บทที่111 คุณเกลียดหม่าม้าหนูเพราะเรื่องนี้ไม่ได้

"จิ่งซี เมื่อกี้ได้ยังอะไรไหม?"

เสียงเกาหย่าเหวินเบามาก กลับมีความรู้สึกแบบวิญญาณแปลกๆ เหมือนความรู้สึกหวาดกลัวที่มีในใจตั้งแต่เกิด สีหน้าเขาซีดขาว มีเม็ดเหงื่อ เหมือนจะหมดสติ

ในที่สุด เขาก็ส่ายหน้า

"เด็กดี"เกาหย่าเหวินยกมือลูบศีรษะเขา

"ดีมาก เมื่อกี้นายไม่ได้ยินอะไร หากให้ฉันรู้ว่านายพูดมากอะไรต่อหน้าพ่อนายล่ะก็ นายรู้ว่าป้าต้องโกรธ หลังโกรธแล้ว ผลที่ตามมาจะรุนแรงมาก"

มือของเธอตอนเลื่อนผ่านเหนือศีรษะของอวี้จิ่งซี อวี้จิ่งซีสั่นอย่างหวาดกลัว ตกใจจนน้ำตาเกือบไหล ชั่วพริบตานั้น ทำให้นึกถึงบางเรื่องที่เกิดเมื่อนานมาแล้ว เขาเบิกตาโต อ้าปากอยู่หลายครั้ง แต่ยังไงก็เปล่งเสียงไม่ได้

เกาหย่าเหวินเหมือนพอใจกับความหวาดกลัวนัยน์ตาของเขา นัยน์ตาแฝงความเหยียดหยามดูถูกต่อสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอ หัวเราะเสียงเย็น

"สบายใจได้ จิ่งซีน้อย ตอนฉันเป็นหม่าม้านาย จะดีกับนาย ไม่ต้องกลัว"

——

บ่ายวันนั้น หลังจากอวี้หนานเฉิงเคลียร์งานเสร็จก็ไปทำเรื่องโรงพยาบาลออกให้อวี้จิ่งซี รับเขากลับไปพักที่บ้าน เกาหย่าเหวินอยู่โรงพยาบาลเป็นเพื่อนตลอด สุดท้ายก็ขึ้นรถไปด้วยกัน

"คุณหมอบอกว่าจิ่งซีกระเพาะอาหารไม่ดี หลังจากนี้ไม่ควรกินของข้างถนนมั่วๆ"

เสียงเกาหย่าเหวินก้องอยู่ในรถ

อวี้จิ่งซีนอนอยู่ในอ้อมกอดอวี้หนานเฉิง แอบกำหมัดเล็กๆ ไว้แน่น กลับไม่กล้าส่งเสียง

อวี้หนานเฉิงพยักหน้า พูดอย่างเกรงใจ

"ผมรู้แล้ว วันนี้รบกวนคุณแล้ว"

"ไม่เป็นไร ฉันเห็นจิ่งซีเติบโตมา เขาไม่สบายตรงไหน ในใจของฉันก็ทรมานไปกับเขาด้วย"

อวี้หนานเฉิงฟังอย่างเหม่อลอย สายตามองนอกหน้าต่างตลอด

ตอนเช้าหลังจากว่าเซิ่งอันหรานไปแรงๆ เธอก็ไม่ได้กลับไปโรงพยาบาลอีก บางทีคำพูดตัวเองจะแรงเกินไป?

อีกสองวันเป็นวันเสาร์

อวี้หนานเฉิงอยู่บ้านเป็นเพื่อนอวี้จิ่งซีที่รักษาตัว อาการอาเจียนท้องเสียอยู่ที่โรงพยาบาลก็หายแล้ว แต่หลังจากกลับมาเหมือนยังมีไข้นิดหน่อย อวี้หนานเฉิงไม่ให้เขาออกบ้าน ให้เขาอยู่บ้านรักษาตัว

พลังกายของเด็กมีเยอะ ป่วยยังโวยวายเขา อยากไปเจอเซิ่งอันหรานแม่ลูก ครั้งสองครั้งทำหูทวนลมได้ ได้ยินมากเข้า ตอนกลางคืนอวี้หนานเฉิงจะนอนก็นอนไม่ดี นอนไม่หลับมาหลายวันแล้ว

ตอนเช้า กำลังกล่อมอวี้จิ่งซีกินข้าวเช้า มีเสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น มีเสียง"ติ๊งต่องๆ"ก้องในบ้าน

คนใช้รีบเปิดประตู ไม่นาน ได้ยินเสียงตกใจของคนใช้ดังมาจากหน้าประตู

"ซิงซิงน้อย?"

"สวัสดีค่ะ คุณป้า"

เซิ่งเสี่ยวซิงทักทายอย่างเรียบร้อย และตามหลังคนใช้เข้าไปในบ้าน

"คุณชาย คุณชายน้อย ซิงซิงน้อยมาค่ะ"

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ ลุงอวี้" เซิ่งเสี่ยวซิงเอียงหน้า สายตามองอวี้จิ่งซีที่อยู่หลังอวี้หนานเฉิง "พี่จิ่งซี อรุณสวัสดิ์"

อวี้หนานเฉิงพยักหน้า สีหน้าอ่อนลงเล็กน้อย

คนใช้รีบหารองเท้ามาเปลี่ยนให้เซิ่งเสี่ยวซิง เธอโบกมือห้าม แล้วถือกล่องเก็บอุณหภูมิขนาดใหญ่หนึ่งขวด วางอยู่บนขั้นบันได หย่อนก้นนั่งลง สูดหายใจลึกๆ

"ข้างนอกร้อนจังเลย หนูเหนื่อยจะตายแล้ว"

อวี้จิ่งซีรีบโดดลงจากเก้าอี้ พุ่งไปตรงหน้าเซิ่งเสี่ยวซิงวาดมือไม่หยุด

เซิ่งเสี่ยวซิงกะพริบตา หลังคิดอยู่พักหนึ่งก็เข้าใจ อธิบายว่า

"หม่าม้าอยู่บ้าน แต่เมื่อคืนและวันนี้ตอนเช้าหม่าม้าทำของว่างให้มากมาย ให้หนูเอามาให้พี่ หนูเลยเอามาให้ไง"

เซิ่งเสี่ยวซิงพูดอยู่นั่งอยู่บนพื้นพร้อมเปิดกล่องเก็บอุณหภูมิ ข้างในมี4ชั้น ทุกชั้นมีขนม 1 อย่าง สีกลิ่นรสครบถ้วน

"ได้แล้ว ของส่งถึงแล้ว หนูก็กลับ"