บทที่ 503 คุณกอดผิดขาแล้ว

โจวฟังรีบจัดของและเตรียมจะกลับจีนหลังจากโทรศัพท์คุยกับอวี้หนานเฉิงในวันนั้น ในช่วงเวลานี้เขาพบข้อผิดพลาดบางอย่างในกรณีที่เจรจาได้สำเร็จ แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอยู่และจัดการกับมันโดยแฟกซ์ข้อมูลไปที่โจวหลาน

โจวหลานจัดการข้อมูลทั้งหมดอีกครั้ง ในวันหยุดสุดสัปดาห์เขาต้องตามระบบนำทางไปยังคฤหาสน์บนภูเขาจี่เฟิงในเขตเมืองซี เขาขึ้นรถทัวร์จากทางเข้าคฤหาสน์เข้าไป หลังจากผ่านไปสิบนาทีรถก็หยุดลงตรงกลางสนาม

ไม่ไกลนักกู้อันและอวี้อีอีกำลังเล่นเทนนิสอยู่ ทั้งสองเหนื่อยจนแทบหายใจไม่ออก ความกระปี้กระเป่าของเด็กสาวอายุสิบกว่าปีแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ทำให้หูของโจวหลานร้อนผ่าวขึ้นมา

เขากระแอมเบาๆ และโบกมือให้กับอวี้หนานเฉิงที่กำลังนั่งชมอยู่

วันนี้อวี้หนานเฉิงสวมชุดลำลองออกกำลังกายที่ยากจะได้เห็น ซึ่งทำให้อารมณ์แตกต่างจากเดิมไป เมื่อเห็นโจวหลานชี้ไปยังรถทัวร์ข้างๆ เขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินทางเดียวกัน

“หม่าม๊าจะลำเอียงไม่ได้นะคะ”

ข้างหลังซูฮวนและหว่านหว่านกำลังกอดต้นขาของเซิ่งอันหรานและปีนขึ้นไปบนตัวเธอ ราวกับเธอเป็นสไลเดอร์เด็กเล่นในสวนสนุก

เขาหันศีรษะและพูดเตือนด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า

“ห้ามรังแกภรรยาฉัน”

หลังจากนั้นก็ดูหว่านหว่าน“ลื่น”ลงมาจากบนตัวเซิ่งอันหราน และซ่อนตัวอยู่ข้างหลังซูฮวนด้วยความหวาดระแวง เขาถึงเดินจากมาด้วยความพอใจ

รถทัวร์มุ่งหน้าไปยังสวนชาในส่วนลึกของคฤหาสน์ ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดแรงตลอดทาง และอากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของธรรมชาติ โจวหลานเดินมาตามถนน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปจาก ความโง่เขลาตอนแรกและตอนนี้มันก็แทบจะบิดเบี้ยว

“ประธานอวี้ คุณจะซื้อภูเขาจี่เฟิงเมื่อไหร่เหรอครับ ?”

“……”

ในตอนที่อวี้หนานเฉิงไม่พูดอะไร รถทัวร์ก็หยุดลงพอดี เขาใช้สายตาของตัวเองบอกให้อีกฝ่ายลงจากรถ

ศาลาถูกสร้างขึ้นตรงกลางสวนชา อวี้หนานเฉิงและโจวหลานนั่งลงในศาลา ใบหน้าของพวกเขากลับมาแสดงสีหน้าจริงจัง และบรรยากาศก็หดหู่ไปชั่วขณะหนึ่ง

“นี่คือข้อมูลที่พี่โจวฟังส่งมาให้ผม เมื่อห้าปีที่แล้วเขาพบเบาะแสสำคัญ เซิ่งชิงซานเสียชีวิตจากภาวะตับวายอย่างรุนแรง ในทางการแพทย์ไม่สามารถระบุได้อย่างชัดเจนว่าสาเหตุการตายเกิดจากฝีมือคนหรือโดยธรรมชาติ แต่สามารถอนุมานได้ว่าแม้ว่าจะเป็นสิ่งที่คนสร้างขึ้นมา ถ้างั้นก็เกิดจากการสะสมของสารพิษในระยะยาวเท่านั้น”

สีหน้าของอวี้หนานเฉิงไม่แสดงความรู้สึกใดๆ เขาพิงเก้าอี้ กอดอกไว้ แววตาที่เย็นชาจ้องไปที่โต๊ะโดยไม่ขยับ เขาโบกมือให้โจวหลานพูดต่อไป

โจวหลานกระแอมในลำคอ

“ต่อมาพี่โจวฟังก็พบยาตัวหนึ่ง การใช้ยานี้เป็นเวลานานเป็นเวลาสามถึงห้าปีอาจทำให้เกิดการเสียชีวิตเช่นเดียวกับเซิ่งซิงซาน ยิ่งไปกว่านั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะตัดสินทางการแพทย์ แต่ยานี้เป็นของเถื่อนในประเทศนี้ แต่สามารถซื้อได้ผ่านช่องทางใต้ดินในต่างประเทศเท่านั้น " แต่อวี๋ซู่ซินซื้อยานี้เป็นประจำในช่วงสามปีแรกก่อนการเสียชีวิตของเซิ่งซิงซาน ”

โจวหลานพูด พลางวางสำเนาฉบับหนึ่งไว้ตรงหน้าอวี้หนานเฉิง

“นี่คือบันทึกการทำธุรกรรมส่วนตัวของอวี๋ซู่ซินทุกๆครึ่งปีเธอซื้อหนึ่งครั้ง สามปีมานี้เธอซื้อไปทั้งหมดห้าครั้ง”

อวี้หนานเฉิงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนักใจเมื่อถือกระดาษแผ่นบางไว้ในมือ บันทึกธุรกรรมห้า รายการที่เรียบง่ายนี้ไม่เพียงพอที่จะกล่าวหาอวี๋ซู่ซินในข้อหาฆาตกรรม จากนั้นเขาก็เอนหลังกลับไปอีกครั้ง

“ยังมีอะไรอีก ?”

โจวหลานลังเลเล็กน้อย เขาสังเกตสีหน้าของอวี้หนานเฉิง

“เบาะแสอื่นๆ เพราะคุณไม่อนุญาตให้คุณสอบสวนต่อไป พี่โจวฟังก็เลย——”

ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันทีเผยให้เห็นความเย็นชา หัวใจของอวี้หนานเฉิงสั่นเล็กน้อย และความโกรธในดวงตาของเขาก็หายออกไปอย่างรวดเร็ว ทุกสิ่งเมื่อห้าปีที่แล้วเป็นคำสั่งของเขาจริงๆ แม้ว่าด้วยสภาพจิตใจปัจจุบันของเขาจะไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมถึงต้องทำมันตั้งแต่แรก

เมื่อเห็นแบบนี้โจวฟังก็พูดเสริมอย่างรวดเร็วว่า： “แต่เราก็ได้อะไรจากการติดตามอวี๋ซู่ซินในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาด้วย เมื่อเร็ว ๆ นี้เธอได้ใกล้ชิดกับทนายความที่ชื่อหวูโหยวเหรินอย่างมาก”

“ทนายความ ?”