บทที่ 496 คุณลุงคนนั้น

ถ้าหากไม่ใช่เฉินเถียนเถียน งั้น——

สายตาที่เย็นชาของกู้อันหันไปทางผู้ชายที่กำลังถอยตัวเข้าฝูงชนและหนีไป เธอก้าวไปข้างหน้า ถีบกระเป๋าเดินทางของเขา ยื่นมือไปดึงผมของเขา ดึงเขาออกมาจากกลุ่มคน

ฟู่เจิ้งที่อยู่ด้านข้างในกลุ่มฝูงชนชั่วพริบตาเดียวที่เห็นฉากนี้ก็ชะงัก แอบกลืนน้ำลายลงคอ

กู้อันนำผู้ชายลากมาถึงข้างกายเฉินเถียนเถียน

“กลางดึกใช้โทรศัพท์ของเฉินเถียนเถียนส่งข้อความไปหาเฉินจง เรื่องนี้ไม่ใช่นายทำ?”

ผู้ชายใบหน้าดุร้าย หลังจากที่ถูกกู้อันทำร้ายก็ตาลาย แต่ว่าเขายังไม่พูด แค่ใช้รอยยิ้มชั่วร้ายที่มุมปากแทนการตอบ กู้อันโกรธจึงดึงคอเสื้อของผู้ชาย และถาม“ทำไม?”

เฉินเถียนเถียนที่อยู่ด้านข้างค่อยๆทบทวนคำถามของกู้อันอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา

“คุณไม่ได้คิดจะพาฉันไป ทำไมถึงต้องทำเรื่องนี้ คุณอยากจะทำอะไร?”

ผู้ชายดิ้นรนจากบนพื้นยืนขึ้นมา พ่นน้ำลายกับเลือดออกมา เปิดปากพูดอย่างชะล่าใจ

“พวกเธอมีหลักฐานอะไรว่าฉันทำ ถึงแม้ว่าฉันทำ ตอนนี้คนก็ตายไปแล้ว พวกเธอก็ไม่สามารถกล่าวหาฉัน?”

กู้อันโกรธมาก ถีบผู้ชายลอยไปไกลมาก เวลาที่อยากจะเข้าไปก็ถูกฟู่เจิ้งกอดไว้จากด้านหลัง

“กู้อันใจเย็นหน่อย เธอทำร้ายเขาอีกก็ไม่มีประโยชน์แล้ว”

ถ้าทำร้ายอีก ถึงแม้ว่ากู้อันจะไม่ติดคุกก็ต้องถูกขัง ผู้ชายเห็นได้ชัดเจนว่ากำลังตั้งใจยั่วโมโหเธอ

กู้อันควบคุมอารมณ์ของตัวเองลง เธอดึงเฉินเถียนเถียนขึ้นมาจากบนพื้น

“ไปโรงพยาบาลกับฉัน”

เวลาที่ทั้งสามคนกำลังเดินออกมาจากสถานีรถไฟ ผู้ชายที่อยู่ด้านหลังมีรอยยิ้มชั่วร้าย เขาเดินตามเข้าไป เขาหยิบมีดผลไม้ออกมา แทงตรงไปที่แผ่นหลังของเธออย่างโหดเหี้ยม

กู้อันรู้สึกว่าส่วนที่หลังเย็นขึ้นมา ต่อมาความเจ็บปวดและอาการปวดศีรษะที่เกิดจากการสูญเสียเลือดก็ห่อหุ้มเธอ พยายามหันหน้ากลับไปกลับเสียแรงเปล่า ร่างกายล้มลงไป

มีดของผู้ชายแทงเข้าไปในผิวหนังของกู้อัน ก่อนที่จะทำให้บาดเจ็บสาหัสก็ถูกพลังมหาศาลควบคุมไว้ เขามองไปที่ผู้ชายที่จู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ สายตาที่เย็นชาและความเด็ดเดี่ยวจับมีดผลไม้ของเขาด้วยมือเปล่าทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น

“นี่ คุณลุง——”

วินาทีต่อมา เขาก็ถูกฟู่เจิ้งที่ตอบสนองกลับมาถีบจนลอยออกไป

ศีรษะของผู้ชายกระแทกกับบนเก้าอี้ ชั่วพริบตาเดียวก็มีเลือดไหลออกมา เขาหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าอย่างสั่นเทา ขาดสติเล็กน้อย

“ตอนนี้ฉันกำลังแจ้งตำรวจ พวกนายรวมกลุ่มกัน ฉันให้พวกนายติดคุก!”

กู้เจ๋อสีหน้าเย็นชา อุ้มกู้อันที่หมดสิขึ้นมา ได้ยินก็มองด้วยสายตาแจ้งเตือน

“ฉันรู้ว่านายไม่กลัวกินข้าวคุก เพียงแต่ถ้าหากเจ้าหนี้ของนายรู้ว่าภรรยากับลูกนายตอนนี้อยู่ที่เขาชิงเฉิง ไม่รู้ว่าจะไปตามหาไหม?”

กู้เจ๋อพูดจบก็ออกจากสถานีรถไฟ ชายที่อยู่ข้างหลังรีบวางสายโทรศัพท์ด้วยความตกใจและหวาดกลัวอย่างควบคุมไม่ได้

เวลาที่กู้อันลืมตาขึ้นมาก็อยู่บนเตียงผู้ป่วยของโรงพยาบาลในเมืองจิงหยางแล้ว ประตูห้องผู้ป่วยเปิดออก เธอหันหน้ากลับไปมองทางเสียง มองเห็นฟู่เจิ้งกำลังก้มหน้าเดินเข้ามา

เห็นกู้อันฟื้นแล้ว บนใบหน้าของฟู่เจิ้งชั่วพริบตาเดียวก็เปิดเผยความดีใจ

“ในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว ฟื้นแล้วก็ดี”

เวลาที่กู้อันหมดสติไป ฟู่เจิ้งกำลังทุกข์ทรมานจากความไม่สบายใจและการตำหนิตนเองรวมถึงคำพูดข่มขู่ของคุณลุงที่เดินเข้ามา

กู้อันถูกฟู่เจิ้งประคอง ลุกขึ้นมาดื่มน้ำ ฟู่เจิ้งลังเลเล็กน้อย สุดท้ายอดไม่ได้ที่จะถาม

“วันก่อนคุณลุงที่ถามทางเธอ เธอรู้จักเขาไหม?”

การเคลื่อนไหวที่กำลังดื่มน้ำของกู้อันค่อยๆหยุดลง