ตอนที่ 538
บทที่ 539 อดทนอีกหน่อย
October 22, 2026
ห้องประชุมทนายความที่ศูนย์กักกันถนนจินหัวในเมืองจินหลิง เซิ่งอันหรานออกมาหลังประตูโดยสวมชุดนักโทษ ถึงแม้ว่าจะทำใจไว้แล้ว เมื่อเห็นความเหน็ดเหนื่อยที่ซ่อนเร้นภายใต้ใบหน้าสงบของผู้หญิง เฉียวเซินยังพูดออก
การแสดงออกบนสีหน้าเปลี่ยนไป เซิ่งอันหรานนั่งตรงหน้าเขากลับยิ้มหยอกล้อ
“คุณเป็นทนายความ สภาพเหตุการณ์น่าจะเห็นมาเยอะแล้ว ทำไมสีหน้าเหมือนไม่เคยเห็น”
“ผม คุณยังมีอารมณ์หยอกล้อ ดูเหมือนความเป็นห่วงของประธานอวี้มากกว่าจำเป็นแล้ว——”
เฉียวเซินได้สติกลับมา ยับยั้งความประหลาดใจเล็กน้อยในดวงตา มองเห็นเขาอีกครั้งก็สีหน้าเรียบเฉยราวกับน้ำ
“หนึ่งวันแทบจะให้คุณมาพบฉันแปดครั้ง ไม่ใช่เขาเป็นห่วงเกินไปแล้วเหรอ?”
“เกี่ยวกับโทษอาญาเวลาที่กักตัวไม่อนุญาตให้คนในครอบครัวเยี่ยม”
เฉียวเซินอธิบายความหมายในคำพูดของเซิ่งอันหราน และรีบพูดอธิบายอีก เซิ่งอันหรานกลับไม่สนใจและโบกมือ
“คุณนี่คือไม่ให้ฟ่านหลิงชวงสั่งสอนกระต่ายตื่นตูม ฉันไม่ได้มีความหมายแบบนั้น พูดแล้วว่า ถึงแม้สามารถเยี่ยมได้ ฉันก็ไม่อยากให้อวี้หนานเฉิงเห็นฉันตอนนี้”
พูดพลาง คำพูดที่ห่อเหี่ยวถูกปกปิดไว้อย่างง่ายดาย หลังจากนั้นก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“พูดเถอะ ครั้งนี้มามีข่าวอะไรอีก?”
เฉียวเซินไตร่ตรอง
“ประธานอวี้ให้ผมบอกต่อคุณ กู้อันกับหวานหว่านทางด้านนั้นไม่มีการเคลื่อนไหว เขาส่งคนไปเฝ้าดูแล้ว ให้คุณไม่ต้องเป็นห่วง เพียงแต่ที่สำคัญสามารถแน่ใจได้ว่าสือหมิงเฉียงพูดกับคุณเป้าหมายคือทำให้คุณโกรธเท่านั้น”
ได้ยินข่าวนี้ ทำให้หัวใจที่ตึงแน่นของเซิ่งอันหรานผ่อนคลายลง เธอพยักหน้า สายตามืดครึ้มลง
“แต่สือหมิงเฉียงคือรู้ว่าหวานหว่านอยู่ในมือพวกเรา ก็คือพูดว่าอาจจะเป็นไปได้มากว่าจะบอกข่าวนี้กับเกาหย่าเหวิน”
เฉียวเซินก็พยักหน้าคล้อยตาม
“มีความเป็นไปได้มาก”
ชะงักไปเล็กน้อย เขาก็จับหน้าผาก
“ยังมีเรื่องที่สอง พวกเพื่อนของคุณตอนนี้อยู่ข้างนอกก็รีบร้อนเหมือนมดที่อยู่ในกระทะ ก่อความวุ่นวายจะช่วยคุณออกไปให้ได้ เมื่อคืนประธานถูกภรรยาของประธานเกาด่าจนหน้าเขียว ประธานเกาก็ไกล่เกลี่ยแล้ว ถ้าหากคุณยอม สามารถยื่นขอประกันตัวได้ตลอดเวลา——”
เซิ่งอันหรานไม่คิดว่าจะหัวเราะ นึกถึงถานซูจิ้งโจมตีระเบิดใส่อวี้หนานเฉิงขึ้นมา ในฐานะที่เกาจ้านเป็นคนกลางก็โดนกระสุนปืนไม่น้อย
เห็นเซิ่งอันหรานแทบจะไม่พูด เฉียวเซินขยับกรอบแว่นตาสีดำของเขา หลังจากที่ลังเลก็เปิดปากพูด
“ก่อนที่ผมจะเข้ามาประธานเกาก็ดึงมือของผมตลอด ให้ผมพูดจูงใจให้คุณออกไป เห็นท่าทางของเขาเหมือนจะพังทลายกว่าคุณ——”
เซิ่งอันหรานจินตนาการสีหน้าลำบากใจของเขาได้ไม่ยาก เม้มริมฝีปากยิ้มและพูดถาม
“เทียนเอินพูดยังไงบ้าง?”
“กู้เทียนเอินเมื่อวานได้เบาะแส น่าจะเป็นคนสอดแนมที่เกาหย่าเหวินซื้อตัวมาอยากจะฟังข่าวของคุณ เวลานี้เขายังตามเบาะแสนี้ ดังนั้นความหมายคือให้คุณอยู่ในนี้อีกสองวัน แบบนี้พวกเขาจึงเปิดเผยพิรุธได้”
เซิ่งอันหรานได้ยินก็พยักหน้าเห็นด้วย
“งั้นคุณก็ไปบอกเกาจ้าน ให้เขาอดทนอีกหน่อย”
เฉียวเซินได้ยินก็ขยับแว่นตาของตัวเอง หวนกลับไปคิดท่าทางน้ำตาจะไหลของเกาจ้าน อดไม่ได้ที่จะลำบากใจ
“ก็ได้ ก็ทำได้แค่แบบนี้แล้ว”
เขาเหมือนเตรียมใจไว้แล้ว ในช่วงเวลาสำคัญก็ยังต้องเสียสละตนเองเพื่อความถูกต้อง
ออกจากศูนย์กักกันก็ค่ำแล้ว เบื้องหลังพระอาทิตย์ตกดินทิวทัศน์ส่วนใหญ่ของถนนจินหัวถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีทอง เฉียวเซินเดินหันหลังให้พระอาทิตย์ตก เงานั้นตกอยู่ตรงหน้าคุณ พร้อมกับลมกลางคืนที่เยือกเย็นความหนาวเย็นแผ่ซ่านเข้ามา
เร็วมากก็ใกล้จะเข้าฤดูหนาวแล้ว ต้นไม้ริมถนนยังโล่งมีใบเหลืออยู่ไม่กี่ใบ ระหว่างทางเดิน โคมไฟที่พันรอบต้นไม้จะสว่างขึ้นตามลำดับ เหมือนท่วงทำนองในบทประพันธ์