บทที่ 61 ต้องทำสิ่งที่สัญญากับเธอไว้ให้สำเร็จ

ที่ร้านกาแฟชั้น 1 ของเซิ่งถังกรุป ใกล้จะถึงเวลาของมื้อเย็นแล้ว แต่กลับไม่มีคนเลย

หลังจากที่พนักงานเสิร์ฟวางกาแฟลงบนมุมโต๊ะ เขายิ้มและพยักหน้าให้เซิ่งอันหราน ราวกับดูคุ้นเคยกันมาก

เซิ่งอันหรานมักจะทำงานในล็อบบี้ที่ชั้นหนึ่ง ดูคุ้นเคยกับผู้คนในร้านค้าเล็กๆที่ชั้นหนึ่งเป็นอย่างมาก

“พ่อ มาที่นี่ทำไม？” เธอคนกาแฟด้วยความคับข้องใจเล็กน้อย

ชายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอายุประมาณห้าสิบปี ในชุดสูทสีน้ำตาล ผมสีดำผสมกับสีขาว นาฬิกาข้อมือที่อยู่ข้างซ้ายมูลค่ากว่าล้านเหรียญก็ส่องประกายระยิบระยับ

“เมื่อวันเสาร์พี่สาวของคุณไปงานหมั้นของเฉียวเจ๋อ บอกว่าได้เจอกับคุณและบอกฉันว่าคุณทำงานที่นี่”

เซิ่งอันหรานเดาว่าเซิ่งอันเหยาจะต้องเกิดความหึงหวงแน่ถ้าเกิดนึกย้อนกลับไปในวันนั้น แต่ในตอนนี้กลับมีอารมณ์ที่เย็นชาขึ้น

“เธอยังพูดอะไรอีก？เกรงว่าจะไม่มีอะไรดีเลยใช่ไหม？”

พ่อเซิ่งขมวดคิ้ว

“เธอเพิ่งบอกฉันว่าคุณทำงานที่นี่ คุณจะพูดอะไรที่ไม่ดีได้อย่างไร อันหรานเธอความเข้าใจพี่สาวของคุเธอผิดไปแล้วใช่ไหม？”

เซิ่งอันหรานบีบช้อนในมือ ใบหน้าของเธอไม่ค่อยดีนัก “ฉันจะเข้าใจอะไรเธอผิด ไม่มีอะไรมากไปกว่านิสัยที่ไม่เหมือนกันของเรา”

“เหยาเหยาอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก แต่เธอก็ยังห่วงใยน้องสาวมาก เพราะเธอเป็นครอบครัวเดียวกันและปฏิบัติกับเธอด้วยความจริงใจมากกว่าคนข้างนอกซะอีก อันหราน...”

“พ่อ” เซิ่งอันหรานขัดจังหวะเขา “มาหาฉันเพื่อปรับความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องของเราใช่ไหม？”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ พ่อเซิ่งก็เหลือบมองมาที่เธอ

“ฉันได้ยินมาว่าเธออยู่กับประธานอวี้จากเซิ่งถังกรุป เป็นเรื่องจริงใช่ไหม?”

เมื่อพ่อของเธอถามเรื่องนี้ เซิ่งอันหรานก็ไม่ได้แปลกใจอะไร

ตั้งแต่เซิ่งอันเหยากลับมาพูดคุยเกี่ยวกับการพบกันที่งานเลี้ยงหมั้น เธอก็ไม่พลาดที่จะพูดถึงความสัมพันธ์ของเธอกับอวี้หนานเฉิง เพราะตอนนั้นมีปัญหามาก แม้ว่าเธอจะไม่พูดก็ตาม พ่อของเธอก็จะเคยได้ยินจากเพื่อนคนอื่นๆ ฉลาดเหมือนเซิ่งอันเหยา แน่นอนเขาจะไม่ปล่อยให้เรื่องใหญ่และจะไม่บอกกับพ่อของเธอจากปากของตัวเองแน่

เธอควรกังวลด้วยว่าถ้าพ่อเซิ่งถามเรื่องนี้จากคนอื่น จะทำให้เธอจะวิ่งไปที่งานเลี้ยงงานแต่งงานในวันนั้น

“แล้วถ้าเป็นเรื่องจริงหรือของปลอมล่ะ?” เซิ่งอันหราน ก้มหน้าและไม่ปฏิเสธ แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะยอมรับอย่างไม่เป็นทางการ

“หลายปีมานี้ ฉันผ่านมายังไงบ้าง คุณก็ไม่เห็นสนใจมันเลย เพราะงั้นเรื่องนี้ก็ปล่อยมันไปเถอะ ฉันจะจัดการเอง”

สำหรับความเฉยเมยของเซิ่งอันหราน พ่อเซิ่งไม่ได้โกรธ แต่ค่อนข้างกังวลและเป็นห่วงเธอ

“ฉันได้ยินมาว่าเขามีลูกแล้ว ถ้าเธออยู่กับเขา มีหลายสิ่งที่จะให้พิจารณา”

เซิ่งอันหรานค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

“ถ้าฉันบอกว่าฉันมีลูกด้วยล่ะ?”

ใบหน้าของพ่อเซิ่งค่อยๆ เปลี่ยนไป

เซิ่งอันหรานรอให้พ่อของเธอโกรธ และเนื่องจากเธอมีเหตุมีผล เธอจึงรอให้พ่อของเธอโกรธตัวเองเพื่อที่เธอจะได้ระบายความสงสัยและความไม่พอใจของเธอตลอดหลายปีที่ผ่านมา

แต่คุณพ่อเซิ่งกลับดูประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจิบกาแฟแบบสั่นๆ ราวกับว่าเขาต้องการสงบจิตใจของเขาเอง หลังจากดื่มกาแฟหนึ่งถ้วยแล้ว เขาก็ดูเหมือนพ่อที่เป็นพ่อ

"มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่?"

“5 ปีที่แล้ว ฉันไปต่างประเทศ มีลูกที่นั่นและก็ไม่อยากที่จะเอากลับไปที่บ้าน”

คำตอบของเซิ่งอันหรานดูไม่มีเหตุมีผล

“งั้นแสดงว่า...ก็ห้าขวบแล้ว”

คิ้วที่ขมวดคิ้วของพ่อเซิ่งก็ค่อยๆปกติขึ้น มันยากที่จะสงบลงอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่มีวี่แววของความโกรธ เขาถามหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง “ผู้ชายหรือผู้หญิง?”