บทที่ 98 เรื่องนี้มันก็แปลกเกินไป

“มีใครรู้เรื่องนี้อีกบ้าง ”

หลังจากที่สงบลง เกาหย่าเหวินก็กำหมัดแน่น

เธอขมวดคิ้วพร้อมกับถามขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

“คนในตลาดมืดทำงานได้อย่างเรียบร้อย อีกทั้งไม่ว่าเรื่องเผาอาคารหรือฆ่าคน พวกเขาจะไม่มีทางเปิดปากพูดออกไปแน่ ดังนั้นของเพียงกู้เผยเซินรู้เรื่องนี้ และรู้ว่าพวกเขาได้พลั้งมือลงไป เขาสัญญาว่าเขาจะหาวิธีแก้ไขเรื่องนี้ให้ แต่ผมก็กลัวว่ามันอาจจะสายเกินไป "

“เป็นไปไม่ได้”เกาหย่าเหวินมีสีหน้าเคร่งขรึม “หากว่านักสืบคนนั้นปลอดภัย ฉันว่าเขาก็น่าจะไปแจ้งความนานแล้ว แต่มาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราวอะไร คิดว่าจะต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ เตือนพวกเขาด้วยว่า ให้ลองไปหาตามโรงพยาบาลหรือคลินิกที่อยู่ใกล้เคียงดู”

ไฟไหม้แรงขนาดนั้น อาคารที่อยู่รอบข้างก็ไหม้ไปหมด เขาที่ถูกวางยาจนหมดสติจะออกไปโดยไม่ได้รับบาดเจ็บเลยได้ยังไง？

คำพูดนี้เหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นคำพูดที่ใช้ปลอบใจตัวเอง เกาหย่าเหวินค่อยๆคลายมือออก

ฝ่ามือของเธอมีร่องรอยจากการโดนเล็บจิก

——

ในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น เซิ่งอันหรานได้ออกเดินทางไปยัง Youth Hostel สถานที่แรกเพื่อทำการตรวจสอบภาคสนาม เมืองกูซีห่างจากเมืองจินหลิงประมาณสองร้อยกิโลเมตร

Youth Hostel แห่งแรกที่เธอไปสำรวจคือ Youth Hostel จากการจัดอันดับโฮมสเตย์ชั้นนำ ของการแนะนำทางออนไลน์ โดย Youth Hostel แห่งนี้มีชื่อว่าเฟิงถัง

"ขั้นตอนการเช็คอินของคุณเสร็จสมบูรณ์แล้วค่ะ ชั้นสองห้องแรกทางด้านขวามือคือห้องของคุณค่ะ "

หลังจากลงทะเบียนข้อมูลเสร็จแล้ว พนักงานก็คืนบัตรประชาชนให้กับเซิ่งอันหราน "เดี๋ยวฉันจะพาคุณขึ้นไปนะคะ"

"ขอบคุณค่ะ"

พนักงานเป็นหญิงสาวตัวเล็กๆ ดูเหมือนเธอจะอายุยังไม่ถึงสิบปีด้วยซ้ำ ดูร่าเริงและมีชีวิตชีวามาก เสื้อที่เธอสวมคือเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นสีเขียวอ่อน คำพูดและท่าทางของเธอทำให้คนที่ได้ฟังรู้สึกได้ถึงบรรยากาศในวัยเยาว์

"โฮลเทลของคุณมีคนดูแลเพียงแค่คนเดียวหรือคะ？แล้วทำคนเดียวไหวเหรอ？"

"ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวค่ะ แต่ยังมีผู้จัดการของที่นี่ด้วย ซึ่งก่อนหน้านี้เขาได้ออกไปทำธุระ นี่ก็เกือบจะสองเดือนแล้ว แต่ยังไม่เห็นเขากลับมา"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซิ่งอันหรานก็ขมวดคิ้วด้วยผิดหวัง

การสำรวจภาคสนามจะต้องดูเรื่องการตกแต่งภายใน ซึ่งในตอนที่เธอเดินเข้ามาถึงที่นี่เธอก็ได้เห็นมันหมดแล้ว มันดูดีกว่าที่เธอคิดไว้มาก เซิ่งอันรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก ดังนั้นเธอจึงมีความคิดที่อยากจะเชิญผู้จัดการของโฮสเทลเฟิงถังนำแบบแปลนงานก่อสร้างดังเดิมของที่นี่ไปที่โรงแรมเซิ่งถังด้วย เซิ่งอันหรานต้องการให้ผู้จัดการโฮสเทลมีส่วนร่วมในการวางแผนออกแบบ Youth Hostel ซึ่งมันน่าจะเหมาะสมมากกว่าการที่เธอจะต้องมาค่อยๆเรียนรู้และเก็บประสบการณ์เองแบบนี้

“อ้าวเหรอ อย่างนั้นเมื่อไหร่เขาจะกลับมาล่ะคะ？”

“ฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ ผู้จัดการร้านมักก็มักจะเป็นแบบนี้บ่อยๆ ตอนนี้โฮสเทลของเรามีเถ้าแก่เนี้ยเป็นคนดูแลค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ? คุณมีธุระอะไรกับผู้จัดการของเราหรือเปล่า?”

“เอ่อ ไม่มีค่ะ” เซิ่งอันหรานยิ้ม “ฉันแค่รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย ว่าคนแบบไหนกันที่สามารถออกแบบไฮสเทลให้มีเอกลักษณ์เช่นนี้ได้ ฉันอยากเจอเขาจริงๆ”

“ถ้าอย่างนั้นคุณลองไปหาเถ้าแก่เนี้ยของเราก็ได้ค่ะ เพราะการตกแต่งภายในโฮสเทลของเราเถ้าแก่เนี้ยและผู้จัดการเป็นคนร่วมกันออกแบบ และโดยส่วนมากเถ้าแก่เนี้ยจะเป็นคนออกไอเดีย”

"จริงหรือเปล่าคะ ?"

ดวงตาของเซิ่งอันหรานเป็นประกายขึ้นมาในทันที “โฮสเทลสาขานี้ไม่ใช่ผู้จัดการเป็นคนดูแล？ แต่มีเถ้าแก่เนี้ยเป็นดูแลอย่างนั้นเหรอ ？”

“ใช่ค่ะโฮลเทลแห่งนี้เป็นคนความตั้งใจและความภูมิใจของเถ้าแก่เนี้ยของพวกเรา ”

หลังจากที่พูดคุยสองประโยคสุดท้ายเสร็จ พนักงานสาวก็ลงไปต้อนรับแขกท่านอื่นๆ เซิ่งอันหรานรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก เพราะโดยทั่วไปแล้วการคุยหรือการสนทนากับผู้หญิงด้วยกันน่าจะพูดคุยได้ง่ายกว่า

เวลาใกล้พกค่ำ แสงสีส้มอ่อนๆของพระอาทิตย์ตกดินปกคลุมไปทั่วเมืองกูซี ที่มุมหนึ่งทางด้านล่างของโฮลเทลเฟิงถัง หญิงวัยกลางคนกำลังยืนชงชา ผมยาวสลวยของเธอถูกม้วนเก็บด้วยกิ๊บติดผม หากมองดูไกลๆเดาไม่ออกเลยว่าอายุของเธอประมาณเท่าไหร่ จะบอกว่าเธออายุประมาณ 30 กว่าๆก็อาจเป็นไปได้ หรือจะบอกว่าเธออายุประมาณ 50 ก็เป็นไปได้เช่นกัน

เซิ่งอันหรานเดินเข้าไป

“ชากลิ่นหอมมาเลยค่ะ นี่คือชาขาวหรือเปล่าคะ？”

ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นและยิ้มให้เซิ่งอันหรานอย่างอ่อนโยน "ใช่ค่ะ คุณอยากดื่มไหม ？อีกเดี๋ยวก็จะเสร็จแล้ว"

เซิ่งอันหรานพยักหน้ากล่าวขอบคุณ จากนั้นก็นั่งลง

“ที่พักที่นี่เป็นอย่างไรบ้างคะ？” ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยปากถามขึ้นก่อน มือของเธอยังคงจดจ่ออยู่กับการชงชา

"ดีมากๆเลยค่ะ ทิวทัศน์บนชั้นสองสามารถมองเห็นเมืองกูซีได้ทั้งหมด มันสวยจริงๆ"

"เชิญดื่มชาก่อน"

ผู้หญิงคนนั้นยื่นถ้วยชาให้กับเธอ เซิ่งอันหรานกล่าวขอบคุณพร้อมกับรับถ้วยชามา จากนั้นก็จิบชาเข้าไปหนึ่งจิบ กลิ่นหอมหวนของชายังคงหอมติดที่ปลายลิ้นของเธอ

？