว่าจะเป็นการตั้งครรภ์แทนแต่อวี้หนานเฉิงก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกับผู้หญิงคนนั้นแล้วด้วย เธอจึงวางใจมาอยู่หลายปี แต่ตอนนี้กลับคิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนั้นจะมีโอกาสเป็นเซิ่งอันหรานได้สูงมาก

คุณหนูคนรองของตระกูลเซิ่ง จะไปทำเรื่องตั้งครรภ์แทนพวกนี้ทำไมกัน？

“ไม่มีทาง” เกาหย่าเหวินยังไม่ยอมรับในข้อสงสัยนี้ “เธอเป็นถึงลูกสาวคนรองของตระกูลเซิ่ง สิ่งของอะไรก็ไม่เคยขาดมือ ทำไมถึงมาทำเรื่องแบบนี้ได้？”

“คุณเกาลองนึกตาม คืนนั้นเซิ่งอันหรานถูกพี่สาวของเธอวางยา ความผิดพลาดที่เกิดจากการไม่ได้ตั้งใจ มีอะไรที่จะเป็นไปไม่ได้？ผมบอกคุณได้เพียงแค่ทิศทางความน่าจะเป็นในตอนนี้เท่านั้น ถ้าคุณไม่เชื่อหล่ะก็ งานของผมก็จะหยุดอยู่ตรงนี้ไม่ต้องสืบหาอะไรแล้ว ”

กู้เผยเซินมองไปยังเกาหย่าเหวินด้วยสายตาที่ดูเหยียดหยามเล็กน้อย

เกาหย่าเหวินทำหน้าหงุดหงิดและกำมือแน่น