ตอนที่ 560
บทที่ 561 ตอนจบ ปีที่ดี
October 22, 2026
สามเดือนต่อมา
เซิ่งอันหรานสวมเสื้อแจ็กเกตหนา และเมื่อเธอลงบันไดมาซูฮวนก็กอดต้นขาของเธอ
“หม่าม้าจะไปไหนเหรอ ? ป่าป๊ากำลังแกล้งพี่จิ่นซีอยู่นะ”
เซิ่งอันหรานอุ้มซูฮวนขึ้นมา และตามนิ้วเธอมองไปยังห้องนั่งเล่น และเห็นอวี้จิ่นซีกับอวี้หนานเฉิงกำลังเล่นหมากรุก ทั้งสองคนจ้องหน้ากันอย่างมีความสุขราวกับจะเข่นฆ่ากัน
“จิ่นซี นายจะแพ้อีกแล้วนะ”
ใบหน้าของอวี้หนานเฉิงสงบ แต่น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ซูฮวนทำสีหน้าทนไม่ได้
“พี่จิ่นซีถ้าแพ้อีกละก็วันส่งท้ายปีเก่าพี่จะไม่ได้เงินขวัญถุงนะ”
เซิ่งอันหรานรู้สึกประหลาดใจ
“เธอสองคนเดิมพันเงินขวัญถุงกัน ?”
“ใช่ค่ะ พี่จิ่นซีเสียเงินขวัญถุงของคุณลุงคุณป้า และคุณลุงเกาจากการแพ้ไปหมดแล้ว”
เมื่อเห็นใบหน้าซูฮวนน้อยของเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจต่ออวี้จิ่นซี เซิ่งอันหรานก็อดไม่ได้ที่จะคิดความคิดและพึมพำคำสองสามคำในหูของเธอ เด็กตัวเล็ก ๆ ก็รู้สึกตื่นเต้นและรีบหลุดจากอ้อมแขนของเซิ่งอันหราน เขาวิ่งไปและคว้าต้นขาของอวี้หนานเฉิงไว้
“ป่าป๊าป่าป๊า หนูเหนื่อแล้ว”
อวี้หนานเฉิงลดสายตาลง นัยน์ตาจริงจังเริ่มอ่อนลงครู่หนึ่ง จากนั้นก็อธิบายอย่างอดทน
“ป่าป๊าเล่นตานี้จบแล้วไปเล่นเกมไปเพื่อนลูกดีไหม ?”
“ป่าป๊าป่าป๊า คุณต้องไปเป็นเพื่อนหนูตอนนี้”
เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ลากแขนของอวี้หนานเฉิงและนั่งบนพื้น อวี้หนานเฉิงต้องลุกจากเก้าอี้ของอาจารย์และอุ้มซูฮวนขึ้นมา
“หนูนั่งข้างพ่อ แล้วดูว่าพ่อจะเอาชนะพี่จิ่นซียังไงดีไหม ?”
ดวงตาของเด็กน้อยก็สว่างขึ้นทันใด เธอกะพริบตาสองครั้งไปทางด้านหลังอวี้หนานเฉิง เสียงหัวเราะของเขาก็กลายเป็นความสุขในทันใด
“ตกลงค่ะ”
อวี้หนานเฉิงอุ้มซูฮวนขึ้นมา ในตอนนี้เขาถึงสังเกตเห็นว่าเซิ่งอันหรานมาอยู่ข้างกายเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
“คุณไม่ได้บอกว่าจะไปโรงพยาบาลเหรอ ?”
“อ่อ กำลังจะไปค่ะ มาทักทายคุณก่อน”
ดวงตาของเซิ่งอันหรานนั้นเจ้าเล่ห์และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม อวี้หนานเฉิงยังคิดว่ารอยยิ้มที่เต็มไปด้วยดวงดาวนั้นมุ่งมาที่เขา และอารมณ์ของเขาก็ชัดเจนขึ้นเล็กน้อย
“งั้นคุณรีบไปเถอะ ตอนเย็นยังต้องไปทานข้าวส่งท้ายปีกับคุณปู่ อีกเดียวเทียนเอินและเย่จื่อก็จะถึงบ้านแล้ว”
“ค่ะ งั้นฉันไปนะ”
เซิ่งอันหรานรีบออกไปจากห้องนั่งเล่น มีเสียงของอวี้จิ่นซีที่ไม่อดทนแล้วดังขึ้นข้างหลัง
“พ่อ ไม่ต้องวุ่นวายแล้ว ตาคุณแล้ว”
เมื่ออวี้หนานเฉิงได้ยินเขาก็หันกลับมาที่กระดานหมากรุก และการแสดงออกของเขาก็เปลี่ยนไป
“ใครเอาเบี้ยของฉันไป ?”
อวี้จิ่นซีทำท่าทางไร้เดียงสา
“ไม่นะครับ ไม่มี”
การทะเลาะวิวาทระหว่างพวกเขาสองได้ยินไม่ชัดมากอีกต่อไปแล้ว และรอยยิ้มของเซิ่งอันหรานก็ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นเธอก็ขับรถไปโรงพยาบาล
ในที่สุดโรงพยาบาลก็ไร้ผู้คน แม้แต่วันส่งท้ายปีเก่าก็ไม่มีกลิ่นอายของวันส่งท้ายปีเก่า เซิงอันหรานเดินไปตามถนนไปยังหอผู้ป่วยที่คุ้นเคย ทันทีที่เขาเคาะประตูสองครั้ง ใบหน้าขาวอันอ่อนโยนของหลานจิงจิงก็ออกมาจากหลังประตู
“พี่อันหราน คุณมาแล้วเหรอ”
“อืม”