บทที่ 535 ใบแจ้งให้กักตัว

“ฉันใกล้จะถึงแล้ว”

การพิสูจน์หลักฐานของชิงเหมิงสิ้นสุดแล้ว กู้เทียนเอินขึ้นรถตำรวจ ทันทีที่ขึ้นรถก็ตัดสายโทรศัพท์ของอวี้หนานเฉิง สีหน้ามืดครึ้มลง

“นี่ นายคนแบบนี้——”

คนกลุ่มหนึ่งขึ้นรถแล้ว เจ้าหน้าที่ตำรวจตัวน้อยที่กำลังจะปิดประตูรถตกใจเพราะมีคนเข้ามาอย่างกะทันหัน

กู้เทียนเอินพูดถามและเดินเข้าไป กำลังมองเห็นมือนั้นดึงประตูที่ปิดไว้ครึ่งหนึ่ง หลังจากนั้นร่างของหวังหรุ่ยก็ปรากฏขึ้นจากด้านหลังประตู สีหน้าร้อนรน

เธอมองเห็นกู้เทียนเอิน กัดริมฝีปาก

“ ฉันก็อยากไปดู ได้ไหม?”

“แน่นอนว่าไม่ได้ นี้คือรถตำรวจ เธอคิดว่าใครก็สามารถขึ้นไปได้?”

ตำรวจตัวน้อยไม่พอใจ กู้เทียนเอินสีหน้าเย็นชา มองไปทางสายตาของเธอเร็วมากก็ดึงสายตากลับมา

“เรื่องเกิดขึ้นแล้ว เธอไปก็ไม่เกิดประโยชน์”

“ปัง”พูดพลางก็ปิดประตูรถ ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ ฝุ่นกระทบจมูกของหวังหรุ่ยจึงค่อยๆตอบสนองกลับมา ไม่สนใจความหดหู่หมุนตัวเรียกรถแท็กซี่ที่ขับผ่านมา

รถแท็กซี่เกือบจะตามติดรถตำรวจมา กู้เทียนเอินสีหน้ามืดครึ้มตลอดทาง สายตากลับจ้องมองกระจกมองหลังรถ สายตาระมัดระวังปรากฏบนใบหน้าของเขา

หวังหรุ่ยนั่งอยู่ในรถและเร่งให้คนขับเหยียบคันเร่งเร็วขึ้น ชายในวัยสี่สิบท่วมตัวไม่อดทนเมื่อถูกเธอเร่งรัด

“สาวน้อย เธอไม่เห็นรถตำรวจคันนี้หรือไม่รู้จักสัญญาณไฟจราจรเหรอ?คนหนุ่มสาวไม่มั่นคงและมีแนวโน้มที่จะเกิดอุบัติเหตุ——”

แท็กซี่จอดที่แยกไฟแดง คนขับชี้ไปที่รถตำรวจที่จอดอยู่ด้านข้าง สีหน้าแสดงอย่างมีความหมายลึกซึ้ง หวังหรุ่ยมองเห็นใบหน้าเหยเกก็รีบยิ้ม

“คุณลุงเป็นฉันที่เร่งรีบเกินไป คุณมั่นคงหน่อย มั่นคงหน่อย”

เพิ่งจะพูดจบ ก็ได้ยินเสียง“ปัง”ร่างก็ส่ายไปมาตามรถ หวังหรุ่ยยังไม่ตอบสนองกลับมา คนขับรถก็แอบด่าคำหยาบและเปิดประตูรถแล้ว

หวังหรุ่ยตามลงไป จึงเข้าใจว่าการกระทำเงียบๆมาจากที่ไหน ด้านหลังมีรถแท็กซี่ชนเข้ามาที่ท้ายรถ เศษกันชนและไฟท้ายหล่นลงพื้น

คนขับรถวัยกลางคนจับหน้าผาก มองจากที่นั่งคนขับรถเห็นเด็กหนุ่มลงจากมาก็สีหน้าเปลี่ยน พูดด่าหนึ่งประโยค“ขับรถเป็นไหม!”

หวังหรุ่ยมองทั้งสองคนดึงกันไปมา เวลาที่กำลังไตร่ตรองจะเปลี่ยนรถ จู่ๆคนขับรถหนุ่มก็ดึงแขนต้องการให้เธอตัดสิน

เธอสีหน้าทำอะไรไม่ถูก เห็นท่าทางทั้งสองคนกำลังโกรธ หลังจากนั้นไม่นานฉันก็ยื่นข้อเสนอที่เป็นกลาง

“ทำไมไม่โทรเรียกบริษัทประกันดูล่ะ?”

เพิ่งจะพูดจบ ลุงคนขับรถกระชากแขนอีกข้างของเธอ

“งั้นสาวน้อยเธอไม่สามารถไปได้ อีกเดี๋ยวต้องอยู่ยืนยันความจริงให้ฉัน หมอนี่ขับรถบุ่มบ่าม ฉันกำลังรอสัญญาณไฟจราจร!”

หวังหรุ่ยพยายามดึงแขนกลับ สีหน้าลำบากใจ

“ไม่เป็นไรหรอกคุณลุง บริษัทประกันภัยและตำรวจจราจรมีหน้าที่ปฏิบัติตามกฎ ฉันอยู่ก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก พูดแล้วว่าฉันก็รีบ——”

เธอกำลังจะเดินไป ก็ถูกคนขับรถหนุ่มดึงกลับมา ทั้งสองคนพูดเถียงกัน ไม่มีความคิดจะปล่อยเธอ

สีหน้าที่ดีที่อึดอัดมาทั้งวันสุดท้ายก็พังทลายลง ประตูที่นั่งด้านคนขับที่อยู่ด้านหลังของรถแท็กซี่เปิดออก ผู้หญิงแต่งหน้าเข้มเดินลงมา

รูปร่างสูงผอม ใส่รองเท้าส้นสูงก็สูงกว่าหวังหรุ่ย หลังจากที่ลงรถก็เดินเข้ามา กอดคอของหวังหรุ่ยไว้

“นี่ พวกคุณสองคนกำลังรังแกผู้หญิงคนเดียว ดึงเธอไม่คิดจะให้ไป ไม่ได้ยินเธอพูดว่ากำลังรีบไหม?”

หวังหรุ่ยยังมึนงง จู่ๆก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นแปลกๆพุ่งตรงไปในสมอง ต่อมาคอก็ถูกรัดอย่างรุนแรง แก้มถูกกดไว้อยู่ที่วัตถุนุ่มๆ หลังจากดิ้นรนไปสองสามครั้งเพื่อดูว่าวัตถุนั้นคืออะไร ใบหน้าซีดเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

หวังหรุ่ยดิ้นรนหนีจากหน้าอกใหญ่ของผู้หญิง สีหน้าเกิดอาการอกสั่นขวัญหาย

“นี่ น้องสาว พวกเราเป็นผู้หญิง เธอยังเขินอะไร?”

ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะ เอามือโอบหน้าอก ตั้งใจยกเนื้อหน้าอกให้ใหญ่ขึ้น สีหน้าหยอกล้อ