บทที่ 560 งั้นก็อย่าเป็นลูกสาวฉัน

อุณหภูมิในเซี่ยงไฮ้นั้นอบอุ่นกว่าในจินหลิง แต่ความชื้นในอากาศนั้นทำให้คนปรับตัวได้ยาก

เด็กผู้หญิงในความมืดนั่งอยู่บนโซฟา ใช้นิ้วแตะหน้าจอคอมพิวเตอร์ ดวงตาของเธอก็ดูสง่าผ่าเผยเล็กน้อย ลมข้างนอกหน้าต่างพัดกระทบกระจก ราวกับว่าลมกำลังพัดเข้า กู้อันห่มผ้าคลุมรอบตัว เธอลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องครัวเพื่อเทน้ำ

ส่วนที่ต่อกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงอยู่ต่อกับแบบสอบถามของความเสี่ยงในการติดเชื้อเอดส์

เธอเปิดไฟในครัว จู่ๆ ไฟก็ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด เธอยืนอยู่ที่ประตูและรินน้ำอุ่นอย่างช้าๆแก้วหนึ่งแล้วหยิบยาในตู้ไปกิน

เมื่อฉันกลืนลงไป ฉันรู้สึกคลื่นไส้ในท้อง กินยาเสร็จ ฉันก็เทน้ำหนึ่งแก้ว กริ่งประตูก็ดังขึ้นข้างหลังฉัน

“เอาข้าววางไว้หน้าประตูละกัน”

กู้อันที่ถือแก้วน้ำตะโกนออกไปหนึ่งประโยค แต่คนข้างนอกราวกับไม่ได้ยิน เขากดกริ่งอีกสองครั้ง เธอไม่คิดอะไรมากแล้วเดินไปที่ประตู เมื่อเปิดประตูออกเธอก็ตกใจกับภาพที่เห็นจนพูดไม่ออก

แก้วน้ำในมือตกลงบนพรมดัง“เพล้ง” น้ำอุ่นหกลงบนพรม แก้วน้ำที่ตกลงไปกลิ้งไปสองครั้ง จากนั้นก็ตกลงที่ข้างเท้าชายคนนั้น

กู้เจ๋อสวมชุดสูทบาง ร่างกายเปียกไปด้วยฝน ทำให้เขารู้สึกหนาวเย็น ผมเขาเปียกปอน หน้าเปียก และดวงตาของเขาก็เปียก

กู้อันใช้มือข้างหนึ่งจับประตูไว้ ไม่คิดว่าเขาจะมาที่นี่ หลังจากที่เธอฟื้นคืนสติ ความคับข้องใจและความสิ้นหวังมากมายสะสมอยู่ในใจเธอได้กลืนกินเธอไปพร้อมๆกัน

เธอโน้มตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเขาโดยไม่สนใจน้ำฝนบนร่างกายของเขา หน้าอกของเขาไม่อบอุ่นเหมือนเมื่อก่อน แต่ก็ยังแข็งแรงเหมือนเดิม ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมากซึ่งเกือบจะล้มลง

มือของกู้เจ๋อโอบกอดกู้อันไว้ เซลล์ทั้งหมดในร่างกายรับรู้ถึงการมีอยู่ที่สูญหายและถูกค้นพบ และความเหนื่อยล้าในดวงตาก็ถูกกลบด้วยอารมณ์อื่น

หลี่เยี่ยนรีบตามหลังเขาไป

“ประธานกู้ คุณรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวจะป่วย——”

หลี่เยี่ยนกำลังถือเสื้อผ้าสะอาดของกู้เจ๋ออยู่ในมือ แต่เมื่อเขาเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า เขาอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง ร่างกายของเขาก็หยุดนิ่งอยู่กับที่ และมือข้างหนึ่งเอามือปิดปากของเขาโดยไม่รู้ตัว

เมื่อกู้อันได้ยินเสียงเธอก็ออกจากอ้อมแขนของกู้เจ๋อ เธอหลีกทางไปเล็กน้อย เปิดทางให้เขาเข้ามา

“คุณไปอาบน้ำอุ่นก่อนเถอะ”

กู้เจ๋อหลับตา หยิบเสื้อผ้ามาจากมือของหลี่เยี่ยน แล้วหันศีรษะไปสั่ง

“รอฉันที่รถ”

หลี่เยี่ยนรีบถอยเท้าที่เดินตามเขาเข้าไปในประตู หลังจากเขาตอบแล้วเขาก็หายไปจากประตู

เมื่อกู้เจ๋อออกมาจากห้องอาบน้ำ ร่างกายของเขายังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม แต่ตอซังที่แก้มของเขาชัดเจนพอๆ กับรอยเลือดใต้ตาของเขา ซึ่งเผยให้เห็นลมหายใจที่ค่อนข้างหดหู่

กู้อันนั่งอยู่บนโซฟา ดูทีวีอย่างตั้งใจ ห้องนั่งเล่นยังคงไม่เปิดไฟ มีเพียงแสงจากทีวีเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่สองแสงมายังเธอ

“กลับไปกับฉันเถอะ”

กู้เจ๋อยืนอยู่หน้าประตูห้องครัว แสงไฟสว่างจ้าจากด้านหลังเขาสะท้อนให้เห็นสีหน้าที่ไม่ชัดเจน กู้อันปรับช่องทีวี แล้วไม่เงยหน้าขึ้นมาครู่หนึ่ง

“ฉันกลับไปกับคุณไม่ได้”

ตอนนี้อารมณ์ของเธอกลับมาแล้ว ฉันไม่จำเป็นต้องเดาก็รู้จุดประสงค์ของการมาของเขาและสิ่งที่เขาจะพูดกับตัวเอง ดังนั้นเธอจึงเน้นหัวข้อในครั้งเดียว

“ตอนนี้ฉันไม่สามารถกลับไปกับคุณได้ รอให้กินยาหมด ตรวจเช็กเรียบร้อย หลังจากแน่ใจแล้วว่าทุกอย่างไม่มีปัญหาฉันจะกลับไปเอง”

เมื่อเขาพูดคำเหล่านี้ เขาก็ไม่ค่อยมั่นใจ กู้เจ๋อยืนห่างออกไป และเสียงที่เย็นชาและเด็ดขาดดังมาจากห้องครัว

“ถ้าสุดท้ายแล้วผลมันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดล่ะ ?”

งั้นเธอคิดจะซ่อนตัวไปตลอดชีวิตเลยเหรอ ?

แม้ว่าความเป็นไปได้นี้จะวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอนับพันครั้ง แต่เธอก็ยังอยู่ในภวังค์เมื่อได้ยินกู้เจ๋อพูดถึงเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เธอเปิดทีวีเสียงดังขึ้น เอนกายลงบนโซฟา และแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไร

เธอไม่สามารถตอบคำถามได้ แต่เธอก็ไม่สามารถโน้มน้าวตัวเองให้อยู่กับเขาได้หากเธอติดเชื้อไวรัส

มันยุ่งยากราวกับเป็นระเบิดเวลา

กู้เจ๋อก้าวเข้ามาใกล้ ร่างกายของเขาปิดกั้นแสงจากหน้าจอทีวี และเขามองลงไปที่หญิงสาวบนโซฟา เธอมีผมยาวสลวยและมีผ้าคลุมไหล่ เธอกอดแค่หมอนและไม่สบตาเขาอย่างดื้อรั้น