บทที่ 544 ฝีมือขั้นเทพ

ในอพาร์ตเมนต์ทางด้านทิศตะวันตกของเมืองจินหลิง กู้เทียนเอินเพิ่งจะเปิดประตูบานใหญ่เข้ามา เขาตะลึงกับฉากที่อยู่ตรงหน้า อ้าปากค้างและยืนอยู่ที่ประตูโดยไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหน

เสื้อผ้า รองเท้า และถุงเท้าถูกโยนลงบนพื้นของอพาร์ตเมนต์ ตั้งแต่ประตูจนถึงส่วนลึกของห้อง

มองแวบแรกมันดูไม่ต่างอะไรกับสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรมเลย

ก่อนที่เขาจะได้สติกลับมา ประตูห้องน้ำถูกผลักเปิดออก ซุนป๋อหยางเดินออกมาในชุดคลุมอาบน้ำสีชมพู

หลังจากลบเครื่องสำอางจากการแต่งหน้าปลอมเป็นผู้หญิง เขาดูหล่อเหลาเอาการ แต่ท่าทางการยกไม้ยกมือของเขาเหมือนผู้หญิงไม่มีผิด

"นั่งลงสิ"

เขาขยับชุด และมองไปที่โซฟา

กู้เทียนเอินมองไปที่โซฟาและเห็นว่าบนโซฟาเต็มไปด้วยเสื้อผ้า เขาเดินเข้าไปด้วยท่าทางรังเกียจเล็กน้อย ผลักกองเสื้อผ้าไปด้านข้าง เพื่อให้มีพื้นที่สำหรับนั่งลง

ขณะนั้นซุนป๋อหยางกำลังแต่งหน้าอยู่ที่หน้ากระจก สักพักเซรั่ม สักพักครีม ดูเหมือนขั้นตอนจะซับซ้อน กู้เทียนเอินมองเขาอย่างเงียบ ๆ หลังจากรอ 40 นาที ซุนป๋อหยางก็หันกลับมาและทำให้เขารู้สึกตะลึงงัน

คิ้วที่โค้งมนราวกับต้นหลิว ปากเหมือนเชอร์รี่ ขนตายาว และดวงตากลมโต นอกจากทรงผมที่เหมือนกับผู้ชายแล้ว ใบหน้าของทั้งหมดของเขางดงามราวกับเป็นผู้หญิงจริงๆ

กู้เทียนเอินส่ายหัวและปรบมือโดยไม่รู้ตัว

"ฝีมือระดับเทพจริงๆ"

ซุนป๋อหยางไม่สนใจคำชมของเขา เขาก้มลงหาถุงน่องสีดำบนพื้น หยิบมันขึ้นมา และเตรียมที่จะสวมใส่

กู้เทียนเอินเฝ้าดูตั้งแต่ต้นจนจบ ทำได้เพียงกลืนน้ำลายอย่างเงียบ ๆ

หลังจากสวมถุงน่องแล้ว เขาก็ลุกขึ้นและเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าทางด้านข้างเพื่อควานหาวิกผมสีเทาออกมา ซุนป๋อหยางมองกระจกอยู่ครู่หนึ่ง และหันกลับมาอีกครั้ง ยกเว้นแต่รูปร่างส่วนโค้งตรงนั้น อย่างอื่นมันไร้ที่ติ

“พี่ชาย ฉันสวยมั้ย ？”

เสียงพูดแหบๆ ตามด้วยการขยิบตาอย่างคาดไม่ถึง ขาเรียวๆของเขาเหยียดไปข้างหน้า นิ้วมือดูอ่อนช้อย ค่อย ๆ ยกชุดนอนขึ้นอย่างช้าๆ

ซุนป๋อหยางถูกรองเท้าส้นสูงขว้างมากระแทกที่น่องขา เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

กู้เทียนเอินอดไม่ได้ที่จะเตือนขึ้นว่า

“อย่าพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงแบบนี้ ขนลุก”

ซุนป๋อหยางจับน่องของตัวเอง ใบหน้าของเขาแดงก่ำ

“ถ้าไม่ใช่เพราะนักศึกษาปริญญาโทคนนั้น ฉันก็คงจะไม่มาทำเรื่องน่าอับอายแบบนี้ ”

ขณะที่พูดเขาก็ทำหน้าไม่พอใจ พร้อมกับเบนสายตาไปทางอื่น

"ส่งของชิ้นนั้นมาให้ฉันหน่อย"

กู้เทียนเอินมองตามสายตาของเขา ทันใดนั้นใบหน้าขาวๆของเขาก็แดงขึ้นมาในทันที

เมื่อเห็นอย่างนั้นแล้ว ซุนป๋อหยางอดหัวเราะไม่ได้

“จะอายอะไร ? นายก็ไม่ได้ดูเด็กขนาดนั้น หน้าอกของผู้หญิงก็น่าจะเคยเห็นไม่ใช่เหรอ？”

เมื่อกู้เทียนเอินได้ยินเขาเยาะเย้ยด้วยประโยคนี้ เขาจึงคว้าหน้าอกปลอมคู่นั้นขึ้นมา และโยนให้กับซุนป๋อหยางอย่างแรง

“ถ้ายังพูดไร้สาระอีก ฉันจะทำให้นายจบปริญญาตรีไม่ได้ ”

ซุนป๋อหยางค่อยๆถอดชุดนอนออกต่อหน้ากู้เทียนเอิน แล้วสวมหน้าอกปลอมบนร่างอันเป็นชายของเขา ความรู้สึกและลักษณะเหมือนของจริงมากๆ แม้ว่าเขาจะรู้ดีว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเป็นผู้ชาย แต่กู้เทียนเอินก็อดที่จะเขินอายไม่ได้ เขารีบวิ่งไปหลบอยู่ในห้องน้ำ

“เร็วเข้า รีบสวมเสื้อผ้าของนายซะ มีเวลาให้ 30 วินาที”

“ค่ะ พี่ชาย ไม่มีปัญหา ”

เสียงผู้หญิงที่ละเอียดอ่อนดังเข้ามาในห้องน้ำ ทำให้กู้เทียนเอินรู้สึกขนลุก

กู้เทียนเอินรอให้ซุนป๋อหยางเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก่อน เขาจึงจะออกมาจากห้องน้ำ ในขณะนี้เขากำลังนั่งอยู่บนโซฟาและดูโทรศัพท์

"ตอบกลับแล้ว "

สีหน้าของกู้เทียนเอินหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เขาก้าวไปข้างหน้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อมูลที่แสดงคือที่อยู่ในเขตชานเมือง