บทที่ 68 คืนนี้ฉันจะไม่กลับ

เซิ่งอันหรานรู้สึกหงุดหงิด เธอไล่ให้ผู้ชายทั้งสองคนออกจากครัว

วันนี้ทั้งคู่ไปกินยาอะไรผิดมาล่ะ หากว่าพวกเขายังอยู่ในครัว เกรงว่าอาหารมื้อนี้คงจะทำไม่เสร็จ

อวี้หนานเฉิงและเส้าซือถูกไล่ออกจากห้องครัว ทั้งคู่ต่างก็มองหน้ากัน สายตาทั้งคู่ต่างก็ไม่ยอมแพ้

ในขณะที่เซิ่งเสี่ยวซิงและอวี้จิ่งซีกำลังแอบฟังอยู่ทางด้านหลังประตู พวกเขาอดขำไม่ได้

“ดูสิ ฉันก็บอกไปแล้ว หากว่าจะมีแรงกดดันมันจะก่อให้เกิดแรงจูงใจ ” ใบหน้าของเซิ่งเสี่ยวซิงเต็มไปด้วยความพอใจ

อวี้จิ่งซีพยักหน้าเห็นด้วย ใบหน้าของเขาดูร่าเริงอย่างเห็นได้ชัด

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นป่าป๊าเป็นคนเริ่มลงมือก่อน

อาหารมื้อเที่ยงดูอุดมสมบูรณ์เป็นพิเศษ ต้มเนื้อปลา ปีกไก่ตุ๋นน้ำแดง หมูผัดผักกาด มะเขือเทศผัดไข่ อาหารสามจาน และซุปหนึ่งถ้วยถูกจัดวางลงบนโต๊ะ กลิ่นหอมตลบอบอวล

ทุกคนทานอาหารกันอย่างเต็มที่ ข้าวสวยและอาหารมีอย่างล้นหลาม

เด็กทั้งสองคนกลับไปเล่นต่อในห้องนอนหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ เส้าซือเก็บจานอาหาร เพราะกลัวว่าจะมีคนมาแย่งหน้าที่ จากนั้นก็เดินเข้าครัวไปล้างจาน

“อันหราน ฉันรับรองว่าจะล้างจานให้สะอาด”

เซิ่งอันหรานรู้สึกยินดีมาก เธอไม่มีอะไรที่จะต้องไปเกรงใจเขา "ถ้าอย่างนั้นนายล้างเถอะ อย่าทำจานชามฉันแตกล่ะ"

"วางใจได้"

เส้าซือยกจานชามและเดินเข้าไปที่ห้องครัว หลังจากที่ล้างจานไปได้สักพัก เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ที่ตัวเองต้องมาลำบากล้างแบบนี้ นี่ไม่ใช่เป็นการเปิดโอกาสให้อวี้หนานเฉิงและอันหรานอยู่ด้วยกันสองต่อสองเหรอ? และเมื่อเขาหันหลังกลับไปมองยังห้องนั่งเล่น ปรากฏว่าทั้ง 2 คนไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว หายไปไหนล่ะ?

ในห้องนอนของเซิ่งเสี่ยวซิง ผู้ใหญ่สองคนและเด็กๆกำลังนั่งรวมกลุ่มกันอยู่ โดยมีกระดานหมากรุกอยู่ตรงกลาง คนทั้งสี่นั่งเล่นด้วยกันอย่างตั้งใจ

"หนูชนะแล้ว! ทุกคนแพ้แล้ว โดนแปะสติกเกอร์หนึ่งอัน"

เสี่ยวซิงซิงแปะสติกเกอร์สีเหลืองลงบนใบหน้าของอวี้หนานเฉิงด้วยความตื่นเต้น จากนั้นก็แปะสติกเกอร์ให้กับเซิ่งอันหรานและอวี้จิ่งซีตามลำดับ

สักพักใหญ่ๆ ใบหน้าของทั้งสี่คนก็เต็มไปด้วยสติกเกอร์

เส้าซือสวมถุงมือยางสำหรับล้างจาน เขายืนอยู่ที่ประตูพร้อมกับถอนหายใจ "เล่นอะไรกันทำไมถึงไม่เรียกฉันมาเล่นด้วย ให้ฉันล้างจานอยู่คนเดียว มันไม่มากเกินไปเหรอ"

ทั้งสี่คนหันหน้าไปมองที่ประตูพร้อมๆกัน

เซิ่งอันหรานรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เพราะเส้าซือเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเมื่อวานนี้ และต่อให้เป็นคนคุ้นเคยแค่ เธอก็ไม่ควรที่จะปฏิบัติต่อเขาแบบนั้น ดังนั้นเธอจึงเสนอขึ้นว่า "หรือ นายมากับพวกเขาสิ เดี๋ยวฉันจะไปล้างจานเอง?"

“ใครอยากเล่นกับเขาล่ะ？”

เส้าซือขมวดคิ้วคิดทบทวน เขารู้ว่าเซิ่งอันหรานคงจะไม่ยอมให้อวี้หนานเฉิงเป็นคนไปล้างจานแน่ ดังนั้นเขาพูดอย่างไม่เต็มใจขึ้นว่า

“รอให้ฉันล้างจานเสร็จก่อน เดี๋ยวฉันจะกลับมา”

เมื่อพูดจบ เขาก็หันหลังกลับเดินเข้าไปในครัวอีกครั้ง และเริ่มทำการล้างจานอย่างบ้าคลั่ง

เซิ่งอันหรานถึงกับหัวเราะไม่ออก

หลังจากผ่านไปสิบนาที เส้าซือก็เตรียมตัวพร้อมที่จะลงสู่สนามร่วมเกมหมากรุก ในท้ายที่สุดก็เหลือเพียงแค่เส้าซือและอวี้หนานเฉิงต่อสู้กันบนกระดาน

อวี้หนานเฉิงเป็นคนสุขุมรอบคอบ ส่วนเส้าซือก็ไม่ใช่คนที่ใจร้อน เส้าซือวางตำแหน่งหมากรุกได้ดี ส่วนอวี้หนานเฉิงก็สามารถกดดันเขาได้ ตลอดเวลาของช่วงบ่ายทั้งคู่ไม่มีใครสามารถเอาชนะใครได้

ท้องฟ้าค่อยๆมืดลง เซิ่งอันหรานที่อยู่ทางด้านนอกห้องตะโกนเรียกทั้งสองออกไปทานอาหารเย็น

เส้าซือไม่รู้ตัวเลยว่าเซิ่งอันหรานออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่นานหลังจากนั้นเขาจึงตระหนักได้ว่าตัวเองเสียเวลาตลอดทั้งช่วงบ่ายไปกับอวี้หนานเฉิง เมื่อคิดได้อย่างนี้แล้วเขาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในทันที

ในขณะที่กำลังรับประทานอาหารเย็นกันอยู่ เส้าซือก็ถามกับอวี้หนานเฉิงขึ้นอย่างตรงไปตรงมาว่า

“นี่มันเย็นมากแล้ว เมื่อไหร่คุณจะพาลูกชายของคุณกลับบ้านไป？”

อวี้หนานเฉิงค่อยๆจิบชาอย่างช้าๆ ก่อนที่จะตอบกลับไปว่า "คืนนี้ฉันคงจะไม่กลับไปแล้วล่ะ"