บทที่ 515 หาคนนั้นเจอแล้ว

ฉินซั่วหยวนก็คิดไม่ถึงวิธีแก้ปัญหาที่หยาบคายหน่อยที่เซิ่งอันหรานพูดจะเป็นแบบนี้

เขามองเรื่องดำเนินไปในทางที่ไม่สามารถควบคุมได้ อดไม่ได้จะปรากฏตัวหยุดยั้ง

"คุณก็พูดแล้วทำเรื่องแบบนี้ต้องติดคุก เรื่องนี้ใช้วิธีหนามยอกเอาหนามบ่งเกรงว่าไม่ใช้วิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุด"

อวี้หนานเฉิงเงียบ สายตามองผ่านตัวฉินซั่วหยวน

"ติดคุก"

เขาหัวเราะเยาะ

"ต้องมีคนยอมแจ้งความถึงจะได้"

พูดอยู่เขามองไปทางหลินเสี่ยวม่านที่ร้องไห้ไม่หยุด บนใบหน้าเยือกเย็นและสบประมาทเมื่อชัยชนะอยู่ในกำมือ

"เขาเหรอ? แม้เธอจะแจ้งความ เขาก็พยายามทุกวิถีทางขวางเธอไว้"

ความเย็นผ่านทั่วร่างกาย ฉินซั่วหยวนรู้สึกเหลือเชื่อ เขาก้าวเท้าเดินหน้า ปกป้องหลินเสี่ยวม่านไว้ด้านหลัง เซิ่งอันหรานมองสถานการณ์เหมือนที่เธอคาดไว้ มุมปากค่อยๆ ยกขึ้นยิ้ม

"ฉันไม่ถือสาใช้วิธีนี้แก้ปัญหา แต่ดูคุณตอนนี้เหมือนมีข้อเสนอดีกว่านี้"

"ผมจะให้เธอลบรูปภาพทั้งหมด รูปที่บันทึกบนคลาวด์ก็ไม่ให้เหลือสักใบ"

ตอนนี้มองไปทางหลินเสี่ยวม่านอีกครั้ง พยักหน้าเหมือนลูกไก่จิกข้าวสาร

อวี้หนานเฉิงเดินไปตำแหน่งข้างเซิ่งอันหราน ไม่ต้องคิดให้มากก็รู้ความคิดเธอตอนนี้ เลยโบกมือเบาๆ กลุ่มคนที่ดูสีหน้านั้นก็ถอยออกไปทันที

เซิ่งอันหรานมองจากที่สูงลงมา

"ลบเถอะ"

มองหลินเสี่ยวม่านหามือถือในกระเป๋าตัวสั่นๆ ฉินซั่วหยวนลุกขึ้นหันหัวไปอีกทาง ไม่นานคนนั้นเอามือถือยื่นให้เซิ่งอันหราน พูดอย่างระมัดระวัง

"ลบหมดแล้ว"

เซิ่งอันหรานไม่คิดจะตรวจสอบ เธอมองแนวป้องกันในใจหลินเสี่ยวม่านได้ขาดแล้ว ไม่กล้ามีความคิดใดๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้อีก

ก่อนออกประตู เธอค่อยๆ โน้มตัวจ้องหลินเสี่ยวม่านที่ตัวสั่น ตักเตือนเงียบๆ

"เดิมคิดอยากให้เธอลองลิ้มรสความเจ็บแบบนี้ แต่ตอนนี้มีคนขอร้องแทนเธอ แต่ฉันยังอยากเตือนเธอ ตั้งแต่นี้จนสิ้นสุดชีวิตเธอต่อจากนี้ ตอนเห็นกู้อันก็หลบๆ หน่อย ขอแค่รอบตัวเขาเกิดเรื่องร้ายใดๆ คนแรกที่ฉันจะตรวจสอบคือเธอ"

พูดจบก็ก้าวเท้าเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

อวี้หนานเฉิงมองด้านหลังที่ค่อยๆ ไกลออกไป รอยยิ้มค่อยๆ ลึกขึ้น ความเหนื่อยล้าก่อนออกประตูหายไปตอนไหนก็ไม่รู้

ออกประตูใหญ่โรงแรม อวี้หนานเฉิงดึงเซิ่งอันหรานมานั่งรถคันเดียวกับเขา

ตลอดทางมา สีหน้าเซิ่งอันหรานหม่นๆ เหมือนเข้าไปในความทรงจำบางช่วงที่ไม่อาจควบคุมได้ ตอนความหนาวเย็นค่อยๆ ลึกขึ้น นิ้วมือที่เย็นจู่ๆ ถูกความอุ่นโอบล้อม เงยหน้าใบหน้าครึ่งซีกของอวี้หนานเฉิงสะท้อนแสงไฟบนถนน ดึงความคิดกลับมาโลกความจริงอย่างช่วยไม่ได้

แม้ตอนจบสุดท้ายจะดี แต่เริ่มแรกตอนเซิ่งอันหรานเพิ่งเจอเรื่องนี้ ความผิดหวังและกลัวต่อโลกใบนี้ทำให้เธอนอนไม่หลับ ทุกคืนสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย

อวี้หนานเฉิงสังเกตเห็นอารมณ์ของเธอ ก็ยากจะเอ่ยปากถึงเรื่องในช่วงนี้ ยังไงคนที่ทำร้ายเธอจริงๆ ตอนนั้นก็คือตัวเอง คำพูดไม่อาจทำให้บาดแผลนี้หายไปได้

คิดแล้วคิดเขาเปลี่ยนเรื่อง

"สืบเจอน้องสาวคนคนนั้นแล้ว"

อย่างที่คิดเซิ่งอันหรานเดิมที่สายตาเศร้าๆ ประกายขึ้นทันที นิ้วในฝ่ามือค่อยๆ กำแน่น

"อยู่ไหน?"

"โรงพยาบาลเก้าในเขตเมือง"

"หืม?"

สายตาเธอแสดงความไม่เข้าใจออกมา ตอนอวี้หนานเฉิงพูด"มะเร็งเม็ดเลือดขาว" คำนี้ ก็ค่อยๆ กลับมาสงบ

ก็ไม่แปลกอะไร

ยังไงในกลุ่มคนที่ก่อเรื่องในชิงเหมิง ส่วนใหญ่เป็นครอบครัวคนป่วย ผู้ชายคนนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาต้องมีจุดประสงค์ของตัวเอง ถ้าหากไม่ใช่ความแค้น นั้นก็เพื่อเงิน