บทที่108 พวกเราสนิทกันมาก

สีหน้าเกาหย่าเหวินราวกับคิดไว้แล้วว่าเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร หัวเราะเสียงเย็น

"ทำไม? เธอหน้าด้านเป็นเมียน้อย ยังไม่ให้เหยื่อผู้เคราะห์ร้ายด่าสักสองสามคำ? สมควรให้หนานเฉิงเห็นท่าทางเธอตอนนี้จริงๆ กลัวเขายังคิดว่าเธอมีคุณธรรมมาก นึกว่าคุณเต็มใจจะเป็นแม่เลี้ยงให้ลูกชายเขา พาเด็กกำพร้าที่ไม่รู้ว่ามีกับใคร ยังคิดถึงคู่หมั้นคนอื่น ด่าว่าเธอหน้าด้านถือว่าเบาแล้ว"

"คุณเกา" จู่ๆ เซิ่งอันหรานเดินเข้าใกล้เกาหย่าเหวินหนึ่งก้าว สีหน้าเครียด "ฉันบอกให้คุณใช้ปากพูดจาให้ดีๆ หน่อย คุณฟังไม่เข้าใจเหรอ?"

เกาหย่าเหวินถูกประกายเย็นชานัยน์ตาเธอ ถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างไม่รู้ตัว ยืดคอพูดว่า "เธอจะทำอะไร? เธอยังคิดจะลงมือทำร้ายคน?"

เซิ่งอันหรานจ้องเธอด้วยสายตาเย็นชา

"ฉันยังไม่ได้ทำอะไร คุณก็รู้สึกว่าฉันจะลงมือตีคุณ ก็ไม่แปลกที่ฉันไปมัลดีฟส์เพราะทำงานเที่ยวเดียว สมองคุณก็คิดฟุ้งซ่านรู้สึกว่าฉันแย่งคู่หมั้นคุณ ทำไมคู่หมั้นคุณอยากถอนหมั้นคุณ ถามตัวคุณเองดีกว่า อย่าหาเรื่องเอาความโกรธไปลงที่คนอื่น ฉันยุ่งมากไม่มีเวลามาพูดไร้สาระกับคุณที่นี่"

พูดจบ เธอจ้องเกาหย่าเหวินด้วยสายตาเย็นชาแวบหนึ่ง หันหลังกลับไปทางประตูอย่างไม่ลังเล

"เธอหยุดเดี๋ยวนี้"เกาหย่าเหวินโกรธจนเก็บอาการไม่อยู่

"อีกอย่าง"เซิ่งอันหรานจับประตู ขี้เกียจหันหน้ากลับ "คำที่คุณด่าฉันเมื่อครู่ ฉันบันทึกเสียงไว้แล้ว แม้ว่าไม่ถือว่าผิดกฎหมาย แต่โพสต์ลงอินเทอร์เน็ต คงมีผลกระทบกับคุณไม่น้อยมั้ง?"

"เธอ......"เกาหย่าเหวินโกรธจนหน้าเปลี่ยนสี แต่คำด่าที่อยู่ติดอยู่มุมปากสุดท้ายก็กลืนลงไป

คิดไม่ถึงว่าจะบันทึกเสียง ก่อนหน้านี้ฉันดูถูกเธอเกินไปจริงๆ เซิ่งอันหราน

หลังเสียงปิดประตูดัง‘ปัง’ เซิ่งอันหรานยืนอยู่ตรงทางเดิน ค่อยๆ ถอนหายใจออกมา ความรู้สึกซับซ้อน

หากเป็นเมื่อก่อน เธอไม่มีทางจัดการเรื่องอย่างนี้ ความวู่วามเมื่อกี้ทำให้เธอคิดได้ ตัวเองบนเรื่องที่เกี่ยวข้องกับอวี้หนานเฉิง เครียดเกินไป

"ผู้จัดการ ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

เห็นเซิ่งอันหรานกลับห้องทำงาน เสี่ยวจังรีบวางมือจากงานเข้าไปถามสถานการณ์ "เมื่อกี้ผมเห็นตอนเกาหย่าเหวินเรียกคุณไปสีหน้าก็ไม่ค่อยดี พวกคุณเคยมีเรื่องบาดหมางกันหรือเปล่า?"

"งานเสร็จหมดแล้วเหรอ? วันๆ ซุบซิบเหมือนสาวน้อย" เซิ่งอันหรานมองบนใส่เขา "หากนายไม่อยากเป็นผู้ช่วยฉันแล้ว ฉันให้สาวฝึกงานมาใหม่แทนได้พอดี"

"อย่า"เสี่ยวจังรีบปิดปากทันที พูดเสียงอู้อี้ "ผมแค่เป็นห่วงคุณผู้จัดการ ในเมื่อคุณกับประธานอวี้ใกล้ชิดกันขนาดนั้น เกาหย่าเหวินที่เป็นคู่หมั้น มีอคติกับคุณเป็นเรื่องธรรมดา"

เซิ่งอันหรานได้ยินหันหน้าไป ทำหน้ายิ้มแต่ใจไม่ยิ้มมองดูแปลกๆ

"เสี่ยวจัง ฉันว่าช่วงนี้นายมีเรื่องให้คิดอยู่มาก ทำไมฉันถึงใกล้ชิดประธานอวี้? แล้วทำยังไงคนถึงได้รู้สึกอคติ?"

"งั้น คุณชายน้อยของบ้านประธานอวี้เอาแต่ตัวติดคุณ ผมก็พูดไปงั้นๆ ใครไม่รู้ว่าคุณมีลูกสาวแล้ว จะมีความสัมพันธ์กับ

ประธานอวี้ได้ยังไงกัน" เสี่ยวจังรีบยิ้มประจบ

เซิ่งอันหรานขมวดคิ้ว สีหน้าจริงจังขึ้น

"พอแล้ว อย่าประจบ สองวันนี้ทีมงานกองถ่ายเข้าพัก ระวังความปลอดภัยทุกสถานที่ อย่าให้แฟนคลับแฝงเข้ามา"

"ครับ ผมเข้าใจแล้ว"

หลังกลับห้องทำงาน เซิ่งอันหรานปิดประตู ทำหน้าปากยื่นดูถูก บ่นพึมพำหนึ่งประโยค

"คู่หมั้นอะไร? ใครยอมรับ?วันๆ เอาแต่ปั้นน้ำเป็นตัว"

——

ตอนบ่าย ที่เลานจ์ เซิ่งเสี่ยวซิงกับอวี้จิ่งซีสองคนต่างมองหน้ากัน

"พี่จิ่งซี น่าเบื่อจังเลย"

อยู่ในเลานจ์เกือบทั้งวัน แม้แต่กินข้าวก็กินในนี้ น่าเบื่อมากจริงๆ