บทที่ 9 มาร่วมงานแต่งงานของฉันเถอะ

ในทางตรงกันข้ามหลีเย่ว์ก็กอดแขนของเขาแน่นขึ้น ราวกับว่าเธออยากจะแสดงออกถึงความเป็นเจ้าของ เธอยิ้มเยาะและพูดกับเซิ่งอันหรานขึ้นว่า "อันหราน ดูเธอทำสิ กลับมาแล้วก็ไม่บอกฉันกับอาเจ๋อสักคำ？"

"มันไม่จำเป็นหรอก"

“ฉันได้ยินมาว่า ตอนที่เธอไปอยู่ต่างประเทศ เธอได้ตัดการติดต่อกับทางครอบครัวตระกูลเซิ่งไปแล้ว”

หลีเย่ว์พูดราวกับว่ามีห่วงใย แต่จริงๆแล้วเธอไม่ได้รู้สึกอย่างนั้น "เธออยากจะกลับไปเยี่ยมบ้างตระกูลเซิ่งหรือเปล่าล่ะ？"

เมื่อเห็นว่าเซิ่งอันหรานมีสีหน้าที่ไม่ค่อยดี เฉียวเจ๋อก็พูดเบา ๆ ขึ้นว่า "เสี่ยวเย่ว์ ไปกันเถอะ"

“จะรีบอะไรกันนักหนา ฉันไม่ได้เจออันหรานมานานแล้ว ฉันยังอยากจะคุยอะไรกับเธอก่อน!”

หลีเย่ว์พูดขึ้นพลางไม่ให้โอกาสเซิ่งอันหรานได้ปฏิเสธ เธอดึงเซิ่งอันหรานไปที่ลิฟต์

ริมฝีปากของเซิ่งอันหรานดูแห้งเล็กน้อย สายตาของเธอก็มองลงไปที่พื้นอยู่ตลอดเวลา

หลังจากประตูของลิฟต์เปิดออก หลีเย่ว์ก็พาเซิ่งอันหรานเข้าไปในลิฟต์ เซิ่งอันหรานมองแต่ทางด้านล่าง สายตาของเธอมองเห็นแค่เพียงว่ามีแขกคนอื่นเดินเข้ามาในลิฟต์ ทำให้เธอต้องขยับเอียงตัวหลีกทางเล็กน้อย

ทันทีที่แขกเดินเข้ามายืนอยู่ตรงด้านข้างของเธอ เสื้อสูทของเขาก็ได้บังเอิญมาถูกกับปลายจมูกของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ และได้นำเอาความเยือกเย็นผ่านเข้ามาจนทำให้ร่างกายของเธอสั่นอย่างขึ้นมาอย่างดื้อๆ เธอรู้สึกคุ้นเคยกับสัมผัสนี้อย่างบอกไม่ถูก

เซิ่งอันหรานเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตา แต่หลีเย่ว์กับยื่นขาที่สวมรองเท้าส้นสูงออกมาเพื่อขวางเธอ

“อันหราน ถึงตอนนั้นเธอจะมาได้ไหม？”

“อะไรนะ?” เซิ่งอันหรานไม่รู้ว่าหลีเยว์หมายถึงอะไร เธอจึงถามออกไป

“งานเลี้ยงวันหมั้นของฉันกับอาเจ๋อ”

หลีเย่ว์ยกมืออันเรียวเล็กของเธอขึ้นมา พร้อมกับแหวนเพชรที่ส่องประกายบนนิ้วนางข้างซ้าย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในชัยชนะ ริมฝีปากสีแดงของเธอขยับพร้อมกับเสียงที่เปล่งออกมาว่า "ก็วันที่ 18 เดือนหน้า ฉันหวังว่าเธอจะมาได้"

แหวนเพชรมีราคาแพงและดูคุ้นเคย ทำให้เซิ่งอันหรานรู้สึกเจ็บปวด