บทที่ 484 จนกระทั่งหวาดกลัว

เซิ่งอันหรานกำลังอาบน้ำ จู่ๆก็ได้ยินเสียงประตูห้องอาบน้ำ“ปัง”ดังขึ้น เธอปิดหน้าอกโดยไม่รู้ตัวมองไปทางประตู ก็มองเห็นร่างหนึ่งกำลังค่อยๆเปิดประตู

อวี้หนานเฉิงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว มือข้างหนึ่งถือเสื้อสูทที่ถูกถอดออก มืออีกข้างหนึ่งอยู่ที่ลูกบิดประตู

“เธอได้รับบาดเจ็บแล้ว?”

ดวงตาเขามืดครึ้ม จ้องมองดูผู้หญิงที่นอนอยู่ในอ่างอาบน้ำ สายตาค่อยๆผ่อนคลายลง

ตอนนี้เซิ่งอันหรานกำลังนอนแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำ กำลังมาร์กหน้า ด้านข้างมีไวน์แดง นอกจากผ้าก๊อซที่พันบนเท้าพาดไว้บนขอบอ่าง ทุกเซลล์ของร่างกายอื่นยังพยายามเสพสุข ไม่มีท่าทางของคนที่ได้รับบาดเจ็บโดยสิ้นเชิง

“คุณเข้ามาทำไม?”

เซิ่งอันหรานพูดพลางถือโอกาสโยนผ้าขนหนูออกไป เธอยอมรับพฤติกรรมทำเลวอย่างไม่เกรงกลัวของอวี้หนานเฉิงจากความจำเสื่อมมานานแล้ว

ผ้าขนหนูกระทบบนหน้าอกของเขา หลังจากนั้นค่อยๆไหลลงบนเท้าของเขา เขาก้มตัวหยิบ เดินเข้าไปใกล้

“ฉันช่วยเธอ”

น้ำเสียงหนักแน่น

อวี้หนานเฉิงเพิ่งสิ้นสุดการประชุมบริษัท โจวหลานมารายงานข้างหูเขาว่าเซิ่งอันหรานเกิดอุบัติเหตุ เขารีบไปที่โรงพยาบาล ก็ถูกคนบอกว่าคนเพิ่งจะออกไป ก็รีบกลับมาอย่างรวดเร็ว ระหว่างทางความร้อนรนในใจราวกับแทรกซึมเข้าไปทั่วทรวงอกเขา ความเร่งรีบที่อยากจะพบเธอไม่มีวิธีจะควบคุม

อวี้หนานเฉิงอธิบายไม่ชัดเจน เพราะอะไรการควบคุมของตัวเองที่มั่นคงทำไมถึงไม่มีเหตุผล แต่ดูเหมือนว่าจิตใต้สำนึกที่กำลังหลับใหลอยู่ในหัวใจของเขากำลังครอบงำพฤติกรรมของเขาอย่างคลุมเครือ

สำหรับความทรงจำที่หายไปนั้น เซิ่งอันหรานไม่ยอมเอ่ยถึง แต่ว่าเขายังสามารถรับรู้ได้เล็กน้อย

เซิ่งอันหรานถอยไปด้านหลัง แสดงออกท่าทางหลบหลีก แต่อวี้หนานเฉิงยังจับแขนของเธอ ผ้าขนหนูเคลื่อนไหวบนผิวสีขาวราวหิมะของเธอ เขาเช็ดแขนให้เธออย่างจริงจัง ไหล่ ด้านหลัง…

“หนานเฉิง——”

เซิ่งอันหรานชะงัก เมื่อก่อนอวี้หนานเฉิงเห็นร่างของเธอก็ควบคุมความดุร้ายไม่ได้ แต่วันนี้กลับเปลี่ยนไปไม่เหมือนกับปกติ ขมวดคิ้วไม่ยอมพูด หลังจากที่เช็ดแผ่นหลังเสร็จแล้วก็เช็ดเท้าของเธอที่บาดเจ็บอย่างจริงจังเงียบๆ

“คุณเป็นอะไร?”

ท่วมตัวเธอไร้เรี่ยวแรง อดไม่ได้ที่จะถาม

“เวลาที่โจวหลานพูดว่าเธอเกิดอุบัติเหตุ ในสมองของฉันก็ยุ่งเหยิง จนกระทั่ง——หวาดกลัว”

เขาเพราะว่าเคยผิดพลาดมาแล้วห้าปี การรอคอยที่ยาวไกลไร้กำหนดเวลาทำให้หมดอาลัยตายอยากถือโอกาสเคลื่อนไหวเข้าไปในความฝันของเขาทุกคืน ถึงแม้ว่าจะจำเรื่องนี้ไม่ได้แล้ว แต่เขากลับจำความรู้สึกนั้นได้ เจ็บปวดเข้าไปในกระดูก

อวี้หนานเฉิงสายตาต่ำลง เผยให้เห็นความอ่อนแอของตัวเองไม่ใช่จิตใจที่เด็ดเดี่ยวของเขา น้ำเสียงเขาเข้าใจได้ยาก แต่เห็นได้ว่าไม่ง่ายที่เขาจะพูดประโยคนี้ออกมา

หัวใจของอันหรานถูกสะเทือนใจทันที ความรู้สึกที่ไร้เรี่ยวแรงซึมจากเนื้อผิวเข้าสู่ปอด ทำให้เธอไม่มีวิธีควบคุมตัวเอง

“ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณตลอดไป”

ร่างกายเธอเอียงไปด้านหน้า จับใบหน้าของผู้ชาย จูบริมฝีปากของเขาอย่างรวดเร็ว

อบอุ่นและซาบซึ้ง มือสองข้างของเธอเหนี่ยวรั้งลำคอของผู้ชาย ฉวยโอกาสปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขา หน้าอกที่แข็งแรงมีกลิ่นอายที่แผดเผา

อวี้หนานเฉิงเริ่มสติหายไป พลิกฐานะที่เสียเปรียบให้กลายเป็นได้เปรียบ ผู้หญิงใต้ร่างร้องเสียงครางออกมา ยิ่งทำให้ตาของเขาไม่ชัดเจน

มือสองข้างของอวี้หนานเฉิง นำเซิ่งอันหรานอุ้มขึ้นมาจากบนอ่างอาบน้ำ เซิ่งอันหรานสีหน้าแดง ก็จูบริมฝีปากของอวี้หนานเฉิงอีกครั้ง

ลมหายใจที่คลุมเครือและขุ่นมัวแทรกซึมอยู่ในพื้นที่เล็กๆ อวี้หนานเฉิงเดินไปทางประตูห้องน้ำ

“ปังปังปัง——”

ไม่รู้ว่าใครเคาะประตูห้อง เสียงนี้ดูเหมือนจะเป็นน้ำเย็นที่ไหลผ่านอากาศกะทันหัน อวี้หนานเฉิงกับเซิ่งอันหรานลืมตาพร้อมกัน สบตากัน ผู้หญิงเหนี่ยวรั้งผู้ชายไว้ ทั้งสองคนหน้าแดง ก็ถูกทำให้หยุดลงแบบนี้ บรรยากาศเห็นได้ชัดว่าเก้อเขิน

“ปังปังปัง——”

เสียงเคาะประตูไม่หยุด ดูเหมือนไม่มีวิธีที่จะไม่สนใจแล้ว

“ใคร?”

เซิ่งอันหรานพูดเสียงใส ตะโกนไปทางประตู ตะโกนเสร็จก็จ้องไปที่ประตูห้องน้ำ ยืนหยัดไม่สบตากับผู้ชายตรงหน้า