บทที่ 548 ไม่มีลูกแล้ว

“เมื่อบรรลุความปรารถนาอันแท้จริงของเจ้าแล้วเท่านั้นจึงจะถือว่าเจ้าได้ไปสวรรค์——”

เขามองดูเธอและร้องเพลงสุดท้ายแม้ว่าเขาจะไม่สามารถพูดอะไรได้ในระหว่างช่วงเวลานี้แต่การกระทำนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะแสดงจุดยืนของเขา “อยู่ด้วยกัน อยู่ด้วยกัน——”

เสียงเชียร์จากด้านล่าง บรรยากาศอันอบอุ่นนั้นตกตะลึง

ฉินซั่วหยวนมอบดอกกุหลาบในมือให้กู้อัน ดวงตาเต็มไปด้วยความรัก เสียงที่ชัดเจนของเขาถูกส่งผ่าน

ไมโครโฟน และในที่สุดก็ก้องกังวานไปทั่วห้องโถงด้านใน

“อันอัน ครั้งแรกที่ผมเห็นคุณคือวันที่คุณมารายงานตัวที่โรงเรียน ผมเข้าหาคุณโดยฉวยโอกาสของสมาคมนักศึกษาเพื่อช่วยนักศึกษาใหม่ลงทะเบียน ต่อมาผมเชิญคุณเข้าร่วมทีมอภิปรายหลายต่อหลายครั้ง ชอบคุยโต้วาทีกับคุณ ผมชอบพาคุณไปกินของขบเคี้ยวหลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการเรียน——”

สิ่งที่เขาพูดนั้นจริงใจ สายตาของเขามองไปยังร่างของกู้อันเสมอ

“ฉันไม่เคยถูกใครทำให้ใจเต้นแรงแบบนี้มาก่อน ฉันคิดมานานมาก ไม่อยากเป็นแค่เพื่อนธรรมดากับคุณ แต่เป็นแฟนของผมได้ไหม ?”

กู้อันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระสับกระส่ายเล็กน้อยเมื่อเธอพูดคำขอครั้งสุดท้าย ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด เธอยังไม่ได้สติเต็มที่ และข้างหูของเธอก็มีเสียงดังตะโกน “ตอบตกลงเขา——”

ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบคอเธอ และมีเสียงคำรามในหัว ระหว่างฟ้าแลบและฟ้าร้อง เธอครุ่นคิดถึงสิ่งต่างๆ มากมาย แต่ส่วนใหญ่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับชายที่อยู่ตรงหน้าเธอเลย

เสียงหนึ่งดังก้องอยู่ในใจของเธอ ก่อนที่จะตอบครั้งสุดท้าย เธอหันศีรษะไปโดยไม่สามารถควบคุมได้

ดวงตาของเธอสบกับชายที่อยู่ข้างหลัง

ไม่มีความคาดหวังในสายตาของเธอ แต่สิ่งสุดท้ายที่เธอเห็นคือความสดใสและงุนงงบนใบหน้าของเขา และมีรอยยิ้มที่อบอุ่นเล็กน้อยยกขึ้นที่มุมปากของเธออย่างช้าๆ

เขามองดูเรื่องตลกของชายหนุ่มคนนี้จากมุมมองของผู้อาวุโสของเขา วิธีหลีกหนีที่อิสระและง่ายดายทำให้ใจของกู้อันรู้สึกเท่ขึ้นเล็กน้อย

ในที่สุดเธอก็หันกลับมา รอยยิ้มที่อ่อนโยนค่อยๆ รวมตัวกันที่มุมปากของเธอ และเอื้อมมือไปหยิบดอกกุหลาบในมือของเขา

“ค่ะ”

คำง่ายๆคำเดียวหลุดออกมาจากฟันของเธอ ตามด้วยเสียงปรบมือดังสนั่นและเสียงเชียร์จากผู้ชม

ใบหน้าของฉิวซั่วหยวนมีความสุข แต่เขาค่อนข้างแน่ใจในตอนจบแล้ว เขาจับไหล่ของกู้อัน โดยไม่รู้ตัวและโบกมือให้ทุกคนในกลุ่มผู้ชม

รอยยิ้มบนใบหน้าของกู้อันค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีซีด และในกลุ่มที่ถอยกลับอย่างช้าๆ เธอมองดูกู้เจ๋อที่ค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่นั่งของเขาและจากไปพร้อมกับทุกคน

แม้ว่าแสงไฟในหอประชุมในโถงชั้นในจะสลัว แม้ว่าฝูงชนจะแน่น แต่เธอก็ยังสามารถจ้องมองหลังของเขาไว้ได้ในพริบตา

อารมณ์ของกู้เจ๋อดูเหมือนจะสงบลงมาก เขาไม่สนใจความรักของหนุ่มสาววัยรุ่นอายุยี่สิบปีมานานแล้ว และเขาก็มีเหตุผลและเป็นกลางในความรู้สึกของเขาเสมอ เขาจะไม่คัดค้านความสัมพันธ์ของกู้อัน กับเด็กผู้ชายที่มีบุคลิกและความรู้ที่เหนือกว่า

เมื่อเทียบจากบทบาทของพ่อแล้ว เขาจะไม่ทำเช่นนี้

แต่เห็นได้ชัดว่าเขามีเหตุผลเกินไป เขาคิดและตัดสินอย่างมีเหตุผลมาหลายปีแล้ว จนเขาเกือบลืมไปว่าเขาเป็นคนมีเนื้อและเลือดด้วย หัวใจเต้นแรงอย่างฉับพลันทำให้เขาต้องออกจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว

เขาขึ้นรถ ปิดประตูและแยกความวุ่นวายบนท้องถนนออกไปชั่วคราว ขณะที่เขาเอนหลังพิงเบาะคนขับและหลับตา โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นขึ้นมา

เขาหลับตาลงครู่หนึ่งรอจนกระทั่งมีสายที่สองมาก่อนที่จะเอื้อมมือไปรับ เขาไม่เห็นข้อมูลหมายเลขผู้โทร เมื่อได้ยินเสียงจากปลายสาย เขาก็สะดุ้งตื่นขึ้นเล็กน้อยและนั่งตัวตรง

“กินข้าวด้วยกันเถอะ”

“ตกลง”

วางสาย เขาสตาร์ทเครื่องยนต์อย่างช้าๆ และขับรถไปยังที่หมาย

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง เขาก็มาถึงคอนโด ลิฟต์ขึ้นไปที่ชั้นที่สิบเจ็ด เขากดกริ่งประตูครู่หนึ่ง ไม่นานประตูอพาร์ตเมนต์ก็เปิด ลิเลียนสวมชุดนอนผ้าไหมซาตินสีเงินยืนอยู่ที่ประตู

“เข้ามาสิ”

เธอหันหลังกลับและพับเข้าไปในบ้าน กู้เจ๋อเดินตามและเข้าไปในประตู ความอุ่นภายในบ้านผ่านเข้ามา เขาถอดเสื้อคลุมออกโดยไม่รู้ตัว แล้วแขวนไว้บนไม้แขวนเสื้อที่ประตู จากนั้นก็คลายเนกไทที่คอของเขาออก

เมื่อเข้าไปในห้องอาหาร เขาก็เห็นว่ามีสามจานและซุปหนึ่งที่ ดูเหมือนว่าทักษะการทำอาหารของเธอยังยอดเยี่ยมอยู่ ลิเลียนก็เข้าไปในครัวและหยิบหม้อปรุงอาหารออกมา ผ่านไปครู่หนึ่งก็ยกจานหนึ่งออกมา

“โอ๊ย ร้อนมาก——”

ทันทีที่เธอก้าวออกจากประตูห้องครัว ลิเลียนก็กรีดร้องขึ้นมา กู้เจ๋อได้ยินเสียงนั้นและรีบหยิบหม้อจากมือของเธอ ขณะที่ลิเลียนใช้มือทั้งสองจับติ่งหูแล้วเดินตามเธอไป

กู้เจ๋อพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“คุณทำอาหารไม่เป็น ไปกินข้าวข้างนอกเถอะ”