บทที่ 547 ฉันก็เป็นคนธรรมดา

ในการประกวดนักร้องประจำวิทยาเขตประจำปีของมหาวิทยาลัยจินหลิง ห้องโถงด้านในขนาดใหญ่เต็มไปด้วยที่นั่ง ภายใต้การแนะนำของฉินซั่วหยวนกู้อันเจอตำแหน่งที่สงวนไว้ด้านหลังโต๊ะกรรมการและมุมมองที่ยอดเยี่ยมโดยทั่วไปที่สามารถมองผู้เข้าแข่งขันได้อย่างทั่วถึง

เมื่อไฟหรี่ลง บางคนในหอประชุมก็เปิดป้ายไฟเล็กๆ ขึ้นมา และบางคนก็เข้าไปในสถานที่ด้วยแท่งไฟและผ้าคาดผมเล็กๆ เมื่อมองแวบแรกดูเหมือนฉากในคอนเสิร์ตเล็กๆ

กู้อันไม่คาดคิดมาก่อนว่าบรรยากาศที่เงียบสงัดนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจอย่างอธิบายไม่ถูก มีคู่สามีภรรยานั่งอยู่ข้างๆ และนิ้วของพวกเขาประสานกันตั้งแต่เข้ามา มือข้างหนึ่งของเด็กผู้หญิงถือป้ายไฟ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วย ด้วยความคาดหวัง

เด็กชายข้างกายดูหึงหวงเล็กน้อย เขาหันหน้าไปสังเกตเป็นเวลานาน นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเสน่หาถูกโอบล้อมไปด้วยความสูญเสียเล็กน้อย

“เช้าแบบนี้ยังหล่อขนาดนี้เชียว ? ฉันเสียใจนิดหน่อยที่นายได้ตั๋วข้างหน้า”

เด็กสาวหันหน้าและหัวเราะคิกคัก และเอนหัวพิงไหล่ การกระทำเล็กๆ น้อยๆ นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทลายความกังวลทั้งหมดในดวงตาของเด็กชาย

กู้อันมองดูอย่างอดไม่ได้ที่จะหันมองไปทางด้านขวา ดูเหมือนชายผู้นี้จะไม่ปฏิเสธฉากดังกล่าว เขาเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย ไฟที่กระจัดกระจายอยู่บนเวทีประทับรอยประทับใบหน้าของเขา และใบหน้าด้านข้างครึ่งหนึ่งแสดงความเพลิดเพลินอย่างป่าเถื่อน

ในขณะนั้นดูเหมือนว่าเสียงรอบๆ ตัวเขาจะหายไปในทันใด กู้อันได้ยินเพียงเสียงการเต้นของหัวใจของเขาเอง และภาพโดยรอบทั้งหมดก็พร่ามัว เพียงครึ่งหนึ่งของใบหน้าด้านข้างของเขาถูกขยายอย่างต่อเนื่องในดวงตา

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ยื่นมือออกมา แล้วเอนศีรษะพิงไหล่ด้านข้าง และยังคงเหยียดมือออกไป จับมือที่ใหญ่นั่นไว้

กู้อันดูแปลกใจเล็กน้อย เขาหันหน้าไปโดยไม่รู้ตัว ผมบนหน้าผากของกู้อันถูกับคางของเขา และอาการชาที่อธิบายไม่ได้ก็มาถึงหน้าอกของเขาในทันที

“เธอเป็นอะไร ?”

น้ำเสียงของเขาทื่อ และรีบปกปิดร่องรอยความตื่นตระหนกไว้

“ไม่มีอะไร ก็แค่เหนื่อยนิดหน่อย ช่วงนี้มีเรื่องอะไรเยอะเลย ฉันไม่ได้นอนหลับมาหลายวันแล้ว”

น้ำเสียงของเธอดูเรียบง่ายและธรรมดา มือของเธอก็กระชับขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเธอก็ดึงมันมาไว้ในอ้อมแขน ซึ่งไม่ต่างจากการแสดงท่าทางอวดดีกับเขาเมื่อเธอยังเป็นเด็ก

ดังนั้นเขาจึงทำเหมือนเมื่อก่อน มือข้างที่ว่างลูบผมของเธอ สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความอ่อนโยน

ขอเพียงในใจของพวกเขานั้นชัดเจน เมื่อเวลาผ่านไปข้างหน้าเรื่อยๆ พวกเขาไม่มีวันเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้

ความสงบภายในที่หายากถูกขัดจังหวะอย่างรวดเร็วโดยความโกลาหลอย่างฉับพลัน ฉินซั่วหยวนและโฮสต์อีกสาม คนค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นจากด้านหลังม่าน ท่ามกลางกระแสตอบรับและเสียงเชียร์จากผู้ชม ม่านขนาดใหญ่ก็ถูกดึงมันออกไป

มหาวิทยาลัยจินหลิงให้การสนับสนุนการพัฒนานักศึกษาอย่างรอบด้านเสมอมาในด้านวัตถุประสงค์ทางการศึกษา การแข่งขันนักร้องในวิทยาเขตเป็นประเพณีของวิทยาเขตที่มีมายาวนานเกือบสิบปี ยกเว้นคนจำนวนน้อยที่จะเข้าร่วมการแข่งขันนักร้อง พวกเขาเป็นน้องใหม่ในชั้นเรียนนี้ และอีกหลายคนก็เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในโรงเรียนอยู่แล้ว

พวกเขาสะสมแฟนคลับผ่านช่องทางต่างๆเช่นการแสดงในมหาวิทยาลัย ดังนั้นการแข่งขันดังกล่าวจึงถือเป็นโอกาสในการแสดงตัวในขณะที่ร้องเพลงบนเวทีมักมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ชมที่อยู่ใต้เวทีทำให้ฉากนั้นร้อนระอุอย่างต่อเนื่อง

กู้อันสังเกตการแสดงออกของกู้เจ๋ออย่างเงียบ ๆ แต่ไม่ว่าจะเป็นเพลงรักที่เต็มไปด้วยความรักหรือเพลงแร็พที่หลงใหล เขามักจะมีการแสดงออกที่สงบแต่อ่อนโยน

จนถึงครึ่งหลังน้องใหม่ปรากฏตัวบนเวที เด็กชายสวมสไตล์ฮิปฮอปและแสดงฮิปฮอป การร้องเพลงไม่ได้แย่ แต่บางทีเขาอาจกระตือรือร้นที่จะแสดงออก เขาสลับการแสดงสตรีทแดนซ์ในตรงกลางมีการเคลื่อนไหวที่งดงามตระการตา

มีเสียงปรบมืออันอบอุ่นบนสนาม และแม้แต่กู้อันก็อดไม่ได้ที่จะถูกดึงดูดด้วยการแสดงนี้ เมื่อเด็กชายทำผิดพลาดอย่างกะทันหันในการตีลังกากลับ เขาก็ล้มลงกับพื้นโดยคว่ำเท้าลง

ทุกคนดูตกตะลึงและเสียงเชียร์ก็หายไปในทันที

ใบหน้าของเด็กชายดูเขินอายเล็กน้อย กู้อันมองเห็นใบหน้าที่เสียสติไปอย่างชัดเจน แต่เขาก็รีบลุกจากพื้น แล้วเริ่มแสดงต่อไป

การแสดงต่อไปนี้เริ่มผิดพลาดบ่อยครั้ง การแสดงแอ็กชันลดลงเรื่อยๆ และเพลงที่ร้องเริ่มมีบีตหลายจังหวะ ในที่สุด ฉากก็วุ่นวาย และผู้ชมก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

ในที่สุดเด็กชายก็ร้องเพลงไม่จบ น้ำตาเขาคลอเบ้า เขาถอนตัวจากเวทีท่ามกลางความร้อนระอุของเสียงเพลง